#overdag

Erika de Casier brengt je de nineties vibe die je zocht.

Ze liepen langs de lange Leidsevaart in Haarlem. De hond was op een missie zoveel mogelijk te snoeten te boopen onderweg naar de trimsalon, al wist hij nog niet dat dit de eindhalte van de wandeling was. De man liet zich de zonnestralen welgevallen en genoot zichtbaar van de vrolijke onschuld van diens hond. Waar was de tijd gebleven dat hijzelf snoeten boopte? Laat staan van boobs snoepte. Niet tijdens zijn Havo-carrière overigens, toen was hij te bleu en kende hij het concept van kriebeldebiebeltjes slechts van Hugh Grant-films. Was dat het voorland van sullen zoals hemzelf? Dan zou hem vast ooit liefde ten deel vallen.

Ondertussen ging de hond door zijn hurken op het grasveld voor de kathedraal teneinde zijn gevoeg te doen, onderwijl zijn baasje aankijkend in een fraai staaltje alfaheerschappij als wilde hij zeggen: 'Jij deed de Havo? Ik doe de Bavo, pik.' Nadat de man de hond had gedropt bij de trimsalon, zocht hij op Google Maps naar een geschikte koffietent om de laatste honderd pagina's van Jonathan Franzens Crossroads te lezen. Het werd Frankie Local, waar de koffie goed te pruimen bleek en het clientèle uit geschikte peren bestond. Edoch, de procrastinerende zelfstandigen babbelden over hun screensaver tonende beeldschermen heen alsof het een lieve lust was. Over de Olympische Spelen, over kinderen hebben tijdens corona, over pottenbakken.

De man pakte zijn biezen en zocht een andere koffietent, op een kwartier lopen vond hij Cup & Cake. Temidden van een kabbelend sfeertje stond een trotse en charmante uitbaatster wier oogopslag hem haast de hele vitrine deed leeg kopen, maar hij hield het bij een zwarte koffie - de laatste, heus! - en een cupcake met appeltaartsmaak. De andere gasten waren stuk voor stuk in melkkoffie roerende moeders met kakelende kinderen, maar prima omstandigheden om te lezen. Ronan Keating zong op volume 6 You say it best when you say nothing at all. Zoals het een nineties niemendalletje betaamt.

Hieronder vind je het tweede album van de Portugees-Deense Erika de Casier. Niets dan zalige 90s-r&b-slaapkamerbangers. Echt iets voor jou als je houdt van Sade, Brandy, Jennifer Lopez en euh, Romy van The xx.

Devendra Banhart & Noah Georgeson bieden een schuilplaats voor de ziel.

Kom lekker te zitten, op een kussentje of in kleermakerszit. Ontsla jezelf van de gedachte om zo mooi mogelijk te zitten. Zet jezelf breed neer, zodat je in je lichaam de ervaring hebt dat er ruimte voor je is. Laat je dragen. Het liefst zorg je ervoor dat je benen helemaal geen spanning hebben om zich overeind te houden. Houd je rug ontspannen doch recht. Sluit je ogen of houd ze geloken gericht op niets in het bijzonder. Adem een keer diep in door je neus en dan diep uit via je mond. Nog eens en voel dan hoe de verse lucht je lichaam vult, alle organen voedt, de kanalen zuiver blaast als een verwarming na de zomer. Alles is beschikbaar, het heeft alleen even wat aandacht nodig. Hmmm…

Paasmaandag met het Sunday Service Choir.

Gistermiddag liep ik met mijn +1 door het centrum van Haarlem, onderweg naar het reuzenrad op de Grote Markt. De zon scheen, de terrassen zaten vol, de mensen lachten en in de verte klonk muziek. We zagen de Booster reeds om zijn as draaien, kinderen in suikerspinnen happen en de muziek klonk steeds luider, maar het leek in niets op kermismuziek. M'n meisje zei zelfs 'This sounds more like a nondenominational church than like a Dutch carnival' en ze had gelijk. Om de hoek bij de Nieuwe Groenmarkt leek een kerk uitgelopen om op straat Pasen te vieren. Een groot ledscherm, twee speakertorens, een strijkorkest, een 20+ koor, een drietal solisten, een pastoor en die zon dus. De ongekende productie bracht een geweldig geluid voort, het toelopende publiek zong mee met de teksten die over het scherm rolden. Handen gingen de lucht in, er werd gebeden, iemand stak een paffer in de hens, elders dronk een vader een Mooie Nel uit blik en ik wist niet dat ik zoiets even nodig had. We zijn de hele dienst gebleven, het voelde als een reuzenrad dat het leven overzag en ellende - groot en klein - oversteeg.

Fijne tweede paasdag, jongmensch.

♡

PS: In de bijlage vind je het door Kanye West geproduceerde gospelalbum met het Sunday Service Choir. Het proberen waard!

Kruip onder het knusse arrenbie-dekentje van Elujay.

Het meisje lachte naar me en het leek net alsof ze iets tegen me had gezegd vlak ervoor, maar ik was muziek aan het luisteren dus voor de zekerheid lachte ik terug en stak een duimpje op terwijl ze wegfietste want het was net groen geworden. Voor haar dan. Lachte ze wel naar mij of was ze aan het bellen en keek ze toevallig net mijn kant op? Was dat gek, dat duimpje? Had iemand het gezien? Nee, iedereen leek druk met zijn/haar eigen leven, dus geen zorgen.

Het is na drie donkere maanden weer even wennen om lekker in m'n vel te zitten en om te merken dat mensen daarop reageren. Ik voel me tien kilo lichter en twintig stappen kalmer. De donkerte, de demonen, de onzekerheden, de negatieve stemmen, de zucht; ze zijn er allemaal nog. Het wezenlijke (!!!) verschil is de acceptatie dat ze een deel van me zijn. Je ziet het beest altijd op de rug, inhalen is onmogelijk. Beter sjok je met hem mee en zoek je om je heen naar vrolijkere passagiers.

Groen. Voor mij dan. Voor ons! Want ik ben met de hond. Ah fuck, die heeft net op de stoep een gebonden soep van één vierkante meter gekotst. Vandáár die lach van dat meisje. Ik steek een duimpje op naar de hond en vraag of ’ie oké is. Hij zwijgt. 'Kom, dan brengt papa je even naar huis. Komt ’ie zo terug om je kots op te ruimen.'

Zaterdagen zijn beter met Santpoort.

Weet je nog toen je kind was en net jarig was geweest? Dat je de volgende dag van gekkigheid niet wist met welk cadeau je als eerste ging spelen? Wild in je hoofd werd je ervan, maar dolgelukkig. Extra fijn als je op zaterdag jarig was, want dan had je twee volle dagen pret. Of nóg beter op vrijdag, want dan was je het baasje op school, zag iedereen je eens staan en dan na school had je twéé-én-een-hálve dag om te spelen tussen alle aaien-over-de-bol van ooms en vergezochte complimenten van tantes door.

Zo'n zaterdag moet het nu zijn voor Julien Mier. Hij deelde gisteren een traktatie uit in de klas en nou mag de hele wereld het zo vaak spelen als het wil. Wat een zalige hoofd-in-de-wolkenplaat is dat ocean tales. Basjes die je door de heldere melodieënzee peddelen zodat je dat zelf niet hoeft te doen en je kunt wegzwijmelen over zaterdagen uit het verleden. Gefeliciteerd, Julien! Maak er een mooi weekend van.

Geen loze beloftes van Pharoah Sanders en Sam Shepherd.

Ik zag het even niet meer zitten, dus even later zag ik mezelf ergens anders zitten. Op een bankje langs het water. Er stonden twee bankjes op de oever, gescheiden door pak ’m beet 75 meter stoep. Op het andere bankje zat een oude vrouw met verfomfaaid anijshagelwit haar en een rollator binnen handbereik. Op het ene bankje zat ik, gewapend met een nieuw boek, een blikje bier en naast me de fiets die ik ooit van vrienden kreeg voor mijn verjaardag toen ik zulke dingen nog vierde. We hadden allebei - de vrouw op bankje 2 en ik op bankje 1 - uitzicht op een boot genaamd ‘Vertrouwen’. Het tafereel deed me denken aan die ene zin Yes they're sharing a drink they call loneliness but it’s better than drinking alone uit dat liedje van Billy Joel. Het was dan wel zaterdag, maar nog veel te vroeg voor een dronken pianist dus dronk ik alleen.

Vertrouwen dobbert, het kopt diffuse dialogen weg die onherkenbaar doch feestelijk vanaf het water klinken uit boten op weg naar een gezellige voortzetting van de avond. Wat bracht ons hier, hoe heeft het zo ver kunnen komen, wat zal morgen brengen en zoveel andere vragen die niet beklijven, dwarrelen het water op, spelen wat met Vertrouwen en worden vergeten. Het is wat het is, wat komt zal zijn.

De zomerplaylist van Nicky K.

‘Is liefde genoeg?’ vraagt Stone Foundation.