Sırt, ağaç ve postallı bacak görüntülerinin metaforik amaçla kullanılarak üretilen bu otoportrede, kendi görüntümün diretkliğinden kaçınarak dolaylı yollardan bir insanî temsil yaratma hevesi ile Deleuze ‘ün “Nietzsche and Philosophy” adlı kitabının bir kısmından yapılan alıntının, acı çekme ile yaşamanın zıtlığına gönderme yapması kaygısı taşımaktadır. Yaşamın ve acı çekmenin; “hareket eden” ve “kök salan” zıtlığını, “ölen” ve “yaşayan” ikililiğini bu üçlemede bir araya getirdim. Amacım, doğaya karşı olan insan değil, kendi çaresizliğini doğada görmeye çalışan insanın bir temsilini verebilmektir; doğanın (nature) ve kendi yarattığı doğanın (beton üzerine yerleştirilen kütük ve postallı bacak) bir araya geçişini, Nietzsche ‘nin “Tragedyanın Doğuşu”nun özünü anlatan Deleuze ‘un, Apollon ve Dionysos üzerine yazdığı paragrafı bu kareye gömerek “kendimden aşkın bir kişi olarak insancıl olan” yüzümün görüntüsüne ulaşmaya çalıştım ve başarısız oldum. Herhangi bir antitezin ortaya konulmuş olması ise söz konusu değildir.