Το κενό που υφίσταται ανάμεσα στα μισάνοιχτα σου χείλη με εξοργίζει.
Δεν λες τίποτα.
Η φωνή σου χορεύει με τις συλλαβές
και πάλι- δεν έχεις να πεις τίποτα.
Ανούσιες συζητήσεις και ουσιώδεις βραδιές.
Το ξέρω ότι σήμαιναν κάτι για εσενα.
Πως το κενό σε εξοργίζει επίσης.
Δεν μπορώ να νιώσω άσχημα με την θλίψη σου όταν η δίκη μου με αγκαλιάζει.
Όταν τα ερμητικά κυματα της ρηχής σου θάλασσας με χτυπανε στην άμμο
ξανά
και ξανά
και ξανά.
Το αλάτι και η άμμος βρίσκεται παντού, σκορπάει στο θλιμμένο σου πρόσωπο και δημιουργεί φακίδες.













