#omdenken

om·den·ken

‘Asielzoekers: verhoogden ons eigen risico niet, bezuinigden niet op onze wijkagenten, bezuinigden niet op politie op straat, veroorzaakten ons woningtekort niet, veroorzaakten ons landelijke docententekort niet, veroorzaakten ons landelijke tekort aan verpleegkundigen niet, veroorzaakten het stoppen met schoolzwemmen niet, veroorzaakten ons koopkrachtverlies niet, veroorzaakten de malaise van de Jeugdzorg niet, implementeerden de toeslagenaffaire niet, veroorzaakten de ongelijkheid niet…’

Deze opsomming kwam ik onlangs tegen op socialmediaplatform LinkedIn. De tekst is van oud-schooldirecteur en sociaalwerker Eric van ’t Zelfde. Het zette me aan het denken, omdat het debat voorafgaand aan de verkiezingen in grote mate ging over mensen die andere landen ontvluchten om zich in Nederland te kunnen vestigen. De strekking van de debatten rondom dit thema was vrijwel inwisselbaar en ging veelal als volgt: rechtse partijleider kaart de asielproblematiek aan, geeft vervolgens voorbeelden van conflicten en delicten, verheft stem om de mening kracht bij te zetten, wijst met vinger naar links georiënteerde partijleiders die het ‘allemaal willen blijven laten gebeuren’ en ontvangt applaus van medestanders uit het publiek.

De tekst die van ’t Zelfde schreef, is een mooi voorbeeld van het zogenaamde ‘omdenken’. In plaats van te benoemen wat asielzoekers in ons land veroorzaken, draait hij de feiten om en beschrijft hij wat deze mensen juist níet op hun kerfstok hebben. Het zet het debat omtrent dit thema in een geheel ander daglicht. Dit durven omdenken en openstaan voor een andere visie is niet weggelegd voor iedereen, terwijl, wanneer we elkaar zouden inlichten over de voor en tegens van bepaalde thema’s, er een heel ander politiek beeld zou kunnen ontstaan.

Een inspirerend voorbeeld van omdenken is ook het verhaal van Ahmed Muhanna dat ik las in NRC. De Palestijnse kunstenaar leefde de afgelopen twee jaar in het oorlogsgebied van Gaza, de plek waar zo’n 63.000 mensen het leven lieten door de brute geweldplegingen. Waar hij vroeger schilderijen maakte van de zee naast zijn huis, schilderde hij de afgelopen tijd ‘uitgehongerde kinderen en ogen vol pijn’. Nooit was er een garantie om het geweld te overleven. Hij bleef schilderen. Niet op doek, maar op zowat alles wat hij kon vinden of voor handen had: brokstukken van hout, stukken stof en uiteindelijk ook op kartonnen verpakkingen waarin de voedselpakketten zaten. Het gebrek aan materiaal is daarbij een onderdeel geworden van de boodschap die hij wil uitdragen: de pijn van de afschuwelijke realiteit omzetten in hoop en daadkracht.

Ik neem mijzelf kwalijk, dat ik die dingen gezegd heb. God, help mij, om hieruit te komen. U bent toch Heer van de mensen, en hun gedachten?

Het is misschien niet slim, maar ik weet nog helemaal niet, of er een staart aanzit. Ik loop op de dingen vooruit, en dat weet ik niet.

En ik ben altijd achterdochtig, denk ik. Ik ben altijd bang, dat mensen een hekel aan me hebben, terwijl ik weet, dat het niet zo is. Ik begin tot het inzicht te komen, dat dat mensen afschrikt. Omdat ik denk dat men een hekel aan me heeft, reageer ik terughoudend. Wat wil je van me? Als je een hekel aan me hebt, en je mag me niet, zul je ook niet geinteresseerd zijn in mijn mening/belangen en emoties. Maar dat is niet zo. Dat is mijn gedachte. Ik moet zien, dat ik die gedachte afleer. Probeer zorgelozer te denken. Mag jij mij niet? Nou en? Ik heb niks met jou te maken. Misschien helpt dat.