Hastaneden çıktım ve bir bankta oturup düşündüm biraz. Bu aralar neler yaptığıma bende bir anlam veremiyorum açıkcası. Kendimi yanlış ifade etmekte başarılı bir insan olduğumu kabullensem iyi olacak. Çünkü iyi başarıyorum. Söylemek istediğim asıl şeylerin çoğunu ise saklıyorum her zaman çünkü insan kırmaktan korkmuşumdur. Ve sanırım böylede devam edeceğim hayatıma. Vicdan dediğimiz o şey çok farklı bir kavramadan ibaret benim için.

Böyle olmama sebep ne oldu bilinmez ama geçmeyen ağrılarım var benim 1 yılı devirdim çoktan ki son aylarda bu ağrılar daha da bi şiddetlendi. Öyle böyle değil uyutmama seviyesini geçmeyi bırakın sağa sola döndürmüyor, bazen ise bir poşet bile taşıtmıyor. İlaç ise kullanmıyorum vücudum alışmaması için.

Neyse sağlığınız yerindeyken kendinizi koruyun ve söylemek istediklerinizi söyleyin. Çünkü yarın için her şeye geç kalmış olabilirsiniz.

Son olarak şunu de demeliyim ki aslında düşündüklerim ile yazdıklarım arasında çok fark varmış. Çünkü ben hala istediğim yerde değilim ki az kaldı o yere de gelmek içinde son bir düzlük ama böyle en zorundan. He başlangıç noktasını da çoktan devirdim.

Buda böyle bir yazı olarak tarihin tozlu sayfaların da yerini almak için burada kalsın..

08.03.2020

Olacağını bilsem yoluma bakarım,

Olmayacağını bilsem yine yoluma bakarım.

İkisinin arasında beklemek "Araf" gibi kıpırdayamıyorum. Öylece zamanımı hiç ediyorum. Durup dakikaların geçmesini bekliyorum.