#ochocki

Po omawianiu przez 2 tygodnie laluni z moją homofobiczną polonistką doszłxm do wniosku że pierdole konwenanse, Wokulski na koniec wcale nie umarł tylko odleciał razem z Ochockim balonem do Kanady i tam wiedli sobie spokojne życie.

Dedykuję arta mojej znajomej którą zasypywałxm memami w trakcie lekcji na zoomie

- Spotykam się z tobą?

- Tak.

Od czego uciekam, kiedy do ciebie nie piszę?

Nie było obietnic, krwi zmieszanej, ud otartych. Tyle nas, ile mieliśmy nadziei i wiary - niewiele, mało, prawie nic. Każde słowo jak badanie słowa znaczenia, jakbyśmy sami nie wiedzieli co znaczy “chcę” i “przyjedź”. Może od tego? Może uciekam żeby zapomnieć

Że nie piszesz. Że szansy, może, nigdy nie było. W tamte wieczory, dzielone na papierosy i alkohol jak na żywe zegary materii i płynu, jednak żartowaliśmy. Że to wszystko kpina i w tych szczerościach o rodzinie i miłości, o seksie i chłopcach jakich miałaś było jednak mniej prawdy niż

Łez i twoich tanich perfum. “Nauczę cie potraw, od których się we mnie zakochasz”, śmiałaś się, jakbyś już wtedy znała jedną z przyszłości których nigdy nie zestarzejemy do czasu przeszłego. Jakbyś wiedziała, że

Jest we mnie taki wilk, który się boi. Że odpiszesz. Zadzwonisz. Że powiesz mi prawdę i zaboli gorzej niż każde kłamstwo które sobie wmówię. “Miałam 25 lat.”

“Była noc, jedna z tych, gdzie późno wychodzisz z domu i wracasz już kimś innym. Głód doprowadził mnie pod samą klatkę, ale numer? Nazwisko? Wybudzałam blok ze snu jakbym ogłaszała te miłość, która miała się urodzić, domofon po domofonie, krzyk pod klatką po krzyku. Ktoś się zmiłował i otworzył, tylko za późno - już kopałam drzwi, wytrychem rozmiar 36 i pół. Zataczałam się po korytarzach, z komorami serca nabitymi wrzątkiem, szukając jego mieszkania. Nie zdążyłam zapukać. Otworzył. Ciepłe światło mnie przytuliło. Zostałam na noc i zostałam na trzy lata”, mówi. Patrzę na nią. Ten moment zapamiętam. Papieros jak świetlik w gałęziach lasu jej loków. Jak ja bym chciał

Żebyś mnie tak chciała. Jak jego wtedy, jak papieros teraz.

Kiedy do ciebie nie piszę uciekam od zdjęcia w kawiarni, które właśnie wrzuciłaś, od barów, w których rozsiadałaś się jakby były twoje. Od pijanych telefonów o piątej rano i przeprosin przed dziewiątą. Od dni milczenia i tego hałasu, jaki we mnie zostawiłaś bez opieki i swojego uśmiechu. Uciekam,

Bo wiem, że mnie nie szukasz. Czekam w mieszkaniu, wilk na skraju ogniska, między ciepłem a nocą.

- Co robisz dzisiaj przed snem?

- Kocham się z tobą?

- Tak.

Ja, subiektywnie: Nie no, szajs.

A tak w ogóle to by się idiota Wokulski zszedł z gnojkiem Ochockim, by pojechali razem do Paryża robić metal lżejszy od powietrza i romantycznie latać balonem i byłby święty spokój. A Łęcka poszła do zakonu bo to zła kobieta była. Co. A że historia mi wywietrzała z głowy, to nie rozumiem tego podniecania się napoleonidami. Seksizm szarżuje jak dzika świnia.

Studenty z żółtej kamienicy były fajne. Baronowa Krzeszowska, mimo starań autora, była fajna. O żółtej kamienicy to by można sitcom nakręcić.

Nie czytałam tego w liceum. Nawet streszczenia nie tknęłam. Mam w domu sporej wielkości wydanie z kolorowymi ilustracjami i jest tam jedna z jęczybułą Wokulskim leżącym na torach i się szczerze zdziwiłam, że pacan tak nie skończył.

Bolesław Prus w “Lalce”: Ale Żydzi to się sami proszą o jakąś awanturę. Oj, będzie jakaś heca. Ale może to i dobrze, bo to upadła i podła rasa jest.

Ja, przerywająca słuchanie audiobooka i cokolwiek tam robiłam, bo muszę przetworzyć to, co właśnie usłyszałam:

Ciebie zniebędę.

Chyba zostałaś tylko tam, gdzie mnie już nie ma.

Czekaliśmy na jej autobus, dzieci przesunięte w prawo o piętnaście lat. Ławka młodsza niż nasze pierwsze wspólne wspomnienia.

Powiedziałem, że to smutno-śmieszne jak znowu się rozmijamy. Spojrzała poważnie. "Ja już nawet nie wiem czy umiałabym się z tobą kochać".

"Myślałam o tym wczoraj, w nocy. Dziesięć lat temu, w tym innym życiu, dalekim jak inne wcielenie - tak, marzyłam o tobie, o nas, o sobie w nas, o tobie we mnie. Nasze rozmowy przeciągane kablami na pół tysiąca kilometrów do pierwszego wschodu słońca, kiedy w cichym domu szeptałam "nie idź, nie idź!, zostań, jeszcze

tylko

parę

chwil".

Nasze listy na sto czterdzieści znaków, nasze smutne pytania których nie chcieliśmy zadać i gorsze odpowiedzi, które znaliśmy lepiej niż chcieliśmy przyznać. Marzenia większe od świtu.

Co zostało?

Nie umiałabym się z tobą kochać".