#nouki

(p.s: love ya, stupid /p /hj)

Dog

Δεν είναι ώρα να γκρινιάξω για τις Πανελλήνιες, όχι απόψε. Απόψε κοιτάω αυτή τη χρονιά από άλλη σκοπιά. 

Ας ήμαστε ειλικρινείς, όλοι όσοι έχουν περάσει από αυτή τη χρονιά μπορούν να πουν ότι είναι από τις χειρότερες περιόδους που έχουν ζήσει. Όχι λόγω του ατελείωτου διαβάσματος αλλά επειδή είσαι δεκαεφτά και δε θα έπρεπε να ζεις έτσι. Θα έπρεπε να χαίρεσαι την κάθε μέρα, να γλεντάς που την κάθε στιγμή και να νιώθεις τα πάντα και τίποτα συγχρόνως. Να επαναστατείς, να περπατάς στους δρόμους χωρίς καμιά έγνοια και να μπορείς ανά πάσα ώρα και στιγμή να παλέψεις για αυτά που θέλεις. 

Το θέμα μου, σήμερα, όμως, είναι ότι σε κάτι τέτοιους καιρούς που κρατάς βιβλία πιο πολλή ώρα από το χέρι του ανθρώπου που σε συμπληρώνει, όσο απίστευτο κι αν είναι, συμβαίνουν θαύματα. 

Μέσα στο χάος της καθημερινότητας ξαφνικά βρίσκεις τον εαυτό σου σε καταστάσεις που ούτε φανταζόσουν ποτέ ότι θα ζούσες όντως- όσο κι αν ήθελες. 

Και τότε, να σου πω την αλήθεια, αν και μπαίνεις σε έναν άθλιο φαύλο κύκλο με τίτλο "Δεν πρέπει να με επηρεάσει, εξετάσεις και διάβασμα", όλα αρχίζουν να μοιάζουν διαφορετικά. Επειδή έτσι. Επειδή γίνεται ο κόσμος σου πιο όμορφος πριν καν το συνειδητοποιήσεις. 

Παρ' όλα αυτά, οι άνθρωποι είναι πάντα άνθρωποι και οι σχέσεις μεταξύ τους είναι δύσκολες -εξαιτίας των ίδιων τους των παρεμβάσεων πάντα- και χαοτικές. 

Και εκεί που όλα είναι κάπως τακτοποιημένα, γνωρίζεις αυτόν τον άνθρωπο και θες να ζήσεις μια δεκαριά τσουβάλια στιγμές, να τον βγάλεις από τον πόνο που ζει και να τον κάνεις να αναπνεύσει εκείνο τον αέρα που βρίσκεις τα μεσάνυχτα στα Βραχάκια της Ακρόπολης. 

Και, εδώ που τα λέμε, ξέρεις ότι έχεις τη διάθεση να δοκιμάσεις τις αντοχές σου και να τον αρπάξεις και να τον φιλήσεις μέχρι να έχεις πάρει το τέρας που κρύβεται μέσα του και να του δείξεις από ποια μεριά είναι ο δρόμος προς τον αγύριστο. Και μετά να φωτογραφίσεις το καινούριο χαμόγελο που θα δεις στο αγαπημένο σου πρόσωπο. Κι ας έχει διαλυθεί και ανασυνταχθεί εκατό φορές στην πορεία αυτής της κατάστασης. 

Κι εκεί που όλα αυτά φαντάζουν σαν το μόνο πράγμα που θέλεις να κάνεις, έρχεται η στιγμή που χτυπάει το καμπανάκι "Πανελλήνιες, sweetheart". Και ναι, ακούγεται τόσο ευγενικό και σικάτο όσο επίπονο είναι στην πραγματικότητα. 

Αλλά όταν το αποφασίσεις, ότι δηλαδή οι εξετάσεις δεν είναι το τέλος του κόσμου, όλα είναι καλύτερα. Γιατί βλέπεις ότι υπάρχει καιρός για να είσαι περισσότερο εκεί από ποτέ, γι' αυτούς που αγαπάς, για να χτίσεις εκείνο το χαμόγελο σ' εκείνο το πρόσωπο που γεμίζει τα κενά της ψυχής και της σάρκας σου και, τελικά, να πιεις ένα ρακόμελο στην υγεια της ζωής που έρχεται και να πεις "Στο διάολο οι Πανελλήνιες, περάσανε και τώρα καλά". 

Και για να καταλήξω κάπου επιτέλους, όλα θα πάνε καλά. Προς το παρόν, μην αφήνεις τα θαύματα που συμβαίνουν σε άσχημες περιόδους να πηγαίνουν χαμένα. Γιατί και τα καλά τελειώνουν όσο γρήγορα όσο και τα άσχημα- μη σου πω και γρηγορότερα. 

Εγώ, λοιπόν, θα πιω τον τέταρτο καφέ της ημέρας στην υγεία των ανθρώπων που θα έρθουν ως το σπίτι μου για να μου φέρουν ένα Bueno κι εσύ, να πιεις κρυφά ένα σφηνάκι από το λικέρ που έχετε στο ψυγείο για την κάθε μικρή στιγμή που έρχεται φέτος και με την ορμή και τη χάρη της, σε κάνει να χαμογελάς μες τη μέση του δρόμου και να τραβάς τα βλέμματα των περαστικών που αναρωτιούνται "Τι να έχει το καημένο το παιδάκι" λες και το να είσαι χαρούμενος είναι παράξενο. 

Στην υγεία της χαράς, λοιπόν, της ευτυχίας και των στιγμών. Που έρχονται και μας κάνουν να ζούμε αληθινά. 

Κι αύριο να χαμογελάς όσο περπατάς στο δρόμο για το σπίτι. Επειδή έτσι. 

Άντε και καλή μας νύχτα... 

ΥΓ. Γραμμένο για 'κείνη που γνώρισα πριν έξι χρόνια και έγινε κομμάτι της καρδιάς μου πριν από τρία. Κομμάτι στο χρώμα του red velvet cake.