Çok uzun zaman oldu... Seni unuttuğum bir an bile olmadı, her yeni günde tekrar ve tekrar aklıma düştün... Bunu kendime neden yapıyor zihnim bilmiyorum... Zaten neden seni sevmeye devam ettiğimi de sensiz hayatıma nasıl devam edebildiğimi de bilmiyorum...
Şimdi sadece aklımda tek bir soru var... Bir gün olur da dayanamam ve kapını çalar, seni kolundan tutarsam, ellerin ellerime değdiğinde benimle gelmeye, her şeye yeniden başlamaya ikna olur musun?
Sen artık beni bir yabancı olarak tanısan da, sesimi unutsan da, ben seni, senin kendini tanıyabildiğinden çok daha fazla tanıyorum...
Umarım bir gün gerçekten mutlu olabileceğimizin farkına varırsın...
Umarım bir gün beni affedebilir, bir zamanlar sevdiğin ve güvendiğin adama ulaşmayı arzu edersin...
Bunlar hiç yaşanmayacak olsa da, hiç bir umut kalmasa da, ben vazgeçmedim...
Senden, bizden ve hayalini kurduğumuz dünyamızdan...
Keşke...
Seni seviyorum...
Kendine iyi bak...
