#normatif

İkilemler arasında kalakalmış bir menzilin buz gibi hakikati karşımıza çıkıyor. Cerahat ve irinle güncellenen Türkiye gerçekliğinin orta yerinde sıradan insan seçimlere zorlanıyor iş bu sahada. Kesintisiz kılınmış, bir yerde yönlendirilmiş olanın karşısında sorgulamak, bir biçimde konuşmak, eksiksiz oluşturulan karaşın hale karşı var edilen yıkımdan bahsetmek imkansız kılınmak isteniyor. Demokrasi, eşitlik, adalet tahayyülleri dile getirilirken olanın ve olmasına devam edilenin bariz bir kırım halinin yekunu olduğu bir kez daha ortaya en kestirmeden çıkageliyor. Çürüten, yok eden ve sınırlandıran bir ülkede hakkaniyet, esasen yaşam tahayyülünün eksiksiz yıkımı güncellenendir. Bütün bütün bir fasit döngünün orta yerinde insanlara tercihler dayatılmaktadır. Muktedirin olur damgasını kazanmamış her ne olursa olsun, herhangi konu olursa olsun bu sınıflandırma / ayrıştırma ikilisinden bir tercih yapılması beklentilenir.

Barışmaktan yana taraf olunamaz mesela. Çürüten, yok etmenin eşiğine taşıyan bir ülke hal ve istencinin karşısında, savaşa dur demek bir terör faaliyeti klasmanında görülür ve değerlendirilir çoğu zaman. Bariz, belirgin bir biçimde uçuruma doğru yollanan hayatlar söz konusu edilmesin, olmadık yerlerde müdahalelerin çanlarının aslında sıradan insanlar için hayatlarının gölgelenmesi olduğu konuşulmasın, yeter ki susulsun denilerek hemen her gün bambaşka tahayyüller ortaya serilir. Bir biçimde hayattan yana taraf olmanın önü alınmak istenir. Bunca rahatça dillendirilmeye devam olunan, alırız, yıkarız, oraları salt ve sadece bizlerindir tezahüratlarının akıbeti daha büyük kayıplar, onarılmayacak yaralar ve eksiksiz bir çürüme halidir. Barışın lügatten atıldığı bir yerde, sulhun unutturulduğu bir sahada yaşam her gün bir kez daha sınamaya tabi tutulur. Yıkılan, yok edilen, eksiltilenler bunca çokken hangi yaşam bahsi açılabilir, her nasıl hayat normal denilebilir ki sahiden?

Mezopotamya Ajansı’ndan aktaralım: “Teatra Jîyana Nû tarafından sahnelenecek Kürtçe Bêrû: Klakson Borizan Birt tiyatro oyunu, gösterime saatler kala Gaziosmanpaşa Kaymakamlığı tarafından “kamu düzenini bozabileceği” gerekçesiyle yasaklandı. Gaziosmanpaşa Kaymakamlığı, Teatra Jîyana Nû’nun İstanbul Büyükşehir Belediyesi (İBB) Şehir Tiyatroları sahnesinde sahnelenecek Bêrû: Klakson Borizan Birt oyununu, gösterime saatler kala tüm kapalı ve açık alanlarda yasakladı. İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nün talebi üzerine Gaziosmanpaşa Kaymakamlığı tarafından onaylanan yasak kararına, "kamu düzenini bozabileceği" gerekçe gösterildi.

Bêrû oyunun Gaziosmanpaşa Kaymakamlığı tarafından “kamu düzenini bozabileceği” gerekçesi ile yasaklanmasına tepki gösteren Tiyatromuz Yaşasın İnisiyatifi, “Bu anti-demokratik uygulama ifade özgürlüğü ve Kürtçe’nin kamusal görünürlüğüne vurulmuş bir darbedir” dedi.

Tiyatromuz Yaşasın İnisiyatifi, Teatra Jîyana Nû tarafından sahnelenecek Kürtçe Bêrû: Klakson Borizan Birt tiyatro oyunu, gösterime saatler kala Gaziosmanpaşa Kaymakamlığı tarafından “kamu düzenini bozabileceği” gerekçesiyle yasaklanmasına yaptıkları yazılı açıklama ile tepki gösterdi.

Açıklamada haksız ve antidemokratik uygulama kınandı. İstanbul Büyükşehir Belediyesi (İBB) Şehir Tiyatroları’nın "Tiyatrolara Destek Projesi" kapsamında sahnelenecek oyunlarının "kamu güvenliği" gerekçesi ile kaymakamlık tarafından, oyuna birkaç saat kala yasaklandığının hatırlatıldığı açıklamada, “Nobel ödüllü yazar Dario Fo'nun "Klakson, Borazanlar ve Bırtlar" adlı oyunun Kürtçe uyarlaması olan ve daha önce defalarca sahnelenmiş ve beğeniyle alkışlanmış olan Bêrû'nin yasaklanması kabul edilemez. "Klakson, Borazanlar ve Bırtlar" oyunu, devletin kendi içindeki çelişkilerini irdelerken ekonomik gücün politik güçten daha etkin ve onun üstünde olduğunu vurgulayan mizahi bir oyundur. Bu yasaklama bu yüzyılda sanatın ve tiyatronun işlevinin anlaşılmadığının ifade ve sanatın üstünde uyarıcı gücünden korkulduğunun yansımasıdır” diye belirtildi.  

Oyunun, Şehir Tiyatroları'nın 106 yıllık tarihinde gösterilen ilk Kürtçe oyun olma özelliği taşıdığı ve kültür insanları tarafından son derece demokratik bir adım olarak görüldüğü belirtilerek, “Bu anti-demokratik tavır sanatçıların ifade özgürlüğü ve kadim dillerden Kürtçenin kamusal görünürlüğüne vurulmuş bir darbedir.  Bu yasaklamayla İstanbul Belediyesi Şehir Tiyatrosu'nun attığı en güzel adımlardan biri baltalanmak istenmiştir.  Tiyatro örgütleri olarak bu haksız ve antidemokratik uygulamayı kınıyoruz. Teatra Jiyana Nû yalnız değildir” ifadelerine yer verildi.”

Daha kendi içinde varlığı tescillenmiş, hep atılıp tutulsa da bu toprağın kökünden olması hali bir türlü muktedire dank etmeyen Kürd halkının üstüne uygulanan baskılama halinin bu kaçıncı eşiğidir. Bu kadar afaki bir biçimde sen kimsin diye sorulan bir menzildeki ol meşum reklam / tanıtım / propaganda filmindeki cüretin daha yakın zamanlarda ettiği onca fecaat / facia söz konusuyken bir kez olsun yeter demeyen bir muktedir karşımızdadır artık. Düzen dünü neydiyse, bu şimdisi de düşünmeyen, sorgulamayan asla çekincelerini dile getirmeyen bir güruh kılarak bir sahayı, yaşayan tüm kimlikleri onca masala rağmen inatla yok saymaya devam etmektedir. Bir tiyatro eserinden nem kapılan, bir menzilde konuşulan bir anadili hakir görmek için olur olmadık tahayyüllere girişmeye devam edilen bir yerin neresinde hayat söz konusu edilebilir? Sahiden bunca açık afaki bir biçimde ayrımcılığın varlığında ötekinin (öteki sanılanın) yurdunun da burası olduğunu anlamaya daha çok var mıdır? Daha da kaybedilecek zaman söz konusu mudur sahiden?

Mezopotamya Ajansı'ndan Erdoğan Alayumat, HDP Milletvekili Musa Piroğlu ile konuşur: “Balıkesir'in Susurluk ilçesinde 3 Kasım 1996'da meydana gelen kazanın ardından ortaya serilen devlet-siyaset-mafya ilişkilerinin başrolünde yer alan eski MHP milletvekili ve emekli Korgeneral Engin Alan, emekli Albay Korkut Eken, organize suç örgütü lideri Alaattin Çakıcı ve faili meçhul davalarında sık sık ismi geçen eski İçişleri Bakanı Mehmet Ağar, 16 Ekim'de Bodrum Yalıkavak Marina'da bir araya gelerek fotoğraf paylaştı.  

Paylaşılan fotoğrafta yan yana gelen isimlerin karanlık bir dönemi ifade ettiğini belirten Halkların Demokratik Partisi (HDP) İstanbul Milletvekili Musa Piroğlu, fotoğrafın çağrıştırdıklarını anlayabilmek için tarihsel sürece bakılması gerektiğini söyledi. Piroğlu, fotoğrafın Van’da helikopterden atılan iki yurttaş ve kaçırılma olaylarının sıklaştığı iki önemli olayın yaşandığı döneme denk gelmesinin tesadüfü olmadığına dikkati çekti.

Saray rejiminin 3’lü yapıdan oluştuğuna dikkat çeken Piroğlu,"Bir ayağında AKP ve Saray, bir ayağında MHP, son ayağında ise kimilerinin Ergenekon, kimilerinin de derin devlet dediği bir yapıdan oluşuyor" dedi.  Paylaşılan fotoğrafın da 3 büyük çağrışımı olduğunu sözlerine ekleyen Piroğlu, "Birincisi, fotoğraftaki 3 isim geçmişte derin devletin tüm operasyonları yürüten kişilerden oluşuyor.  İkincisi yine bu derin devlet operasyonunun başka bir ayağını kuran mafya lideri Alaattin Çakıcı. Üçüncüsü devletin kendisi. Susurluk aslında bu çetenin nasıl bir iş birliği içinde olduğunu açığa çıkarmıştı. Bu yüzden bu fotoğraf aslında bir yanıyla Türkiye haklarına eski dönemin bütün kötü hatıraları olan JİTEM'i, Beyaz Toros’ları, yargısız infazları, ölüm çukurlarını hatırlatıyor. Yapılan bütün bu kötülüklerin altındaki imzalar fotoğrafta olan bu isimlere ait”  diye konuştu.

İktidarın son süreçte kamuoyunun desteğini yitirdiğini sözlerine ekleyen Piroğlu, Karl Marx’ın “Kriz dönemlerinde iktidarlar eskinin sloganlarını ödünç alırlar. Eskinin giysilerini giyerler. Geçmiş dönemin kahramanlarını taklit ederler ama aynı zamanda geçmiş süreçlerin korkularını da yardıma çağırırlar” sözünü anımsatarak, "İktidar kendi zeminini mobilize etme yeteneğini kaybetti ve toplumsal meşruiyetini yitirdi. Tamda bu aşamada iktidar ölü geçmişi yardıma çağırıyor. 1993 süreci diye anılan o karanlığın topluma yeniden dayatılması anlamına geliyor. Bu yüzden yeni kıyafetler içinde eski katliamları ima eden bir görüntüyü karşımıza çıkardılar” diye belirtti.

Meşruiyeti sarsılan iktidarın derin yapılara sarıldığını vurgulayan Piroğlu, fotoğrafın en fazla çağrışım yaptığı yerin Kürt coğrafyası olduğuna işaret ederek,  “Bugün PKK Lideri Abdullah Öcalan üzerinde tecridin ağırlaştırılmasının tek bir nedeni var oda savaş politikalarının derinleştirilmesidir. Türk devleti varoluşunu bu savaş politikalarına borçludur ve devamını sağlamak için de bu savaş politikalarını derinleştirmek zorundadır. Devlet Kürt hareketini parçalamak adına yasal güçlerin yetmediği noktada yasadışı güçleri devreye koyuyor. 40 yıldır Kürt halkına karşı verilen savaş narko ekonomi ile finanse edilmiştir. İçinden geçilen ekonomik kriz, bu fotoğraftaki Alaattin Çakıcı simgesi bu ilişkinin bütün boyutlarıyla güncellendiğini işaret etmektedir” diye ifade etti.

Geçmiş yıllarda Kürt sorunundan kaynaklı açığa çıkan barış görüşmelerinin bu yapı tarafından boşa düşürüldüğüne dikkati çeken Piroğlu, “Devlette bu yapının arkasında hep yürüdü. Bugünde değişen bir şey yok. Cumhurbaşkanı Erdoğan ortaya çıkan fotoğrafın tamda arkasında duruyor. Çünkü bu fotoğraf aynı zamanda iktidar bloğunun kendi varlığını devam ettirme ve koruma çabasının bir ürünü olarak ortaya çıkıyor. Bu fotoğraf ne ima ederse etsin sırtını Saray'a dayıyor” dedi.”

Fotoğrafın meydana gelebilecek her çeşit provokasyon ve saldırının adresi olacağını söyleyen Piroğlu, son olarak şunları söyledi: “Fotoğraf karşımızdaki iktidar bloğunun acizliğinin de göstergesidir. Bize düşen bunu derinleştirmektir. Onların halk kitlelerine giydirmeye çalıştığı korku gömleğini yırtmamız gerekir. Artık ‘bin operasyonunun’ hesabının sorulduğu günlere girdiğimizi göstermemiz gerekir. Bu bütün kayıp dosyalarında, kirli ilişkilerde imzası olan insanlarla hesaplaşmamız gerektiğini göstermemiz lazım. Korkacak ve kaybedecek hiçbir şeyimiz yok. Biz bu korkuları yaşayarak bugünlere geldik teslim olmadık diz çökmedik. Bundan sonrada bunlara diz çökecek halimiz yok. Ama şimdi diz çökmemek yetmiyor, şimdi hesap sormak için harekete geçmek gerekiyor.”

Bir hakikat karşımıza çıkartılıyor bir kez daha. Seçimler, zorunluluklar, tahayyül edilenin ötesindeki bir kez daha yıldırı ve baskılama hallerinin birlikteliğinde Kürd halkına karşıt, gözdağı ile yinelenen bir şiddet pratiği var ediliyor. Bir asırdır sanki demokrasisi tamam, hürriyet meseli iyiymiş, insanların hakları söz konusuymuş gibi davranılan bir yerde şu yukarıdaki cüretle dile de, hayatın ta kendisine de saldırılar kesintisiz kılınır. Cüretle bir şevkle savunulup, etle kemik gibiyiz bahsi zikredilirken doksanların ve öncesinin tüm ol karanlığını var eden temsillerin bugün yeni ülkede de baş köşede tutuldukları ifşa edilir. Bilakis ifşa bir yana takdim olunur muktedir eliyle. Cüretle, cerahatin, kötülükle ve çok daha fazla ayrımcılıkla birlikte bir menzildeki hayat memat meselinin üstün körü değil doğrudan yıkımı kesintisiz kılınır. Vekil Eroğlu’nun da aksettirdiği gibi saraya sırtını dayamış bir kötülüğün bu ülkede tek bir iyi günü var etmeyecek olduğu artık afaki kılınıyor. Bu kadar doğrudan, böyle bir devamlılıkla dünden yarına taşınmak istenen cerahatin var edeceği her fecaat bir başka yıkımı birlikte imal eder, edecektir! İyi de nereye kadar?

Mezopotamya Ajansı’ndan bir başka aktarımı yapalım: “Halkların Demokratik Kongresi (HDK) Emek Meclisi, TBMM'de görüşülmeye devam eden esnek çalışma paketine ilişkin Kadıköy'de bulunan Süreyya Operası önünde açıklama yaptı.

Açıklamaya HDK Eş Sözcüsü İdil Uğurlu, HDP milletvekili Musa Piroğlu ile çok sayıda genç katıldı. "Emekçilerin haklarına saldırı yasası mecliste, kıdem tazminatı  ve emeklilik hakkın gaspına izin vermeyeceğiz" pankartı açan kitle, sık sık "Savaşa değil, emekçiye bütçe" sloganı atıldı.

İlk olarak söz alan Halkların Demokratik Partisi (HDP) Milletvekili Musa Piroğlu, iktidarın politikaları sonucu ülkeye cehennemin dayatıldığını söyleyerek, "Milyarlarca doları savaşa harcayan iktidar, emekçilere yoksulluğu dayatıyor. İktidara geldiğinden beri 30 bine yakın işçi intihara sürüklendi. İktidar, politikalarıyla yoksulluk ve işsizliği dayatıyor. Bütçe ile kıdem tazminatını ortadan kaldırıp, emeklilik hakkını gasp ediyor.  Geleceksiz ve kıdemsiz bir gelecek sunuyor. Emeğimiz çalınıyor, haklarımızın gaspına izin vermeyeceğiz" diye belirtti.

Ardından konuşan HDK Eş Sözcüsü İdil Uğurlu da, ekonomik krizin ilk olarak yoksulları etkilediğini belirterek, çarkların bir avuç çapulcu, saray ve sermaye için döndüğünü söyledi. Uğurlu, "İktidar emekçilerin düşmanıdır. Toplum baskıya biat etmeyecek, Haklarını almak için mücadelesini sürdürecektir. Bu topraklarda son sözü emekçi ve işçiler söyleyecek" dedi.

HDK Emek Meclisi adına söz alan Ömer Akgün ise, AKP'nin ekonomi politikasının ülkeyi derin bir ekonomik krize sürükleyerek, açlık ve işsizliği derinleştirdiğini dile getirdi. Akgün, meclisten geçirilen torba yasanın emekçilerin haklarının gaspına yönelik olduğunu vurgulayarak, "Bir saldırı ile karşı karşıyayız. AKP her seferinde kıdem tazminatına saldırarak, ortadan kaldırmak istiyor. Torba teklifinde en çok 25 altı ve 50 yaş işçiler etkileniyor. Bu yaş gruplarının haklarının gaspı anlamına geliyor. Milyonlarca işçinin işsizliği anlamına gelen bu bütçenin geçmesine izin vermeyeceğiz" diye konuştu. Açıklama "İş, ekmek, güvence" sloganıyla son buldu.”

Demokrasi, eşitlik, adalet tahayyülleri dile getirilirken olanın ve olmasına devam edilenin bariz bir kırım halinin yekunu olduğu bir kez daha ortaya en kestirmeden çıkageliyor. Her durumda sıradan olanın yaşam hakkına kastın çeşitliliği arttırılmaya, kararlı bir biçimde tüm ol karanlığı dört bir yanda demirbaş kılmaya ant içenlerin elinde bir menzil, bir ülke bir gelecek tahayyülü hepsini kapsayan bir yaşama iradesi geriye konulmuyor. Bütün bütün çabalar bunu bir hakikatin ta kendisi kılmak adına yinelene geliyor. Torba yasalar, kanun teklifleri ve devamında ortaya çıkagelen her eylem / karar / hamle bir kez daha bu beterler coğrafyasında sıradanın seçimlerinin muktedirin insafına terk olunduğunu bir kez daha ifşa eder. Yoksunluk, yoksulluk ve artan bir ivmeyle birlikte kurumsallaştırılmaya devam edilen yeni ülke gerçekliğinde sıradana saldırılar, nefret ve ayrımcılığın birlikteliği bir ülkeyi değil daha çok, daha belirgin bir karanlığı imliyor artık. Seçimler, seçenekler diye sunulan her şeyin bunca yara veren kılınmasının hesabı her ne olacaktır sahiden? Bütün bu fasit döngünün içinde bir tek iyi gün var edilebilir mi? Bir tek gün olsun şu saha, bu ülke nam yerde şu yukarıdaki açık seçik nefrete karşı hayata tek bir olumlu yol açılabilir mi, sahiden?

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2020

Düzen birbiri peşi sıra mahrumiyeti yaptığı ettiği her şeyle / hemen her hamleyle enikonu iş bu sınırda belirginleştiriyor. Adı düzen kendi kaosun ortaya serdiği yetkin olmayan bet, feci bir sahanın tam teşekküllü bir çürümeye mahkumiyet olarak biçimlendiriliyor. Bütün o geleceği gibi, bir şimdisi bırakılmayan menzilde hayatiyet paramparça olunuyor. Bariz bir cerahatin biteviye eksik gedik olmadan sürdürülen fecaat hamlelerinin ufkunda hayat tahayyülü geri bırakılmıyor. Düzen, erk, muktedir, iktidar ortaklığının kotardığı şey daha keskin bir yok edişi pay etmek oluyor. Vaatler, sıralanan cümleler, atılan nutuklar, edilen, boca edilen onca laftan sonra geriye kapkaranlık bir temsil kalıyor.

Her şeyi ama her bir şeyi ezen, yok eden, çiğneyen bir döngü, habis bir yapılandırma işte bu hayat meselini kuşatıyor. Her kuşatma hamlesi çok daha ağır yıkımlar için “yepyeni” bir yönelimi var ediyor. Bu sahadaki yöneten katı sıradan olana hayatı değil yoksunluğun pençesinde bir fasit döngüyü armağan ediyor. Bir piyango hadisesi ki ucu her dem, daimi çok daha fenasına çıkartılıyor, boş yok! Bir hal ki her gün daha ağır yıkımları var ediyor. Bir düzlem içerisinde yaraların biteviyeliği sorun addedilmez, esas çürüme buradadır hal ve istikametin gösterdiği bütün olmakta olan o çürüten fasit döngünün imalatındadır. Bu ve daha ağır hallerin toplamından bir ülke imaline devam olunmaktadır. Soralım bir kez daha bu mudur yeni ülke?

Her gün yazılmış olan senaryo her gün belirgin kılınmış olan ön yargılar üstünde cürmün silsilesine rehin bir saha var edilendir. Mahrumiyet her şekilde, her yerde bariz / belirgin bir devletli tahayyülü olarak bina olunandır artık Yaratılan, güncellenen ve devamlılığı iş bu sahada sağlanmış olan her hamleyle yaşama istencine ket vuruluyor. Bugün ismi yeni cismi dünün ülkesinde yaralar böyle böyle biçimlendiriliyor, her yan her gün apayrı bir vaka. Bir yaşam istencinin önünde yükseltilen setler / taarruzlarla birlikte yapılandırmaya devam edilen çitlemelerle sıradanın hayat gailesi yerini mahrumiyete bıraktırıyor. Yıkım menzilinde mahrumiyet bir tavrın devamlılığı kılınıyor.

Bir gerileme hali güncelleniyor. Müştereklerimizin derdest olunduğu, hayat hakkının belli bir biçimde hiçleştirildiği bir saha deneyim değil hakikat kılınıyor. Vahametin ortasında o cürümlerle biteviye kılınan düzenin hayata kastı rutin bir mesele dönüştürülüyor. Düzen o sıradanın hayatına göz dikenlerin elinde cürmü / çürümeyi / kokuşmuşluğu yineliyor hala! Benzersiz değil doğrudan her gün bir öncesinden ağır fecaat bu sınırlarda var ediliyor. Yara ve yıkım üstünden yükselen menzil hayatlarımızı beş kuruş kılan düzlem hakikatin ta kendisi kılınıyor. Çürümenin ortasında bir laf değil tek bir vurgu değil daimi bir hal ile ve istençle hayata saldırıyor muktedir. Konu, ahval ve dahi şartlar her ne olursa olsun bu düzen mahrumiyeti çoğaltarak kendine yol açıyor.

Bildiğimiz anlamda bir yoksunluk, yoksullaştırma süreğinin peşinde bir ülke var ediliyor. Ülke demeye bin hacet lazım olanın sürekli, yeniden imal ettikleriyle yaşam ediminin alt üst edilmesi mütemadiyen tanımlanıyor. Neoliberal politikaların, işçi düşmanı sermayenin tarafgirliğinin, daha çok ve hep daha fazla zorbalığın birlikteliğinde bir yoksunluk halinin ve yıldırı düzeninin refakatinde mahrumiyet çoğaltılıyor. Devletlinin ezberleri hayatların üstünde bir gölgeyi var ediyor. Kesintisiz her gölge, apayrı bir karanlığın da temeli olarak güncelleniyor. Böyle bir halle, böyle bir düzlemle, yönetim anlayışı vs. ile birlikte yaşamı yerle bir ediyor muktedir, dün bugün ve daima.

Mezopotamya Ajansı’nın haberidir: “Sağlık Bakanı Fahrettin Koca, koronavirüs nedeniyle 127 kişinin daha hayatını kaybettiğini, vaka sayısının 86 bin 306'ya yükseldiğini açıkladı. Türkiye böylece yüksek vaka sayısıyla, salgının ilk görüldüğü Çin'i geçti.

Sağlık Bakanı Fahrettin Koca, Türkiye'deki koronavirüs (Kovid-19) salgınına ilişkin bugünkü verileri açıkladı. Koca, son 24 saatte 127 kişinin daha yaşamını yitirdiğini ve 3 bin 977 kişiye daha tanı konulduğunu duyurdu. Böylece Türkiye'de salgın nedeniyle hayatını kaybedenlerin sayısı 2 bin 17'ye, vaka sayısı 86 bin 306'ya yükseldi.  

Koca, sosyal medya üzerinden yaptığı paylaşımda şu ifadelere yer verdi: "Tedbirlere gösterdiğimiz özen meyvelerini veriyor. Biz günlük test imkanlarını artırırken, sorumlu davranışlarınız da yeni vaka sayılarını azaltacak. Sağlık ordumuza ve sağlık sistemimizin gücüne güvenin. Tedbiri elden bırakmayın."

Dünyadaki salgın verilerinin derlendiği "worldometers" internet sitesi, son verilerle birlikte Türkiye'nin yüksek vaka sayısıyla dünya ülkeleri arasında 7'inci sıraya yükseldiğini güncelledi. Sitedeki tabloya göre Türkiye, salgının ilk görüldüğü ülke olan ve vaka sayısı 82 bin 735 olan Çin'i de gerisinde bıraktı.”

Sürüp duran hengame içinde bahsedilmeyen asıl meseli Prof. Dr. Çağhan Kızıl aktarır: “80 binden fazla vaka varken ve bu kişilere rutin testler yapılırken, test sayılarının kaçının mükerrer kaçının yeni vaka için yapıldığını bilmiyoruz. Test/vaka oranını hesaplamak bugünlerde net bir okuma yapmamıza imkan vermiyor. Şöyle açıklayabiliriz: Bugün 35344 test yapılmış. 72 bin aktif vaka var. Bu kişilerin 10'da birine test yapıldıysa 7200 test yapılmış ancak vaka sayısına etkisi olmayacak. Yani yeni vaka bulmak için yapılan asıl test sayısı 28144 oluyor. Vaka/test oranı %14.1 oluyor. Eğer hastaların %20'sine test yapılmışsa o zaman 14400 test vaka sayısına etki etmiyor. Vakalara etki edebilecek 20944 test oluyor. Vaka/test oranı %19 oluyor. Doğru tahminler için verilerin daha detaylı açıklanması gerekiyor. Bir hastaya haftada iki test bile yapılsa bu bir günde yaklaşık %28.5 testin vaka sayısına etki etmediğini gösterir. Bu doğru ise günlük vaka belirlemek için yapılan test 25100 ediyor ki bu vaka/test oranını %27.2 yapar. Bunlardan hangisi doğrudur bilemiyoruz.”

Düzenin var ettiği yalanlarla bina edilmiş olan bir pandemi güncesinde olmakta olanın her nasıl bir biçimde sıradanın hayatına kasıt olduğu bir kez daha ortaya çıkartılır. Ne “şeffaf” bir bilgi vardır, ne bu sağlık politikalarının var ettiği derin boşlukların insanları yutmaya devam eden bir karabasan olduğunun idraki. Bir menzilde yaşamın böyle ucuz kılınması, biteviye çarçur edilmesinin rotası da yönelimi de belirsiz koyulmaktadır. Çin’in rakamları saklaması sonrasında ortaya çıkan düzlemde, memleketin bugünkü sahiplerinin de benzer işlerin peşinde koştukları bir kez daha karşımıza çıkartılır. Hayat hakkının böylesine açık bir biçimde paçavra edilmesi, iki binin üstüne çıkmış vefatın ortasında hala test sayılarını bildirip, kimi sahiden de o testlerden geçtiği, negatif vakaların bir daha teste tabi olup olmadıklarından, düzenin içinde pandemi hastanelerinin “özelleri” de kapsadığından bu yana süregiden 8-10 bin liralık faturaların çıkartılmasına, dostlar alışverişte görsün hali ile bir menzilde salgın böyle böyle unutturulmaya çalışılır. Mahrumiyet yaşamdaki en tabi ol hakların yıkımıdır, böylesinden bir yön tayinine girişilmesi hala mesel değildir, değil midir?

Düzenin takvim şablonlu, on beş dakika sunumlu, biz birlikte türkiyeyiz laflarının araya sıkıştırıldığı bültenlerinin arasında işçilerin haklarının gaspına devam edilir. Yıkımın orta yerinde bunları sorgulayacak kimseler bırakılmadığı için (muhalefet neydi sahiden) her güne apayrı kırım haberleri birbiri ardına handiyse kontrollü rakamlarla ölümler açıklanan bir düzlemde canların gözden çıkartılması kesintisizleştirilir. Düzenin hafta sonları içişleri bakanlığınca uygunlanan sokağa çıkma yasaklarına karşı sermayenin “telafi çalışmasını” dayatması bir örnektir. Burası bir sosyal devlet olmadığı için ne kısa vadeli çalışma ödeneği, ne o darda kaldığında işçilerin kursaklarından kesilerek biriktirilen işsizlik fonu geriye bırakılmadığı gibi, bırakın yardımı bir de üstüne zorunlu çalışma koşullarına ya da günlük 39 liralık sadaka yardımı (ki yapılırsa şayet) yapılıp yapılmayacağı muhakkakken Birkan Bulut’un haberi gibi pek çok örnek karşımıza çıkmaktadır. Bunlar bir mahrumiyeti var etmiyorsa ne edecektir!

Evrensel’den aktaralım: “Koç Holding, sahibi olduğu Arçelik’in solunum cihazı ürettiği reklamlarını yaparken, Ankara’da bulunan Arçelik bulaşık fabrikası ve ona sepet üreten Mefa, elektronik çip üreten Karel ve kablo üreten Kabel fabrikaları da kaymakamlıktan aldıkları özel izinle sokağa çıkma yasağına rağmen işçileri çalıştırdı. “Bu dönemde bulaşık makinesi üretmenin ne önceliği var” diyerek tepki gösteren işçiler, bulaş riski gerekçesiyle uzun süredir ekmek arası yiyeceklerle çalıştırılıyor.

5 yıldır Arçelik’te çalışan bir işçi, “Bizim virüs tehlikemiz yok galiba baksanıza un üretmekle bulaşık makinası üretmek arasında bir öncelik farkı yok. Resmen üretim her şeye rağmen sürsün” dedi.

4 yıldır çalışan bir işçi de fabrikanın her önlemi aldığını savunduğunu ama devletin sokağa çıkma yasağını bir imza ile hemen savurduklarını söyledi. “Hiç mi canımızın kıymeti yok” diyen işçi şöyle devam etti: “Çalışma saatlerimiz değişti, eyvallah önlem dedik. Her gün ekmek arası yiyoruz, önlem dediler. Millet sandviç yemekten kabız oldu. Yani baksana bir günün bile ne kadar önemi var ama bizi yasakta bile buraya getiriyorlar.”

7 yıldır çalışan bir işçi ise “Bizim hiçbir önemimiz yok” dedi. Bütün beyaz yakalıların evden çalıştırıldığını ama hâlâ işçilerin fabrikada olduğunu belirten işçi, “Anladım ki biz olmazsak bir şey olmuyor. Hepsi evinden çalışıyor. Biz sokağa çıkma yasağında bile buradayız. Her şey açık, ortada, ölen ölsün kalan sağlar bizimdir diyorlar” dedi.

Bir başka işçi ise mutlu olanların olmasına şaşırdığını anlatıyor: “Bazılarımız mutlu, kendini değerli hissediyor. ‘Bak geliyoruz çalışıyoruz işte, teşekkürler Arçelik’ falan diyor. Yani anlamıyorum sokağa çıkma yasağında neden bulaşık makinesi üretmek için geliyoruz? Bir günle batıyor mu, nasıl bir kâr hırsı bu? Bizim korunacak çocuğumuz eşimiz yok mu? Bizi çalıştırarak değerli değil sağlığımızı düşünmedikleri için değersiz olduğumuzu gösteriyorlar aslında. Yeri gelince biz kocaman bir aileyiz ama evde kalamıyoruz, nasıl oluyor? Soruyorum ben yöneticilere sen oğlunu dışarı yolluyor musun?

Arçelik’e sepet üreten Mefa, elektronik çipi üreten Karel de izin alarak işçileri çalıştırdı. Mefa’dan bir işçi, patronların özel izinle sokağa çıkma yasağının delebilmesine tepki göstererek, “Gözlerini para bürümüş bunların, işçinin canını hiçe sayıyorlar” dedi.

Bir başka Mefa işçisi evlerine ekmek götürmek için çalışmaya mecbur bırakıldıklarını ve devletin hiç umurunda olmadığını söyledi. Bir başka işçi de salgına karşı mücadelede yaşamsal bir ihtiyaç olmayan bulaşık makinesi üretmelerine “Böyle bir dönemde neden üretiyoruz, aciliyeti ne anlamadık gitti! Bulaşık makinesi üreteceğiz diye eşek gibi çalışıyoruz” diye tepki gösterdi.”

Bütün bütün, olmakta olan mahrumiyeti dört bir yanda var edip, her felaketi, her fecaati bir lütuf, şans olarak gören / değerlendiren aklın var ettiği şey insanların hayatlarının gasp edilmesidir. Bunca açıktan, pragmatist siyasetin var ettiği şey bir bütün olarak memleketi yaşamdan alıkoymak, onu bildiği gibi ezip biçmektir. Arçelik aysbergin görünen suretidir daha ne Arçelikler, Kolinler, Limaklar, Cengizler vardır yaz dök, say say bitmeyecektir iş bu sahada. Bütünleşik bir halde hayata kastın odağında ilerleyen bir menzilde bir yarının olmayacağı / bırakılmayacağı artık yeterince afakidir. Baş Amir, Pazartesi akşamları artık gelenek saydığı bir başka seslenişi var eder. Bütün burada saydığımız pandemi güncesini bir anda bertaraf edip, parti propagandasından, bildiği, yumruklamaktan özellikle hoşnut olduğu o dişinin kovuğuna uygun ana muhalefete sataşmalarından, savaş güzellemelerine, dünyanın en harika memleketi biziz şartlanmışlığı gibi nicesine bir dolu laf sayar. Gel gelelim oluşturulan, mahrumiyet için tek söz yoktur. Birgün’den aktaralım.

“Erdoğan'ın açıklamalarından satır başları şöyle:Türkiye Koronavirüs'le mücadelesini 4 ana başlıkta hayata geçirmektedir. Bunlardan biri, insanlar arasındaki sosyal mesafeyi sağlamaktır. 1 milyon 365 bin vatandaşımıza kolonya ve maske dağıtımı yapıldı.

Salgının hızını engellemek için halen 239 mahalle, köy veya belde düzeyinde yerleşim yeri de karantina altında tutulmaktadır.

Elimizde fazlaca stoku bulunan ve koronavirüse iyi gelen ilaçların üretimine yerli firmalarımız da başladı.

Salgının hızını engellemek için halen 239 mahalle, köy veya belde düzeyinde yerleşim yeri de karantina altında tutulmaktadır.

Sağlık personeli açısında, hayati olan N95 ve N99 maskelerinin, filtrelerin geliştirilme süreci bitti, testlerine başlandı. En kısa sürede üretime geçeceğiz. Bu filtreler konusunda da dışa bağımlılıktan kurtuluyoruz

Hafta sonu sokağa çıkma kısıtlaması salgının kontrolünde büyük fayda sağladı. Bu yüzden bu uygulamayı tarım, sağlık, gıda hizmetleriyle aksatmayacak şekilde bir süre daha devam ettireceğiz. 23-24-25-26 Nisan tarihleri arasındaysa günlük hayata etkisini en az düzeyde tutacak şekilde 31 ilimizde sokağa çıkma sınırlandırılması yapmayı planlıyoruz. 22 Nisan akşamı yine 00.00'dan itibaren 24-25 ve 26Nisan 00.00'a kadar bu devam edecek. 26'sında 24.00 itibariyle sokağa çıkma yasağı kısıtlaması sona erecek. Bununla ilgili ayrıntılar İçişleri Bakanlığı tarafından kamuoyuyla paylaşılacaktır. Kesintisiz hizmet veren fırıncı, sucu, gazete bayileri, medya mensubu başta olmak üzere tüm çalışanlara teşekkür ediyorum. Amacımız önlemleri en titiz şekilde uygulayarak ülkemizin Ramazan Bayramı sonunda normal seviyeye dönecek şekilde indirmiş olmaktır. Bazı adımları bayram öncesi atmaya başlayabiliriz. Tüm sektörlerin hazırlıklarını buna göre yapmasında fayda görüyoruz.

Haftasonu sokağa çıkma kısıtlama uygulamasını bir süre daha devam ettireceğiz.

Biz Bize Yeteriz kampanyamızda toplanan para 1 milyar 800 milyon liraya yaklaştı, gelin bu rakamı 2 milyarın üzerine çıkararak tarihi dayanışma örneği gösterelim.

CHP'nin başını çektiği bir kesim bozgunculuk peşinde koşuyor. Başarılı netice alabilmek için uygulamanın her il, ilçe, mahalle düzeyinde bu anlayışla yürütülmesi şart. CHP'li belediyeler Cumhurbaşkanlığını, bakanlıkları, valiliği, kaymakamlığı hiçe sayarak kendi başlarına yardım toplamaya, ekmek dağıtmaya, hastane kurmaya çalışıyorlar. Asli işlerini yürütemeyen belediyelerin giriştikleri bu tür faaliyetlerin amacı hizmet değil, şov yapmaktır. Özellikle İstanbul, Adana, Mersin belediyelerinin sergiledikleri tavrın başka hiçbir izahı yoktur. Kurallara uygun şekilde faaliyet yürüten belediyeler de var. Aynı partinin Yenişehir ve Mezitli belediyeleri valilikle işbirliği halinde çalışmaları yürüttüler. Bunlar FETÖ ve PKK tarafındaki örgütler tarafından da denenmişti.

Salgın sebebiyle sağlık sisteminin çökmesini, kamu güvenliğinin zaafa uğramasını, halkın sokaklara dökülmesini bekleyenler gözlerini yapılan hizmetelere dökmüşlerdir. Şimdi maalesef salgın hastalıkla mücadele için alınan tedbirleri sabote etmeye çalışıyorlar. Ülkemizin ciddi kayıplar veren yerler arasına girmeyi bekliyorları, baktılar olmadı, umutlarını Uganda'ya bağlayacak kadar küçüldüler. Biz şehir hastanelerini anlatırken, onlar fuar merkezlerini panellerle bölerek sahra hastanesi diye yutturmaya kalktılar. Bugün Türkiye'yi salgınla mücadelede farklı bir yere taşıyan şehir hastanelerine yıllarca demediklerini bırakmamışlardı.

Biz geliri olmayan vatandaşlarımıza nakit yardımı yaparken onlar inancımıza aykırı biçimde zekat toplama peşine düştüler. Bu noktada müracaat edilecek tek bir yer vardır, Diyanet İşleri'ne sorarsanız zekatı kimler toplar, kimler toplayamaz cevabı verir. Siz böyle bir konuda konuşma hakkına sahip değilsiniz. Devlet yardımları tek hesapta toplayınca da paralarımıza el koydular yalanına sarıldılar. Biz kimsenin parasına el koymadık, böyle bir yanlışın içerisinde girmedik, girmeyiz. Biz ne gerekiyorsa onu yaptık, bu kurallar çerçevesinde de ikna yöntemiyle bütün bu gayretlerimizi sürdürüyoruz. Onlar toplu taşıma seferlerini hesapsızca azaltarak halkımızı mağdur ettiler.”

Mahrumiyeti büyüten, eksiltmeyi çoğaltan her devrin başat insanı olmaktan, memleketin içine düştüğü yangın yerini sorgulamayan bir baş vezire kalakalır ülke. Troll denilenlerin devletin maaşlı personelleri olduğu bir sahada, bunca açık bir pandemi gündeminde dahi / açıktan düşmanlık tohumları ekmekten vazgeçmeyen bir lider sıradana ne verecektir hava ile cıvadan gayri! Bir menzilde yaşam hakkının talan edilmesinin önü bunca kolaylıkla ön alınmadan var edilirken, her gün bir öncesinden de karanlık kılınırken, yüz yirmilere sabit olunmuş ölümler, maniple edilmiş rakamlar gözler önündeyken ücretli izinden, küçük ve orta ölçekli işletmelerin ödemelerinde kolaylıklardan, özel bankaların birbiri ardına borç bildirimleri, doğal gaz, elektrik, su, telefon diye uzayıp duran faturaların tahsilatından ya da indirimlerden bahis açmadan, aç açık, ulu orta insanların bir başlarına terk edildiği yer bir saha ülke midir? Yüzüncü yıl sözleri havalarda uçarken, her yandan beliren o halin bu istikameti saran karanlığın sonrası ne olacaktır! Normal kalacak mıdır? Bugünkü gibi tüm o açıklamaların paralelinde yaşatılan tragedya / var edilmiş olan düzlem sorgulanmayacak mıdır? Bir normale dönüş mümkün müdür...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2020

Güzel olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu! Sanırım… Sahi neden ve kime güzel görünmeye çalışıyoruz? Kimin güzellik algısına göre? Belirli aralıklarla sistemin değiştirerek topluma tekrar ve tekrar sunup dayattığı, toplumdaki bireylerin de birbirine empoze ettiği değişken bir olguya göre mi? Peki bu olguları kimler oluşturuyor, toplumun hangi kesimi? Heteronormatif ve eril bir toplum içerisinde yaşadığımız gerçeğini de katarsak heteronormatif ve eril her birey diyebiliriz diye düşünüyorum. Kadınların “erkekler” için –tabii ki kendi zevkleri ile hiçbir alakası yoktur(!)- giyinmelerini, makyaj yapmalarını, saçlarını uzatıp yapmalarını, kıllarını almalarını ve daha bir çok şeyi yapmaları için talepte bulunuyorlar. Sanki buna hadleri varmış ya da bu yapılması gereken bir şeymiş gibi. Bundan rahatsız olup karşı bir argüman sunduğunuzda ise bunu absürt bulup, üste çıkmaya çalışıyorlar.

           Peki kendimizi gerçekten sevmek için dayatılan güzellik algısına uymak zorunda mıyız? Güzellik nedir, ne değildir?

           Göze güzel geleni beğenmemizi altın oran ile açıklamaya çalışıyoruz. Altın orana ne kadar uygun ise o kadar güzeldir ve bu yüzden o orana olabildiğince yaklaşmamız gerekiyor! Bunun sonucunda da estetik ameliyatlara tonlarca para ödüyoruz. Eğer tonlarca paramız yoksa daha uygununu araştırıp merdiven altı cerrahisine yönelip sağlığımızdan oluyoruz.

Setelah kembali ke Indonesia lagi sehabis bersekolah selama 1 tahun di UK, saya sering merasa ingin marah dengan norma-norma sosial di sekitar hidup saya. Sebelum berangkat sekolah juga sering marah-marah sih, tapi sering mikir ‘gw aneh ya, kok gak setuju dengan pikiran normatif.’. Tapi sekarang, saya tidak merasa aneh lagi. Karena saya tahu bahwa hal yang membuat saya marah adalah hal-hal ‘normatif‘ yang memang pantas dirisaukan dan dipertanyakan.

contoh :

a. kenapa di Indonesia bagian jawa ini cuma perempuan saja yg diwajibkan untuk bisa urusan domestik?

b. kenapa banyak sekali pekerja di pemerintahan yg kesannya ingin mempersulit proses administrasi warga? 

c. kenapa orang sering direndahkan jika belum menikah?

d. kenapa laki-laki harus selalu merasa bisa menyakiti perempuan?

e. kenapa merendahkan laki-laki dengan melekatkan ‘laki-laki malas, tidak bisa masak, tidak rapih, tukang selingkuh itu lumrah’?

Öznel: Kendimizi, kendi davranış ve değerlerimizi normallik ölçütü olarak kabul eden en ilkel fikir, belki de budur. Yani, bizim gibiler normal, bizden farklı olanlarsa anormaldir.

Normatif: Bu ise, kişinin nasıl düşünüp davranacağına dair arzu edilen, ideal bir durum fikridir. Bu mükemmel dünya görüşü genellikle din ve siyaset alanındaki düşünürler tarafından dile getirilir. Normallik…