Lütfen beni unutma...

Sen artık beni hatırlamamaya başladıkça önce aynalarda görünmemeye başlayacağım, kendi yüzüme bile bakamayacağım. Sonra sokakta yanımdan insanlar geçerken görünmez olacağım, kimseye selam vermeyeceğim, kimse de merak etmeyecek beni. Sen artık beni hatırlamadığında herhangi biri olacağım bir kenarda. Rafta unutulmuş bir anı gibi...

Çok uzun zaman önce okunmuş ve kitaplıkta tozlanmaya bırakılmış bir kitap gibi duracağım köşemde. İçimi kimse göremeyecek sen de beni hatırlamayı bıraktığında. Oysa hiç konuşmasam da bilirdin sen içimden geçeni. Kendimi hiç anlatmadan tanımıştın mesela sen beni... Sırf kendimi anlatmaya gücüm olmadığından kahve bile içmiyorum artık... Oysa nasıl sevdiğimi anlatmadan sen anlamıştın şekersiz sütlü kahveyi... Maviyi en çok da.

Bir deniz kenarına oturup öylece seyretmeyeli öyle uzun zaman oldu ki. Artık vapurda bile içeride oturuyorum sanki alabildiğine maviye bakıp huzur bulan ben değilmişim gibi... Sen unutmaya bırakalı beni huzuru bile çok görüyorum kendime. Seninle güzel olan her halime olabildiğince uzağım şimdi.

İçten gülen ben değilmişim gibi... Hayatla, kendimle, etrafımla hep bir kavga hali. Uyumsuzluk, uykusuzluk, suskunluk... Oysa ne kadar severdik saatlerce sevdiğimiz şeylerden konuşmayı. Anlatmayı, anlam yüklemeyi, paylaşmayı... Kalbim göğüs kafesime sığmazdı şimdi attığını bile hissetmiyorum.

Her şeyin çok önceden yaratıldığını ve zamanla dönüştüğünü düşünüyorum bazen... Bu yaşadığım kaçıncı hayatım ve diğerleri nasıldı bilmiyorum çok da fazla merak etmiyorum aslında. Bildiğim tek bir şey varsa bu hayatların hepsinde bir parçam seni hep tanıyordu. Bir parçam her zaman seninle bir bütündü ve bundan sonra yaşayacağım tüm hayatlarda da bir parçam mutlaka senin bir parçanı tanıyacak ve birbirimize çekilmeye devam edeceğiz dünya dönmeye devam ettikçe.

Elimde şuan sadece bu hayat var ve bu hayatta sen beni unuttukça kayboluyorum. Güneş çıktıktan sonra erimemek için direnen son kar parçaları gibi... Lütfen beni hatırla...

Yaşamanın başka bir yolunu bilmiyorum çünkü.

Huzurlu uykularımı kaybedeli çok uzun zaman oluyor üstelik. Yaralarımı bile gösteremiyorum çok uzun zamandır. Oysa ben göstermeden yerini bilir, anlatmadan anlar, bir bakışınla silerdin hepsini... Ne zaman denize baksam aklıma aynı bakış gelir ve aynı gülümseme yüzüme... Karşılaşmayacağımızı bile bile o sokağın yakınından bile geçerken içim içime sığmaz. Elimi nereye koyacağımı bilemem yine. Hem seni konuşmak isterim hiç durmadan hem cesaret bile edemem adını anmaya. Adın ne zaman geçse kendime gelemem hala.

Zaman bu kadar geçmişken her şeyin bu kadar taze kalması ne garip! Hala yer yüzünde beni tanıyan tek insanın sen olması ne kadar tuhaf... Oysa sen de unuttuğunda bütünüyle kaybolacağım, hiç bilinmemiş olacağım... Hiç anlaşılmamış.

Anlaşılmış olmanın kıymetini bilememiş olmak canımı sıkıyor belki de en çok. Anlaşılmak o duraktan çok nadir geçen bir trenmiş ve ben o treni bir daha yakayamamak üzere kaçırmışım gibi. Anlaşılmak ve bilinmek ne kadar güzeldi oysa... Hiç konuşmadan anlaşılabilmek, yaranı bile göstermeden yaraya ilaç gibi dokunmak... Yara bere içindeyim şimdi... Bir kere "Geçecek" desen hepsi hiç olmamış gibi geçecekmiş gibi hem de...

Oysa daha ilk yaralandığımda kolumdan tutup kaldırmaya çalışmış, yaralanmayacağım yerlere götürmeye çalışmıştın... Bunu bile göremeyecek kadar korkaktım bense. Cesaretsizliğimin bedelini tüm hayatımla ödeyeceğimi hiç düşünmemiştim. Gözümde büyüyen yollara çıkmaya bu kadar hevesli olacağımı tahmin bile edemezdim. Valizim hazır, yola çıkmaya hazırım ama artık o yolun benim için olmadığını biliyorum. Bunu bilmekten nefret ediyorum.

Sen hiç "Ben demiştim" diye karşıma dikilmedin belki ama ben sana hep hak verdim. O zamanlar itiraf edemesem de sen hep haklıydın.

Penceremin kenarına oturmuş geçen zamanı izliyorum. İçimi titreten her anı tekrar tekrar hatırlayıp kırık bir tebessüm koyuyorum yüzüme. Sen haklıydın... Ben çok korkaktım, sen çoktun... Ben hazırdım, sen yoktun...

Ne çok şeye içerliyorum esasında... Ne çok doldum içeride de tek kelime etmedim dışarıya... Sustum... Biriktirdim... Yazdım... Unuttum...

Söylemediğim, sustuğum çok şey var aslında... Kendime bile itiraf edemediğim acılar, yalnızlıklar ve yanlışlıklar biriktirdim içimde. Kaleme kağıda dokunmadım aylarca... Elime kalem alsam içimdekini yazardım ya ben sadece, sırf içim dökülmesin diye dışıma kaleme kağıda da dokunmadım onca zaman. Kaçtım durmadan.. Senden kaçmayı bırakalı uzun zaman oldu, kaçtığım bu kez kendimdim yalnızca. Binlerce deprem, birkaç ölüm, birkaç kayıp ve büyük yıkımlar gördü ruhum küçük birkaç ay içerisinde ve sineye çekti hepsini öylece...

Olmadığım biri olmak istedim... Sırf sırtıma saplanan hançeri anlamak için, sırf "Neden?" sorusuna cevap bulabilmek için olmadığım biri olmak istedim... Olmadığım biri olmaya çalışırken buldum kendimi, kim olduğumu ancak o zaman görebildim. Her şeye rağmen benim sol yanımda atan bir kalp, içimde sızlayan bir vicdan, susmayan bir ses vardı... Dayanamadım... Oysa ben ölürken, ben yıkımdan yıkıma koşarken kimse düşünmemişti beni. "O güçlü, bunu da atlatır nasılsa..." denilmişti sırtıma son bir hançer daha öylece saplanırken. Dudaklarımın arasında duranın son nefesim olduğunu hesaba katan yoktu. Güçlü kadın hikayesi koca bir yalan mıydı bilmiyorum ama ben güçlü olmaktan, ayakta kalmaktan, kendimi toparlamaktan yoruldum... Sığınacak limanlarım, güvenecek omuzlarım olmadı hiç. Kendi sırtımı kendim sıvazladım hep, "Bunlar da geçecek" diyen bendim bana aynalarda... Aynaya baktığımda başka bir yüz, boş gözler, ruhsuz tebessümler de görsem ben teselli ettim beni. Bana en çok yanlışı ben yaptım belki, bana en büyük zararları ben verdim belki ama toplayan da ben oldum her seferde. Sırf bu yüzden belki kırmaktan korkmadı kimse beni. Yaramı sarmayı biliyorum ben her şeyden önce. Güvenmem gereken kişinin sadece ben olduğumu biliyorum... Sırtımı yaslayıp dinlenecek vaktim yok benim, sırtımı yaslayabileceğim soğuk bir duvardan başka tanıdığım yok..

Bir keresinde çok yaklaşmıştım mutluluğa hiç unutmuyorum... Her şeyin pembe olduğu, güneşin sımsıcak parladığı bir kapıdan geçmiş bambaşka bir dünyaya adım atmıştım... Gerçekliğinden şüphe edip kaçmıştım. Aşka beni düşman eden bendim belki de... Aşktan kaçan, aşka güvenmeyen benden başkası değildi. Oysa elimdeydi. Eli elimdeydi, gözlerinde bizden başka hiçbir şey yoktu... Yine de içimde susmayan bir ses olurdu hep, "Kalk git buradan, her hikayenin sonu aynı!" diye bağıran bir ses... Susturamadım hiç o sesi. Sesime güvendim, içime güvendim. Kaçtım aşktan. Hiç güvenmedim. Belki hayattaki tek şansımdı ve ben elimin tersiyle ittim. Bir kalbi tükettim, bir ömürden geçtim. Avuçlarımın arasına bıraktığın kalbi sıkı sıkı tutmak isterken soluğunu keseceğimi, kalbini sıkarken canını alacağımı hesaba katamadım. Oysa mutluyduk seninle, pembe bir dünyayı paylaşırken sadece mutluyduk. Kalamadım..

Unutmayı çok istedim.. Sıfırdan başlayacak kadar unutabilmeyi, her şeyi geride bırakıp sadece önüme bakabilmeyi çok istedim. Güven duygusunu içimde hissedebilmeyi, kendimi öylece aşka teslim edip savrulmayı çok istedim. "Ben dağılmak istiyorum... Ben savrulmak istiyorum.." Aşkı içimde hissederken içimden tam da bunlar geçerdi hep, hiç başaramadım... Aşkın acısını koydum bohçama. Acısını içimde hissettim. Kovan da bendim, kaçan da bendim yine de hatırlanmayı hep istedim. Her kapıya adımla koşmanı istedim mesela, postacı her kapını çaldığında zarfları titrek ellerle tut istedim.. Başardım da aslında... Derin birer yara iziyim hayatında. Bembeyaz teninde bir kurşun yarası gibiyim. Sırf hayat beni yordu diye... Sırf gücüm kalmadı diye...

Çok isterdim içimdeki her cümleyi yazabilmeyi. Çok isterdim içimi açıp acımı gösterebilmeyi. Çok isterdim gözlerimin neden dalıp dalıp gittiğini anlatabilmeyi, neden sürekli güldüğümü açıklayabilmeyi inan çok istedim. Yapamadım... Gözlerim dalmıyor artık, dolu dolu gözlerle bakıyorum etrafa ve gülmüyorum eskisi kadar. İçimde açık bir yara var benim, kanıyor zaman zaman. Kanıyorum bu gece... Nefes alamıyorum... Acıdan önümü göremiyorum...

Anılardan bir ev yaptım kendime bu gece... Ateşe verdim sessizce... Küllerimi seyrediyorum belki de... Belki son kez yaşıyorum geçmişte.. Son kez özür diliyorum kırdığım kalpten, son kez hatırlanmayı diliyorum..

Bir şarkı tutturdum gidiyorum; "Dağılsın kalbin, öl hatta orada, lanetler yağdır beni hatırla..."

Beni unutma...

Beni güzel hatırla...

Çünkü her şeyin ötesinde sevdim ben...

Seven bir kalp taşıdım sol yanımda...

Yara bere içerisinde de olsa...

Sevmelerin en güzelini bıraktım sana...

En uzun ve en karanlık yolculuğum kendimi bulmak için çıktığım yoldu. Kasvetli, uzun, boğucu... İnsan kim olduğunu, ne için yaşadığını, varmak istediği noktayı ve kendini keşfedene kadar ne çok yol yürüyor ve ne çok yoruluyor aslında. Kendimi bulmak için çıktığım o yolda o kadar çok kayboldum ki... Dokunduğum hayatları saymıyorum bile artık. Yakışmadığım, benimle alakası olmayan çok hayata misafir oldum üstelik. Kim olduğumu anlayana kadar, ne istediğimi bulana kadar pek çok kişi olmaya çalıştım. “İstediğim bu!” sevinciyle sarıldım uzaktan bile alakam olmayan hayatlara üstelik. 

Yolu beraber yürüyemeyeceğim gün gibi ortada olan insanların elini tuttum sıkı sıkıya. Yolun bize ait olduğuna, yola onu bulmak için çıktığıma inandırdım kendimi çok defa. Kendimden çok karşımdakilere zarar verdim aslında. Yanlış olduğunu her fark ettiğimde ardıma bile bakmadan çıktım o hayatlardan. Sıradan bir evin kapısını kapatır gibi kapadım gecelerce huzurlu uyuduğum evlerin kapılarını. Sarılırken sakinleştiğim insanların yüzüne hiç tanışmamışız gibi yabancı baktım çok defa. 

Yalnız kalmayı istedim en çok... Hesap vermeden çantamı toplayıp yollara çıkmayı sevdim hep. Bir sabah bambaşka bir şehrin sabahına “Günaydın” deyip aynada kendimle barışmayı sevdim en çok. Şehrin görülmeye değer yerleri umurumda olmadı da en iyi tostçuyu bulmak için o sokak senin bu sokak benim gezdim durmadan. Bazen de yeni insanlar tanımak istedim. Tanışıp unutmak... Bağ kurmadan, sabah olana kadar... Kelebek ömrü gibi hayatlar yaşamayı sevdim. Her sabah yeni bir hayata başlayıp her gece bir yerlerde ölmeyi. Ne kadar çok öldüysem o kadar değiştim. Ne kadar farklı sabaha uyandıysam o kadar yenilendim... Kimseyi gerçekten sevmedim. Sevmeye engel çok eskiden kalma eksikliklerim vardı benim. Bir kediye bağlandığım kadar bir insana bağlanmadım hiç mesela. 

En sert içkileri içip en büyük hafıza kayıplarını yaşamayı istedim. Lanet gibi her şeyi saniye saniye kafamın içinde taşıdım. Yeniden yaşadım... Yaşadıkça daha büyük kabuslara uyandım. Anılardan kozalar ördüm kafamın içerisine. Ne yana dönsem... Kırdıklarım, kırıldıklarım... Yarım bıraktıklarım... 

Yakaladığım gün batımlarının kıymetini bilemedim de kaybettiklerim için üzüldüm hep. Sanki hep en güzel gün batımını bir yerlerde bir şeyler yaparken kaçırmışım gibi... Hayatına izinsiz girdiğim insanlarla da hep bunu hissettim... Duramam... Durursam düşerim... İçimi açamam... Açarsam dökülür ve toplayamam. 

Hala yürüyorum... Kendimin ne kadarını bulduğumu bilmiyorum üstelik. Hala sadece kedilerle konuşmak istediğimden eminim. Hala gözlerimi kaçırıyorum konuşurken. Uzun cümleler kuruyorum ama artık... Kaçmıyorum... 

Durmuyorum yine de... Zamandan hızlı koşuyorum hala... 

Yakalayabildiğim kadar çok gün batımı...

Sevebildiğim kadar çok kedi...

Sayamadığım kadar öpücük...

Açabildiğim kadar çok kapı...

Uçabildiğim kadar çok rüya...

Hala....

-

-

İnsan beraber nelere güldüğünü zamanla unutuyor da onu neyin kırdığını, nelere tek başına ağladığını unutamıyor bir türlü... 

Her düştüğünde ben tutardım seni... Geceleri üzerin açılsa gecenin bir yarısı uykumu böler üstünü örter, sırf üşümeyesin diye sarılırdım... Oysa insanlara sarılmayı sevmezdim ben, gereksiz temaslardan hep nefret ettim ama parmak uçlarımın her sana dokunuşu anlamlı her temas sana özeldi. Sabahları güne kahvaltı yaparak başlamayı, gözü açtığında acıkmış olmayı senden öğrendim. Seninle öğrendiğim, keşfettiğim ne çok şey var aslında... 

Şimdi senden acı çekmeyi, tek başına bir yerlerde uyuyup uyanmayı öğreniyorum. Kırılan bir şeyi sadece kırıldı diye çöpe atmayı seninle keşfediyorum. Oysa kırılan her şeyi önce tamir etmeye alışkındım ben... Hele bir kalpse. Sevmek her şeye yetmiyor diyorsun oysa gerçekten sevdiğinde, gerçekten hissettiğinde gözünde küçülen o sevgi tek göz karanlık odaları cennet, hayatın tüm çilesini şerbet etmeye yetiyordu tüm çağlar boyunca. 

Her şey gelir geçer hayat kalır diyorlar... Hayat üzülmek için çok kısa vs vs vs... Neye üzüleceğine bile karar vermeye çalışıyor insanlar. Oysa beni kahreden, beni yerlerde süründüren şeyler belki küçük ama öldürmeye yetecek türden acılar. Affetmesi zor... Öyle zor ki her halükarda bu dünyadan sana kırgın ayrılacağım ben. Korkaklığına, sabırsızlığına, elinden geleni yapmayışına kırgın ayrılacağım bu dünyadan. 

Senden çok şey öğrendim, sen benden neler öğrendin bilmiyorum mesela. Her halde sevmeyi öğrendin mi mesela? Karşındaki insanın tüm dikenleri sana batarken sarılmayı, acısıyla acılanıp, güldüğünde kahkahalar atmayı öğretebildim mi sana? Kendini unutacak kadar, yerlere düşmekten utanmayacak kadar sevmeyi öğrendin mi mesela? Başka kimseyi düşünmeden, başkasına dokunacak olsan parmak uçların sızlayacak kadar çok sevmeyi öğretebildim mi sana? Yanımda değilsen ve olmak için çabalayamıyorsan öğretememişim demektir... 

Oysa her kadın kadar özel hissetmeyi istemiştim ben de... Sevdiğim ve sevildiğimi sandığım adamın gözlerine baktığımda sadece kendimi görmeyi... Olduğumuz yeri güzelleştirdiğimi bilmeyi istemiştim. Bilirsin Nazım’ı severim, Nazım’ın anlattığı gibi “ayağını bastın odama kırk yıllık beton, çayır çimen şimdi. güldün, güller açıldı penceremin demirlerinde. ağladın, avuçlarıma döküldü inciler” dedirten türden bir aşkı hayal etmiştim içten içe hep. Olmadı... Ben hikayemi güzelleştirmeye çalıştıkça sen önüme yeni engeller koymaya başladın. Artık aşamadığımda ve takılıp düştüğüm zamanlarda da beni suçladın. Yapamadığım için, koyduğun duvarları yıkamadığım için... 

Şimdi senden hiçbir şey istemiyorum aslında... Benden aldıklarını bana geri versen yeter... Zamanımı, ömrümün en güzel yıllarını sana bıraktım ben... Bana beni geri versen yetecek, belki yeniden başlayacak gücüm olacak...

Ama şimdi zor... 

Yapamadığım ne varsa... 

Önceden tüm yaralarını ilk ben görürdüm, ben dokunup tek tek iyileştirir her şeyin güzel olacağına ikna ederdim seni sonunda. Her şey güzel olana kadar canımı dişime takar sen gülümseyene kadar gözümü kırpmadan beklerdim. Uzun zamandır kanayan dizlerinden, yeni yara izlerinden haberim dahi olmuyor... Akan kanı görüyorum çok zaman sonra, senden aktığını bile bilmeden çoğu zaman. Ne zaman bu kadar uzaklaştık, ne zaman bu kadar ayrı köşelere dağıldık bilmiyorum üstelik. 

Artık ben dokunamam saçlarına onu biliyorum... Saçlarını dağıtan rüzgar kadar bile yakın değilim sana üstelik. Uykulu sesinden ben öpemem gecenin bir yarısı. Çok korktuğum bir rüyadan uyanıp sana sarılamam mesela. Göğsünde sakinleşip daha dingin, daha huzurlu bir uykuya kapatamam gözlerimi artık... 

Uzun zamandır benim olmayan huzursuz uykular uyuyorum. Başkalarının rüyalarını görüyor, başkalarının kabuslarından uyanıyorum. Başucumda bir bardak su hazır beklemiyor artık. Ağlayarak uyanırsam sakinleşeyim diye gece lambası da açık değil uzun süredir. Zifiri karanlıklara gözümü açıyorum. Soğuk evin soğuk odalarında tek başıma dolaşıyorum, yalın ayak... Çok kızardın mesela; “üşüyeceksin...” diye...Uzun zamandır uyurken üstümün örtülmediğinden, saçlarıma son bir öpücük kondurulmadığından eminim. 

Nefes alıyorum, kendi kendime... Kahvaltı hazırlıyorum, nefret ede ede... Sigarayı sen gibi yakmalık saatleri kaçırıyorum hep. Çok sevdiğimiz şarkıları, yarım bıraktığımız şarapları... Her şeye geç kalıyorum. Uzun zamandır saate bakmıyorum. Yetişmem gereken bir yer yok artık. Geç kalsam fark edilmezmiş gibi üstelik. Kahve fincanlarını da yıkamıyorum, birikiyor... Beklerken biriken cümleler gibi. Tükeniyor... Her şey yavaş yavaş tükeniyor, zaman gibi, ben gibi... 

Televizyonun karşısında boş boş bakarken uyuyakalıyorum bazen. Eskisi gibi sıcak yatağımda uyanmıyorum. Gecenin bir körü üşüyerek uyanıyorum. Üstümü örten yok, televizyonun sesini kısan yok, kabusları kovan yok... En çok da kabuslarımın kovulmasını özlüyorum. Korkarak gözlerimi kapatıyorum uzun zamandır. Uyumamak için direniyorum. Ne zaman uyusam daha büyük bir kabusa açıyorum gözlerimi. Uyanmak daha da zor geliyor... 

Gözlerimi açtığım dünyada ilgimi çeken hiçbir şey kalmadı. Araba yok, ses yok, üstüm örtülmüyor, en sevdiğim film yok, çaya şeker atmıyorum, kahve fincanlarını yıkamıyorum... Kahveyi hala sevmiyorum... İçiyorum... Önceden bir sen bilirdin kahveyi nasıl içtiğimi... Sütlü şekersiz... Hatırladığın gibi kalmamak için şeker atıyorum kahveye artık. Tadından nefret ediyor ama yine de şekerli içiyorum, inatla... 

Sandalyenin ayaklarını sürüyorum oradan oraya... Alt komşu hiç rahatsız olmayacakmış küçük çocuk uykusundan ağlayarak uyanmayacakmış gibi... Yaşayamıyorum ya artık, kimin nerede nasıl yaşadığı umurumda değil. Selam vermiyorum kimseye... Markete, şoföre, alt komşuya... Sana selam söylerler diye selam vermiyorum artık kimseye. Senden konu açılmasını istemiyorum artık. Senli konuları kapatamıyorum üstelik...

Konu bir şekilde senden açılıyor. Üstüm örtülmediğinde, kahve fincanları arka arkaya dizildiğinde, televizyonda korku filmi açık kaldığında, kabusta, sabahta, nefret edilen kahvaltıda... Deniz kenarında... Denize kıyın vardı sahi senin. Az sakini olan sahil kabasıydın sen hep. Bir ben dolaşıyordum deniz kenarında ayaklarımı sürümeden. Küsmeden... Dans ederek... Sevdiğim şarkılarla... 

Şimdi salondan mutfağa bile gidemiyorum. 

Kalamıyorum...

Hoşça kalacaktım ya, olmadı...

Çok su verince o cam önü çiçeği de çok yaşamadı...

Uzunca zaman oldu;

Kendime dargın kalalı, kafamın içerisinde durmadan kendimle savaşıp her defasında daha büyük yenileli, dibe vurup hazır düşmüşken dur az şurada uzanayım deyip bir türlü kendime gelemeyeli uzun zaman oldu. Kaç kere düştüğümü hatırlamıyorum artık. Daha kötü olamam dedikçe daha kötü oluşumu seyrediyorum her gün aynada. 

Önceden sadece renkli bir karakterim vardı, şimdi sinirimi aşamadıkça saçlarımdan çıkarıyorum tüm sinirimi... Kızıllar, kahveler, hatta hayatta olmaz deyip sonunda oldurduğum otuz yaş sarısı.... Daha kendimle ne kadar savaşabilirim. İçime konuşup etrafa ne kadar susabilirim bilmiyorum üstelik. Her şey yolundaymış gibi gülümsemek her şeyin yolunda olduğuna kendini inandırmaya yetmiyormuş, bunu da zor yoldan öğrendim. 

Hata üzerine hata yapmakta sınır tanımadığımı öğrendim şu son iki sene içerisinde. Tolerans gösterdikçe insanların daha da çirkinleştiğini, şans tanındıkça yüzsüzleştiğini seyrettim insanların hiç durmadan... Şans vermeyi bırakamadım bir türlü, düzelecek umudumu kaldırıp kenara koymayı beceremedim... Artık yavaş yavaş anlıyorum ama, insanlar şans tanınmasından değil her hatasında çöp gibi kenara bırakılmasından anlıyor sadece. 

Kapıyı çok kez açtım ama dışarı çıkmayı beceremedim bir türlü. Çıkıyorum artık. Dışarıda hala yaşayabileceğim bir dünya, gülebileceğim anlar, biriktirebileceğim güzel anılar olduğunu yeni yeni fark ediyorum. İnsanın evi kendi içerisinde küçücük 4 odalı bir kalpmiş meğer. Evime sarılmayı öğreniyorum, dargındık nicedir. Mutluluğumun başka evlerde olmadığını fark ediyorum üstüne üstelik bir de. Pencereden sürekli dışarı bakıp beklemeyi de bıraktım. Beklemeye değecek kimse olmadığını zor yoldan öğrendim. 

Seneler bir birini kovalayıp geçerken yaşlandığımı, daha da kırılganlaştığımı fark edememişim meğer. O eski güçlü halinden eser kalmıyormuş yaş ilerledikçe. Önemli olmak, değerli olmak, kalbinin kırılmaması, pencere kenarlarından içeri soğuk hava girmemesi, hatta gece makyajını temizlemek bile önemliymiş. Koyverip gitmekle olmuyormuş her şey.