#nonsenseproza

Na een feestelijk academisch leven van een jaar of dertien in Utrecht, waarin hij maar liefst één studie wist te voltooien, woont de schrijver Bart J.G. Bruijnen nu al ongeveer dertien jaar in Waalre, het Brabantse dorp waar het gemeentehuis hooguit eens per jaar brandt. Lees hier elke woensdag een stuk van zijn “nonsenseproza”.

De tijden dat Frits Pauw op een willekeurige zomerdag zijn dealers een exemplaar van Sun Tzu’s Winnen Zonder Strijd cadeau gaf, liggen ver achter hem. Misschien had hij meer dan twee boeken op voorraad moeten nemen, maar misschien had hij ook gewoon te veel dealers. Enfin, de kwestie speelt niet meer.

Toen bleek dat hij zijn sigaret helemaal verkeerd vasthield heeft hij nog drie jaar geprobeerd om de goede greep aan te leren. Tevergeefs. En hij stopte er toen maar mee. Met pijn in zijn hart nam hij afscheid van zijn cardioloog. Maar Frits zou niet Frits heten als hij geen Frits heette en hij stortte zich vol overgave en al overgevend op een volgend project en dat had alles te maken met spreadsheets. Frits ging met spreadsheets naar bed en hij stond ermee op.

  De vrienden van Frits konden geen samenzijn met hem meemaken zonder dat hij het over matrices of matrixen had. Toen MS Office Excel 2007 uitkwam lukte het Frits om 1.048.331 van de 1.048.576 rijen te tellen en zelfs 16.381 van de 16.384 kolommen! Ja, Frits kon blind over rekenbladen dromen zonder met zijn ogen te knipperen.

  Velen zullen het dan ook niet verwonderend vinden dat Frits het na verloop van tijd schopte tot Excelinspecteur. En wel bij het gerenommeerde keuringsinstituut KIWA!  Eerst was hij nog gewoon Excelinstructeur, maar al gauw bleek dat hij weinig geduld had. Hij had namelijk nogal dunne schijt aan mensen met een luie en afwachtende Lotus-1-2-3-houding. En afwezig zijn tijdens de lesmomenten dat hij dingen voor moest doen, daar deed hij alles voor. Al met al was hij keurig geknipt als inspecteur annex controleur annex verificateur.

  Veel mensen krijgen een verkeerd, bevooroordeeld beeld als ze voor de eerste keer van het begrip Excelinspecteur horen. Maar een Excelinspecteur is allerminst zomaar een inspecteur annex controleur annex verificateur. En dat komt natuurlijk omdat iedereen weet dat een inspecteur doorgaans hetzelfde kan als vijftien en een halve kilo gemiddelde aardappels na precies drie maanden vmbo. (Let wel, ik heb het hier over gemiddelde aardappels!) Maar een Excelinspecteur kan meer. Een Excelinspecteur moet namelijk kunnen rekenen!

Ach, dat het vak zo ontzettend veel onbekendheid geniet kunnen we natuurlijk niemand kwalijk nemen. Het is ook een betrekkelijk nieuw vak. Maar daar komt verandering in. Binnen nu en twee, drie jaar heeft elke ondernemer een brief in de bus gekregen dat zijn spreadsheetsoftware geijkt dient te worden. Nou ja, elke ondernemer… Alleen ondernemers die weleens met een rekenblad te maken hebben, natuurlijk.

  Dat ijken van Excel (en andere spreadsheets) is geen flauwekul. Het is niet alleen in het leven geroepen om de overheid of stalinistische takken daarvan aan geld te helpen. Nee hoor! Spreadsheets ijken is van levensbelang. Daarom is het goed dat Frits vandaag of morgen ook bij u aan de deur komt.

  En de mensen die denken dat ze hun eigen Excel wel kunnen ijken, die kunnen beter nog een ritje op de koude kermis maken. Het is zeker niet een beetje 1 en 2 invullen en dan kijken of de ‘intelligent cell recomputation’ in de derde cel ook echt 3 neerzet. Daar zijn heuse tabellen voor en zo! Tabellen met reeksen. Reeksen met getallen, maar ook met cijfers. Allemaal complex en zo en nog niet eens chronologisch of alfabetisch.

Na een feestelijk academisch leven van een jaar of dertien in Utrecht, waarin hij maar liefst één studie wist te voltooien, woont de schrijver Bart J.G. Bruijnen nu al ongeveer dertien jaar in Waalre, het Brabantse dorp waar het gemeentehuis hooguit eens per jaar brandt. Lees hier elke woensdag een stuk van zijn “nonsenseproza”.

‘Never a dull century,’ zei God.

God moest lachen en lachte: ‘Ja, dat zeg je goed, al versta ik geen buitenlands.’

Intussen was God erbij komen zitten. Hij stak een sigaret op en God vroeg of hij er ook een mocht.

God en God onderbraken hun boeiende gesprek en riepen vanaf de overkant naar God: ‘Hee, was jij niet gestopt met roken?’

‘Nee hoor,’ antwoordde God. ‘Ik ben dirk-poep-in-’t-handje niet! Ik stop wel als ik dood ben. Het is alleen dat ik niet meer bij de sigarettenwinkel op de hoek kom.’

‘Waarom is dat dan?’ vroeg God, terwijl hij opkeek van zijn boek.

‘Ik ben nou eenmaal bang om verkracht te worden,’ zei God. ‘Maar wat zit je me raar aan te kijken, man?’

‘Heb je het tegen mij?’ vroeg God.

‘Ja, drolflap, heb ik iets van je aan of zo?’

‘Eh, nee.’

‘Mooi!’

‘Ik wilde alleen weten of je me misschien zou kunnen helpen.’

‘Altijd!’

‘Kun je misschien even mijn schoenen uittrekken?’

‘Hoe kan ik nou jouw schoenen uittrekken als ik die niet aanheb?’

De sfeer was als een mes. En messen zijn om te snijden.

*** 

Daar kwam God aanlopen en dat was maar goed ook, want God kon dingen altijd goed sussen en iedereen wist dat er niet veel voor nodig was om God door het lint te laten gaan en het was al zo goed als veel.

‘Het is maar goed dat ik aan kom lopen,’ zei God. ‘Ik voel dat het uit de hand en spuigaten loopt. Wat is er precies aan de knikker?’

‘Nou, hij begon,’ zei God.

‘Wat heb ik ermee te maken?’ riep God verontwaardigd.

‘Ik bedoel jou niet,’ zei God. ‘Ik bedoel God.’

‘Ja maar hij zat met een oog naar mij te kijken en zo,’ zei God. ‘En tevens naar.’

‘Doe eens lekker normaal, man!’ bulderde God.

‘Nee, jij ziet er tof uit!’ schreeuwde God.

*** 

‘Sus, sus!’ zei God, met bedarende gebaren. ‘We zijn hier niet alleen en we zullen het allemaal zowel samen als met elkaar moeten rotten. Zo meteen komt God met de pizza’s en dan moeten we natuurlijk ook elkaar een stukje van onze pizza gunnen.’

God en God keken elkaar eventjes zwijgend en precies even schuldig aan. Toen gaf God God een hand en God deed hetzelfde. Terwijl ze dat deden vulde de ruimte zich met de geur van pizza’s met extra veel pizzageur.

God liet de pizzadozen bijna uit zijn handen vallen en God stortte zich op de pizza’s.

*** 

‘Voor wie was de Pizza Quattro Formaggi?’ riep God.

‘Yo! Hiero!’ schreeuwde God vanaf de wc. ‘Wacht even. Hoeveel kazen zijn het eigenlijk?’

‘Gorgonzola, mozzarella, pecorino en taleggio,’ zei God, terwijl hij de laatste hand legde aan het repareren van de klink van de wc-deur.

‘Nee, dat er gorgonzola op zit en tevens mozzarella, pecorino en taleggio weet ik wel. Dat vroeg ik ook niet. Mijn vraag was hóéveel kazen het zijn!’

‘Vier!’ riepen God, God en God tegelijkertijd. God, God, God en God ook.

‘Drie!’ riep God, maar God, God en God ook. En God, God en God trouwens ook.

‘Nee, vier!’ riep God.

‘Nee, drie!’ riep God.

Zo ging het door tot de pizza’s koud werden.

‘Maar vier is in ieder geval ook drie,’ zei God toen ineens zachtjes en slim.

God moest lachen en iedereen lachte met hem mee.

‘Jij hebt gelijk,’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

Na een feestelijk academisch leven van een jaar of dertien in Utrecht, waarin hij maar liefst één studie wist te voltooien, woont de schrijver Bart J.G. Bruijnen nu al ongeveer dertien jaar in Waalre, het Brabantse dorp waar het gemeentehuis hooguit eens per jaar brandt. Lees hier elke woensdag een stuk van zijn “nonsenseproza”.

Zie de maan kijkte geschrokken op zijn rapport. Een onvoldoende voor Nederlands! Daar krijgde hij vast en zeker straf voor thuis.

  Misschien komde het ook wel omdat hij niet echt goed ligde in de klas. Met een naam als Zie iste hij nogal het pispaaltje en als maan hebde hij natuurlijk ook zijn stonden.

  Zie loopte altijd en overal alleen en zijn klasgenoten scheldden hem voortdurend uit dat hij door de bomen schijnde, blinkte en glimde. Dat blinken en glimmen daar kande hij zo goed als niks aan doen. Hij iste namelijk allergisch voor bomen. Van bomen krijgde hij zelfs pukkeltjes en tijdens een aanval zendde hij per dag wel twaalf vaginamonologen naar zowel de Quote als de Kempener Koerier. Nooit wordde er een geplaatst, maar daar doede Zie het ook niet voor. Daar geefde hij naar eigen zeggen ook nogal belabberd weinig om. Hij schrijfde niet voor zijn plezier. Hij leesde trouwens ook niet graag, maar dat weette u waarschijnlijk al.

  Nee, Zie zijn liefde gade uit naar slapen. Soms slaapte hij zelfs dertig keer per dag. En hij trekte er zich niks van aan wat anderen ervan zegden. Hij vindde het gewoon zalig, fijn, lekker én de overlap van die drie!

  Door al dat geslaap valde Zie enorm af. Hij eette namelijk verrekte weinig door al die dutjes. Zijn energiegebrek geefde hem het cadeau dat hij lijdde aan hallucinaties en waanideeën. Hij verzinde van alles en nog wat bij elkaar. Al doede je hem een blinddoek om, hij ziede nog steeds dingen als een stoomboot die aankomde met op het dek een of andere knecht die stade te lachen.

En dat vindden de mensen eng. Nee, de ikjes en jijtjes loopten graag een blokje om als Zie ineens opduikte.

Na een feestelijk academisch leven van een jaar of dertien in Utrecht, waarin hij maar liefst één studie wist te voltooien, woont de schrijver Bart J.G. Bruijnen nu al ongeveer dertien jaar in Waalre, het Brabantse dorp waar het gemeentehuis hooguit eens per jaar brandt. Lees hier elke woensdag een stuk van zijn “nonsenseproza”.

Als je gewaarschuwd bent door een gewaarschuwd man, ben je in feite twee keer gewaarschuwd. Minstens!

Er is nogal wat onduidelijkheid over of er verder verband bestaat tussen het aantal waarschuwingen dat je krijgt en het aantal mannen waar je dan voor telt. Als je twee keer gewaarschuwd bent, tel je dan voor vier? En als je drie maal gewaarschuwd bent, tel je dan voor zes (2 + 2 + 2) of voor acht (2 x 2 x 2)? Of blijf je gewoon voor twee tellen ongeacht het aantal waarschuwingen dat je krijgt?

  Niet alleen frappant is het, maar ook opvallend en misschien zelfs opmerkelijk dat een uiting als ‘een gewaarschuwd man telt voor twee’ zo ingeburgerd is, terwijl ze juist meer vragen oproept dan antwoorden geeft.

  Geen wonder dat er steeds meer stemmen zijn die kreunen om een herwaardering van onze uitdrukkingen. In vergetelheid geraakte gezegden krijgen daarbij ook welverdiende aandacht en dan hebben we het niet over flauwigheden als ‘als de kut van huis is, dansen de meisjes op tafel’. Zowel in de jaren negentig (vorige eeuw) als in Huize Vorvolaka werden prachtige zegswijzen gebruikt die van de ene op de andere dag verzwegen werden. Neem nu een juweeltje als ‘hij heeft zeker een wc in zijn zwembad’. Nu zijn er natuurlijk altijd meer puisten dan uitdrukkingen, maar deze is zeker rijp en opvallend. De spijker op z’n kop. Je vraagt je af waarom er geen gebruik meer van gemaakt wordt. Een vergane frase van gelijke strekking: ‘nou, die heeft zijn zuignap in de bovenste la liggen’. Nergens hoor je die meer en dat terwijl de nuance zo treffend is.

  Is het niet uitermate bevredigend om een kist vol geslepen gereedschap tot onze beschikking te hebben als we willen vertellen dat iemand zo gek als de som van zijn delen is? Waarom zouden we ons blijven behelpen met vergelijkingen met deuren en dergelijke?

  Wij pleiten derhalve – en met wij bedoel ik dan ik – voor een heropleving van vergeten spreekwoorden en gezegden als ‘voor speler A t/m V is het veld even nat’, ‘het varken weet echt wel hoe zijn krul draait’ en ‘hij heeft de stront aan zijn nieren hangen’. Gebruik ze gewoon eens een volgende keer als je bij de kapper bent. Of bij je tante. Of misschien is jouw tante wel kapper. In dat laatste geval heb jij een ideale situatie om eens te testen of de kracht van de herhaling inderdaad zo sterk is.

  Het niet in het bezit zijn van doekjes, of er op andere manieren geen toegang toe hebben, is vaak de reden dat men ergens geen doekjes om kan winden.

Na een feestelijk academisch leven van een jaar of dertien in Utrecht, waarin hij maar liefst één studie wist te voltooien, woont de schrijver Bart J.G. Bruijnen nu al ongeveer dertien jaar in Waalre, het Brabantse dorp waar het gemeentehuis hooguit eens per jaar brandt. Lees hier elke woensdag een stuk van zijn “nonsenseproza”.

‘Sorry hoor, maar excusez le pardon, zeg maar,’ zei Watson tegen Holmes.

‘Het is evident, mijn beste Watson, bijna zoete koek,’ zei Holmes. ‘Je kunt zien dat het slachtoffer linkshandig was en rechtsogig. Alleen de linkerkant van de kamer hangt namelijk vol met posters van Noam Chomsky en bovendien mist het slachtoffer zijn rechterarm. Over het anachronisme wil ik me overigens niet druk maken.’

‘Welk anachronisme?’ vroeg Watson.

‘Naast de schouw hangt een foto van Noam Chomsky bij de opening van het wereldcomedyfestival in Tripoli in 2015. Ik ben van veel markten thuis, maar ik ben godverdomme Dr. Who niet! Bovendien is tijdreizen passé. Je kent mijn methoden, Watson! Maar waar was ik?’

‘Bij de missende rechterarm van het slachtoffer,’ zei Watson.

‘Juist! Het kan niet anders dan dat de dader een Jood is. Het moordwapen, een mes, was vorige week in de aanbieding bij de plaatselijke marskramer. Als de dader echt voor kwaliteit zou gaan had hij wel een paar weken gewacht en was hij dan wel naar Victorinox Zwitserland gefietst. Kijk, in dezelfde maand dat ze de voorjaarscollectie introduceren, bieden ze de najaarscollectie voor de helft van de prijs aan. En dan heb je het goeie spul!’

‘Dat is wel een eind fietsen,’ sms’te professor Moriarty.

‘Hm, ja, ja,’ mompelde Holmes. ‘Met een Batavus is het goed te doen. Als je deze week een Batavus koopt krijg je trouwens een tweede stuur gratis.’

‘Tegen wie heb je het?’ vroeg Watson.

‘Leid me niet af!’ snauwde Holmes. ‘Even kijken… O, ja! Het slachtoffer was ook een Jood. Kijk maar goed, nergens in zijn kamer is een swastika te zien. Maar: dat is nog geen bewijs! Er zijn bijvoorbeeld voldoende niet-Joden die te lui of te onhandig zijn om een swastika in hun kamer op te hangen. Verder zijn er duidelijk bijtsporen op het lichaam van het slachtoffer aanwezig. Alleen Joden bijten elkaar. In andere culturen komt dat niet voor. Dat weet een varken zelfs.’

‘Een varken?’ vroeg Watson.

‘Nou, één varken misschien niet. Maar twee varkens zeker! Het belangrijkste is dat het hier gaat om een moord op een Jood door een Jood. Je kunt bijvoorbeeld ook zien dat het slachtoffer met zijn laatste krachten zijn cola nog opgedronken heeft. Anders zou de prik uit de cola gaan en dat is natuurlijk zonde. De stand van het rietje is een overduidelijk teken dat de dader meegeholpen heeft. Ook hij vond het blijkbaar jammer om cola van prima kwaliteit te verspillen. Nu zijn tong goed zichtbaar is, begrijp ik ineens waarom het slachtoffer door de mand gevallen is. Men dacht dat hij een groot dichter was maar dat kwam eigenlijk alleen omdat door zijn belabberde uitspraak alles wat hij zei allitereerde. Kortom, we hebben een motief en een dader.’

‘Dus?’

‘Dus onze dader is niemand minder dan onze eigen zondagsslager Sam Cohen!’

‘Sammy Cohen? The one and only? Ik sta perplex!’

Na een feestelijk academisch leven van een jaar of dertien in Utrecht, waarin hij maar liefst één studie wist te voltooien, woont de schrijver Bart J.G. Bruijnen nu al ongeveer dertien jaar in Waalre, het Brabantse dorp waar het gemeentehuis hooguit eens per jaar brandt. Lees hier elke woensdag een stuk van zijn “nonsenseproza”.

Vroeger deden wij altijd kranten onder onze kleren. Vooral als het koud was. Dat artikelen over Robert Vuijsje of Jort Kelder erg hartverwarmend zijn was in die tijd ook al bekend. Alleen hadden we die toen nog niet. Wij moesten het doen met katernen over de Berlijnse Muur of over ontbossing en dan nooit in combinatie met spektakel.

Sensationele dingen, daar hoorden wij niet over. Revolutionaire dingen evenmin. Wij lazen er ook niet over. Kranten stopten wij onder onze kleren, per slot.

Tegenwoordig is dat wel anders. Sinds er huizen zijn kunnen kranten gewoon gebruikt worden om te lezen.

Lezen van kranten betekent ook lezen van advertenties en dus is een warmer klimaat, of warmte in het algemeen, beter voor de economie, want advertenties leiden tot aankopen en daarmee tot een verhoging van de omloopsnelheid van het geld.

  Advertenties zijn niet zo simpel als men doorgaans graag wil geloven. Men moet altijd waken voor pre-imitatie, post-imitatie en neo-imitatie! (Neo-imitatie is uiteraard wel heel verleidelijk; wat eigenlijk niet kan is vaak namelijk ook het leukst.) En je moet onderscheid kunnen maken tussen wat nou wel effect heeft en wat niet. Sommige dingen zijn immers onzin en sommige dingen zijn zo echt en zinvol als de democratie.

  Neem nou de Afslankpen®. Met de Afslankpen® schrijf je jezelf slank, zegt men. Maar is dat wel zo? Het antwoord is: ja! Als je maar weet hoe je ermee om moet gaan.

De werking van de Afslankpen® is gebaseerd op een vorm van anti-entropisch tijdreizen. Het maakt gebruik van een soort niet-invasieve liposuctietechniek die al jaren onbekend is. We bedoelen: 3de generatie, ultra-ultrasone technologie zonder nare wonden. In de Afslankpen® zit een vochtafdrijvingsmechanisme. Maar dat is allemaal wellicht te technisch. Het voornaamste is dat de Afslankpen® werkt! Met de Afslankpen® zal uw gewicht aan zelfvertrouwen toenemen. En als u er vier koopt kunt u nu zelfs een garantieverzekering afsluiten! Uiteraard komt de Afslankpen® met een handig, reetleren hoesje.

  Artsen zullen het gebruik van de Afslankpen® afraden. Maar dat is logisch omdat artsen nou eenmaal dyslectisch zijn. Niet allemaal, natuurlijk. Er zijn ook artsen die gewoon te stom zijn om fatsoenlijk te kunnen lezen en schrijven. Zo ken ik een arts die via de helpfunctie van zijn tekstverwerkingsprogramma op zoek ging naar een ‘outomatiese spelingskontrolle’. Ik durf gewoon te zeggen dat ik een dergelijke flapdrol ken; zo ben ik! Af en toe stuur ik mijn flapdrol een e-mailtje met een tekst als ‘je vrouw is een prostituee’, wetende dat hij te lui en te bescheten is om voor hem moeilijke woorden even op te zoeken. Als we elkaar de dag erop tegenkomen bij het uitlaten van de hond word ik altijd hartelijk bedankt voor mijn berichtje.

  Het is trouwens niet zo dat je met de Afslankpen® gewoon wat op papier kunt krabbelen. Daarom is het zaak goed te begrijpen hoe de Afslankpen® te gebruiken, zodat je na de aankoop niet terug hoeft te krabbelen.

De Afslankpen® reageert niet op:

• onverzorgd of achteloos taalgebruik;

• het gebruik van afkortingen;

• taalfouten (spelfouten en andere schrijffouten).

  Bij correct gebruik van de Afslankpen® verdwijnt vet als publiek voor Beau van Erven Dorens!

Na een feestelijk academisch leven van een jaar of dertien in Utrecht, waarin hij maar liefst één studie wist te voltooien, woont de schrijver Bart J.G. Bruijnen nu al ongeveer dertien jaar in Waalre, het Brabantse dorp waar het gemeentehuis hooguit eens per jaar brandt. Lees hier elke woensdag een stuk van zijn “nonsenseproza”.

Ik: Zo, dat was het verhaal van Leguaan kleef aan. En nu oogjes dicht, blaasspier in de gaten houden en slapen! Mama komt je straks ook nog even welterusten wensen.

Zoontje: Ja, maar ik wou nog even wat vragen.

Ik: Snel dan.

Zoontje: Papa?

Ik: Ja.

Zoontje: Heb jij weleens lava aangeraakt?

Ik: Nee, ik heb nog nooit lava aangeraakt.

Zoontje: Durf je dat niet?

Ik: Dat is geen kwestie van durven. Ik vind het aanraken van lava gewoon niet zo leuk, zeg maar.

Zoontje: Nee, je durft het gewoon niet. Geef maar toe!

Ik: Ach man, ik ben ooit met een lava een maand lang naar Parijs geweest!

Zoontje: Parijs? Wat moet een lava in Parijs?

Ik: Nou ja, Parijs. Deventer was het eigenlijk. En een midweek. Een woensdag was het. Woensdagmiddag.

Zoontje: Was dat toen je met die lavavlekken in je nek thuiskwam en mama zo boos werd?

Ik: Nee! Zei mama dat trouwens?

Zoontje: Nee, ik penis gewoon een beetje uit mijn nek. Dat komt door mijn genen. Heb ik van jou, snap je?

Ik: Juist. Maar nu moet jij dus even ontzettend heel erg rapidomento slapen gaan dus.

Zoontje: Of niet.

Ik: Of niet?

Zoontje: Of niet! Je kan me ook nog een verhaaltje voorlezen. Of twee.

Ik: Ja, ik ben dirk-poep-in-’t-handje niet! Waarom zou ik dat doen? Ik heb net al vier verhalen voorgelezen en jij moet nou slapen.

Zoontje: Kijk, lavaman, je kunt of mij nog even voorlezen en daarna een rustige avond hebben of je kunt de rest van de avond ruzie hebben met mama. Als ik zo meteen mijn beste genen even voorzet en tegen mama uit mijn nek ga penissen over vermeende lavavlekken in jouw nek dan werkt dat voor precies nul procent in jouw voordeel. Je weet toch dat mama nooit les heeft gehad in relativeren en/of humor?

Ik: Ach, is het nog zo vroeg? Dat wist ik even niet, zeg. Welk boek wil je lezen, lieve, lieve zoon?

Zoontje: Sander verandert zijn factuuradres! Sander verandert zijn factuuradres! Ik wil dat je Sander verandert zijn factuuradres leest!

Ik: Ok. Komt-ie! ‘Op een mooie zomerdag kwam Sander erachter dat zijn brievenbus niet meer klopte als een bus…’

Zoontje: Die Sander ook altijd met zijn grappen!

Ik: Stil nou! Anders raken we de cadans van het verhaal kwijt.