#niska

Patrząc na metryki, nie jestem niska; może lekko (lekko!) poniżej przeciętnego wzrostu, jednak będąc całe życie niską, najniższą, niezauważalnie wyższą od brata młodszego o całe dwa lata, czekającą latami na bycie tą late bloomerką, jak rodzice, lecz nawet w tym wyczekanym okresie intensywnego wzrostu, wciąż niską, wciąż najniższą w klasie, wciąż o głowę czy tam pół głowy niższą od mamy, było to dla mnie, cóż, ważne. Przechodząc kolejne nagłe załamania nastroju z tym związane - jakże cudownie pogłębione faktem, że byłam już dość wysoka, by niski wzrost nie utrudniał mi wyjęcia cytryn z lodówki, czy innych tego typu błahych spraw dnia codziennego, i dość stara, by zdawać sobie sprawę jak bardzo to cholernie nie ma sensu – znalazłam cudowną radość i ukojenie w niemyśleniu przed snem o temacie, tylko o seksie. Załatwienie sprawy równie głupie, co skuteczne. To nie jest takie proste, a nawet wręcz przeciwnie.

Cóż, moje ciało widocznie chciało dać mi powody do duchowego połączenia się z moimi babciami, z których jednej nie znałam, a drugiej nie lubię. Dzięki, loterio genetyczna.

Pamiętam, potrzebowałam jednej rzeczy, jednego jedynego solidnego powodu, by myśleć sobie, że to w sumie okej, żem niska. Te z Quory czy Buzzfeeda niezbyt mnie powalały:

a) delikatnie lepszy balans - balans to ja mam dość okropny w swym mniemaniu, świetny benefit, doprawdy

b) mniej styczności z niską gałęzią czy sufitem - spotkanie z sufitem raczej nigdy by mi szczególnie nie groziło z racji bycia kobiecego wzrostu, nie myślałam o tym więc w pragnieniach bycia wyższą; a odgarniać gałęzie i być w ich świecie było dla mnie sprawą zawsze lekko magiczną, nie widziałam więc tego jako ewentualnego problemu,

c) niższe ryzyko niektórych raków -  z racji bycia kobietą i odpowiednim wiekiem będę w grupie ryzyka raków piersi szyjki macicy tarczycy osteoporozy chorób autoimmunologicznych i bozia jedyna wie czego jeszcze. Takie mamy czasy, że gdzieś tak 40% z nas zachoruje na raka; zbicie mego prawdopodobieństwa zachorowania na (zawsze cudownie nieprecyzyjne) niektóre raki o te kilka procent jest doprawdy powodem do świętowania,

d) miejsce na nogi w samolotach – jak często latamy samolotem? Podróże i tak są tak męczące i frustrujące, że gdybym miała kolejną niewygodę niczego by to w sumie nie zmieniło. Poza tym, dopóki się nie ma dwóch metrów wzrostu, nie jest to największy problem świata.

Jeśli te argumenty rozwiązują czyjś kryzys egzystencjalny, to super. Szczerze się cieszę. Ale na mnie ni chuja nie działały, a zestawione tuż obok jakże cudownych Gdy musze gonić moich długonogich przyjaciół dostaje darmowe kardio! wprawiały w doprawdy rozkoszny nastrój.

Cholibka, ponuro się zrobiło. Właśnie, jak uciec temu okropnemu uczuciu bazowanemu na narracji sprzedanej mi jeszcze w podstawówce?

Cóż, niemyślenie działa jakiś czas. Potem jednak gdy temat wraca, przypomniany, jak wszystko, czymś zupełnie niewinnym, wydaje się być okrutnie bolący, do tego jeszcze bardziej bezsensowny i nie warty emocji, a jednak pilny jak nic.

Niemyślenie pozwala jednak na chwilę życia poza kategorią „jak bycie niską wpływa na mój odbiór rzeczywistości?” – i chwilę spostrzeżeń.

GIMS ft. niska — sapés comme jamais (dressed like never before)