#niloko

[Sorry for heavy cursing ahead.] Gusto kong magalit. Gusto kong sumigaw. Gusto kitang sapakin. Gusto kitang paulanan ng mga mura sa pagmumukha mo. Gusto kitang saktan — pisikal at emosyonal. Tangina. Nasaktan ako dun. Ang sakit. Mas masakit pa siguro 'to kaysa nung iniwan mo ako. Tangina talaga. Naalala ko noon tinanong kita — dala na rin siguro ng galit at tampo ko noon, kung talaga bang lahat ng relasyon mo gusto mong umaabot lang ng anim na buwan. Alam kong nasaktan ka noon. Alam kong mali ako dun. Pero anong magagawa ko kung noong mga panahong iyon, ganoon na ang pinaparamdam mo sa akin. Pero hayop. Mas masakit 'to. Mas masakit maisip at malaman na ngayon sinasabi mong nag-aksaya ka lang ng ilang buwan ng buhay mo para sa akin. Tangina. May pasabi sabi ka pa na sa mga panahong kasama mo ako, dun ka pinakamasaya. Tapos, ngayon ano? Pinagsisisihan mo na siningit mo ako ng ilang kabanata sa madilim na nobelang ginagawa mo. Sana sinabi mo noon pa. Sana pinaramdam mo noon pa. Edi sana di ko na pinahaba pa ang pag-epal ko sa buhay mo. Kung alam ko lang na sa bawat pagsasabi ko na mahal kita, ang katumbas lang pala noon sa'yo ay ang pakiramdam na nagaaksaya ka lang ng oras at panahon sa isang tulad ko, edi sana matagal na tayong tumigil. Kung alam ko lang na di mo naman talaga ako minahal ng lubos, edi sana di na rin kita pinagalayan ng totoo at labis na pagmamahal. Kung alam ko lang. Edi sana. Nakakainis kasi di ko naman magawang magalit sa'yo ng tuluyan. Nasayang lahat ng pakiramdam na binigay ko para sa'yo. Para sa'yo lahat ng yun pag-aaksaya lang ng oras mo. Sa akin, naitanong mo ba kung pinagsisihan ko lahat yun? Hindi. Kahit alin sa ginawa ko at mga di ko nagawa wala akong pinagsisisihan, kailanman di ko naisip na nag-aaksaya lang ako ng oras sa pagmamahal sa'yo. Kaso, hindi eh. Lahat pala ng sinabi at pinakita mo sa akin, kabaligtaran ng lahat ng nasa sa loob mo. Tangina lang. Kasi matagal na pala akong talo ngayon ko lang nalaman.