Hiç sevilmediğimi hissediyorum. Bunu sadece son zamanlarda hissetmiyorum. Sanki doğduğumdan beri böyle. Ama son dönem daha ağır. Eskiden en azından birileri beni sevdiğini iddia ediyordu. Belki gerçekten seviyorlardı, belki de kendilerince deniyorlardı. Bilmiyorum. Çoğuna ben izin vermedim. Bir kısmına izin verdim, onlar da sıkıldı. Vazgeçti.
Şimdi dipsiz bir kuyuda gibiyim. İşin saçma tarafı şu: yalnız olmayı ben seçtim. İnsanlardan uzak durdum. Şimdi de bundan şikayet ediyorum. Ama ben insanlardan kırılmaktan korktuğum için uzak durmadım. Kırılmaktan korktuğum için değil. İnsanlara katlanamadığım için uzak durdum. Yorulduğum için. Samimi gelmedikleri için. Bir de kendim var tabii.
Kendim de bana sahte geldim. Yaşadıklarım sahteymiş gibi. Bir şeylerin içinde hep “mış gibi” yaptım. Birilerine tutunmak istedim. Onların istediği gibi davranmak istedim. Onların istediği biri olmak istedim. Denedim de. Ama sürdüremedim. Sürdüremiyorum. Çünkü o boşluk hep oradaydı. Acı demek de tam doğru gelmiyor. Acı daha anlaşılır bir şey. Benimki boşluk. Işıksız bir boşluk. İçinde yönümü bulamadığım, içinde kaybolduğum bir yer. Hep oradaydı. Ben ne yaparsam yapayım oradaydı.
Bu halim çok yorucu. İnsanlardan uzak durmak yorucu. İnsanlara yaklaşmaya çalışmak daha yorucu. Sevilmediğimi hissetmek yorucu. Sevgiye izin verememek yorucu. Sonra da yalnız kaldım diye içten içe şikayet etmek yorucu.
Bütün bunların içinde tek sığındığım yer, kurtulamadığım bağımlılığım oluyor. Mastürbasyon. Bunu da süsleyemem. Bazen tek kaçışım o oluyor. Onu yapmazsam daha dibe vuruyorum. Yapınca da iyi olmuyorum aslında. Sadece biraz susuyor her şey. Kısa bir süreliğine. Sonra yine aynı yere dönüyorum.
Hiç sevilmediğimi hissediyorum. Ve bunu yazarken bile bunun tamamıyla doğru olup olmadığını bilmiyorum. Belki sevildim. Belki ben izin vermedim. Belki insanlar denedi. Belki ben yoruldum. Belki onlar yoruldu. Ama şu an hissettiğim şey bu. Sevilmemiş gibiyim. Kendi seçtiğim yalnızlığın içinde kalmış gibiyim. Ve artık bundan nasıl çıkılır onu da bilmiyorum.
