#ndinz

Wyobraźcie sobie, że miałam akurat wolne i w końcu planowałam wieczór całkiem poza murami szpitala, a tu nagle wpadają do mnie wieści o tym, co wydarzyło się na dyżurze. Wszyscy o tym mówią – przyjechał jakiś "sławny" kardiochirurg, profesor Sokołek, który miał przeprowadzić jakąś specjalną operację, ale wszystko zaczęło się sypać... nie tylko na stole operacyjnym.

Okazało się, że ten typ miał już kiedyś coś za uszami. Serio, aż mnie w środku zagotowało, jak dowiedziałam się, że kiedyś prześladował naszą praktykantkę Oliwię, jeszcze za jej studenckich czasów. Wyobraźcie sobie – gość, który powinien świecić przykładem, zachowywał się jak… no, Oliwia to nazwała dosadnie. Powiedziała mu na sali, że „zachowuje się jak zboczona świnia.” Dziewczyna miała totalnie dość i nie wytrzymała, wywaliła mu to prosto w twarz. Podziwiam jej za to, bo trzeba mieć niezły charakter, żeby w takiej sytuacji odezwać się wprost – zwłaszcza w naszym środowisku, gdzie takie rzeczy potrafią zostać „zamiecione pod dywan”. Szacun, dziewczyno 🔥

Cała operacja była nie tylko kosztowna, ale – i to chyba mnie najbardziej wkurza – wręcz niebezpieczna. I kto musiał to wszystko ratować? Oczywiście nasz Maks. Tylko on jak zawsze stanął na wysokości zadania i dzięki niemu pacjent przeżył, bo profesor po prostu zawalił operację. Nawet nie chcę sobie wyobrażać, jak by to się mogło skończyć…

A najgorsze jest to, że taki człowiek z takim „dorobkiem” nie ponosił dotąd konsekwencji. Mam nadzieję, że Oliwia znajdzie w sobie siłę, żeby pociągnąć go do odpowiedzialności – i dobrze, że ma wsparcie Glorii. Cieszę się, że szpital w końcu otwarcie wspiera takie osoby i że nie ma przyzwolenia na takie nadużycia. Na takie zachowanie po prostu nie ma miejsca!

Uff, to chyba wszystko na dziś.

Trzymajcie kciuki, czeka mnie pracowity tydzień 💉💊🫀

{Cześć wszystkim! Tak jak pisałam wcześniej, postaram się, aby opowiadania pojawiały się raz lub dwa razy w tygodniu, ale..

Jestem za granicą, mam pracę, dopiero się wszystkiego uczę, więc błagam - nie wywierajcie na mnie tak ogromnej presji i nie piszcie codziennie, kiedy będzie nowa część. Jest mi cholernie miło, że komuś podobają się moja opowiadania, że czekacie na nie, ale nie jestem w stanie dodawać tutaj postów codziennie.

Mam nadzieję, że mnie zrozumiecie i jesteście w stanie trochę poczekać. Przyjemności trzeba sobie dawkować, także stay tuned i do następnego!

Pozdrawiam, Karolina.}

 Wchodząc na oddział natknęli się na dyrektora Trettera:

Cześć Stefan - powiedzieli jednocześnie.

Cześć Lenka - skierował się do niej dyrektor - co ty tutaj robisz? Wracasz może do pracy?

Właściwie, przyszłam do męża, ale w sumie - spojrzała na Latoszka - jeżeli masz chwilę, to może moglibyśmy o tym porozmawiać?

Jasne, zapraszam do mojego gabinetu - odpowiedział dyrektor i zaczął iść w kierunku swojego pokoju.

Idź szukaj zastępstwa, zaraz cię znajdę - rzuciła szybko Lena i pobiegła za Tretterem.

 (…)

 Witek wszedł właśnie do pokoju lekarskiego, w którym siedziała Agata:

No i jak tam? Już połowa dnia minęła, a ty nic? Zero ciekawych przypadków, które wypadałoby zgłosić? - zapytał.

No widzisz, takie mamy nudne życie na tej internie.. - odpowiedziała młoda lekarka - co prawda, przyjęłam trzech pacjentów na oddział, ale przypadki do sprawdzenia jak każde inne. Właśnie przeglądam ich karty i wyniki z dzisiaj, zleciłam jeszcze kilka innych badań, może jutro będzie już coś wiadomo i ujawni się nam coś ciekawego..

To dobrze, to dobrze - wymamrotał pod nosem Latoszek - słuchaj.. a masz jakieś plany na dzisiaj?

Witek, o co ci chodzi? - zapytała niepewnie Woźnicka.

Przestań, pytam się co robisz, bo ja mam plany podobno, a miałem mieć dzisiaj do późna dyżur i pomyślałem - zrobił chwilę przerwy, żeby zorientować się, jak reaguje na jego wypowiedź - … i pomyślałem, że może mogłabyś mnie zastąpić? Jakoś się odpłacę, ale Lena chce gdzieś dzisiaj wyjść, no i nie mam wyjścia.

Jasne, jasne, nie ma sprawy. A co to za plany? - zapytała.

Serio? Nie mam pojęcia. Przyszła do szpitala, oddała dziecko i mówi, żebym się zamienił, no to okej - odpowiedział ze śmiechem w głosie.

Ale z ciebie pantoflarz, matko, czy to jest nadal ten sam szef którego znam?

Trochę się pozmieniało nie? Dużo się wydarzyło, ludzie się zmieniają - odpowiedział poważnie. W pokoju zrobiło się nagle jakoś ciszej, a w powietrzu było czuć niekomfortową sytuację.

… cieszę się, że między wami zaczyna się układać - szczerze powiedziała Agata - myślałam, że po tamtych zdarzeniach, już wszystko jest przesądzone, że nic się nie da zrobić.

Wiesz, ty faktycznie nie mogłabyś nic zrobić.. - powiedział z lekką ironią - ale jakoś zaczyna się układać i mam nadzieję, że będzie po dawnemu.

Ja mam nadzieję, że Lena kiedyś i mi wybaczy, bo przecież to wszystko było przeze mnie..

To była nasza wspólna decyzja. Nie ważne, że nie przemyślana i oboje tego żałujemy, ale jednak wspólna.. Myślę, że na wszystko jest czas i na wyjaśnienia między wami, o ile takich potrzebujecie, też się kiedyś znajdzie - powiedział Latoszek.

To nie jest takie łatwe. Przemyśleć, zrobić rachunek sumienia, określić swoje intencje i przeprosić samą siebie, a co dopiero mówić o przeproszeniu osoby, którą się tak bardzo zraniło.. - powiedziała Agata ze smutkiem w głosie - No nic, może kiedyś zbiorę się w sobie i powiem jej wszystko, co chciałabym powiedzieć - zrobiła przerwę, odkaszlnęła - Ale koniec tych smutków, życzę miłej zabawy z żoną, a ja tu posiedzę i przypilnuję pacjentów.

 (…) 

{akcja zaczyna się mniej więcej po odcinku 570, a w sprawy psychiki Witka, nie będę za bardzo się zagłębiać, ponieważ nie mam wiedzy na ten temat. mam nadzieję, że moje luźne wymysły, na temat tej pary przypadną komuś do gustu. zapraszam do czytania}