Ένας Μαθιός ξέρει τι περάσαμε το προηγούμενο Σάββατο. (Πού ‘ναι ρε Γκίνη το κείμενο για το Ιτζέκτ που έλεγες; Άκυρο για τώρα φιλαράκι, αν θυμάσαι καλά, όλοι μας ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον “Θα πας στους Muse;”) Φτάσαμε στην Πλατεία Νερού κατά τις 11 και κάτι. Οι δύο μεγάλες ομπρέλες τις εισόδου είχαν γεμίσει (την μία την φάγαμε στο κεφάλι κάποια στιγμή), και ο ήλιος μας τιμωρούσε με “Sunburns”. (σ’αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ευρυδίκη για το εξτρά αντηλιακό.)

Κατά την αναμονή στην είσοδο, έβλεπες θαυμαστές να ετοιμάζουν πλακάτ για το συγκρότημα, να συζητούν για τις αναμνήσεις τους στο fandom, να κάνουν προβλέψεις για την setlist και να τραγουδούν ελληνικά τραγούδια *γκχγκχ* προσαρμοσμένα στους Muse.  Οι πόρτες άνοιξαν λίγα λεπτά μετά τις 15:00. Ο καθένας έκανε το ταχύτερο εκατοστάρι που μπορούσε. Πραγματικά, όταν ήταν σα να μας κυνηγούν τα ντρόνια.. ή καλύτερα, πιο κοντά στην πραγματικότητα, ήταν σαν τους ανθρώπους που έτρεχαν στο videoclip του “Unsustainable” μέσα στο δάσος (καθώς και πριν τον συναυλιακό χώρο υπήρχε μία αλάνα με δεντράκια). Ένα πράγμα που με στεναχώρησε ήταν λόγω της μανούβρας στην είσοδο και του αγώνα ταχύτητας που ακολούθησε, η παρέα μου χωρίστηκε στα 3 (τελικά δεν υπάρχει ευτυχία), αν και θα έπρεπε να χαίρομαι που βρισκόμουν στη θέση που ήθελα να ήμουν. Επίσης μέσα στον χώρο η αναμονή ήταν πολύωρη, διότι (δεν ξέρουμε αν φταίει η Darlin ή η παραγωγή) έγινε καθυστέρηση στο soundcheck της εκκεντρικής (απ’τα lidl) καλλιτέχνιδας, και έτσι το πρόγραμμα ξεκίνησε μισή ώρα αργότερα.  Δύο λίτρα νερό, κατά τις 8 είχαν φύγει. Κάποιοι φιλέσπλαχνοι διασώστες-σεκιούριτι έριχναν νερό με το λάστιχο στο κοινό, για να αποφύγουν τα κρούσματα λιποθυμιών που είχαν ξεκινήσει από νωρίς το απόγευμα. Αφού μας είχαν κουράσει λίγο οι U.N.K.L.E με τα τελευταία τους τραγούδια, περιμέναμε πως και πως το headlining act (που λέμε και στο χωριό μου). Ακούμε από τον ασύρματο ενός σεκιουριτά “Δέκα και είκοσι θα βγουν οι Muse”. Τελικά βγήκαν 22:30. Εκεί τα είδα όλα φίλοι μου. Ενώ είχα κανονίσει με την διπλανή μου να φωνάξουμε “Aye Sir” στην εισαγωγή, στα τελευταία “Aye Sir”, όταν αντίκρισα το αγαπημένο μου συγκρότημα στα μάτια μετά από 6 χρόνια συνεχούς μιουζοκαψίματος, έπαθα εσωτερική μιουζομανία. Δηλαδή είχαν λυγίσει τα γόνατά μου, τα μάτια μου είχαν γίνει σαν τις Powerpuff Girls και δάγκωνα την γροθιά μου για να μην δακρύσω. Συνέβαινε. ΠΩ ΡΕ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ. ΗΤΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΙ. 

Στο “Psycho” μιλάμε χτυπηθήκαμε όλοι άγρια. Στο “Plug In Baby” πανζουρλισμός. Και στο “Hysteria” (και να έχω τον Bellamy ακριβώς μπροστά μου). Αλλά εκεί που τα είδαμε όλα ήταν όταν έπαιξαν το “Butterflies & Hurricanes” και αμέσως μετά στο “Bliss”. Μία λογική εξήγηση ήταν η αντάμωση μετά από περίπου μία δεκαετία με το ελληνικό κοινό, και έπρεπε να παιχτεί ένα “Best Of”. Αλλά και πάλι, είναι ανεξήγητο. Στο “Bliss” δεν ένιωθα τα πόδια μου, ήταν σα να πετούσα. Στο “Isolated System”, απολαύσαμε τον Dominic Howard και τα κρουστά του, και τον Morgan Nicholls στα synthesizers. Θυμάμαι να φωνάζω με πεθαμένη-πια φωνή “Dom you rock, man” και “Morgaaaaan”. Περιττό να σας πω, ότι την εποχή αυτή ο Dom βρίσκεται στα καλύτερά του.

Στη μεριά μου, έβλεπα στο backstage τον Wolstenbeast, (ή Wolstengod, Wolstendad), τον Chris, να έχει σκάσει από τη ζέστη, να χαμογελάει και να δροσίζεται καθώς έπινε ένα χαλαρό ποτάκι. Λογικό μετά το “Isolated” να ακολουθήσει το “The Handler”, ένα τραγούδι με πολύ νόημα (και γι’αυτό θυσιάστηκε το “Reapers” το οποίο περίμενα σαν και πως για να κάνω Wolstenheadbang). Στο “Supermassive Black Hole” αρκετά άτομα στο κοινό ένιωσαν το sexy vibe του ρυθμού, λικνίστηκαν και τραγούδησαν το “oooh-glaciers metling in the dead of night and the superstars-you set my soul alight” (έτσι αυτολεξεί).

Επόμενο κομμάτι, το “Munich Jam”, καθώς ο Bellamy ξεκουράζεται για το entertaining μέρος της βραδιάς (βλ. παρακάτω), με τους Howard-Wolstenholme να δίνουν πόνο. Το σημείο που με πέθανε ήταν όταν το κλείσιμο έγινε σε πιο γρήγορο ρυθμό, και ο Dominic έπαιζε τα πιο εντυπωσιακά τρίηχα που είχα ακούσει στη ζωή μου. Στην επιστροφή του Matt, παίχτηκαν “Madness”, “Dead Inside” και “Starlight” στη σειρά, τα οποία έχουν χρονολογική σειρά όσον αφορά την προσωπική ζωή του Μαθιού, (”Μadness” για την Hudson, “Dead Inside” για τον χωρισμό και “Starlight” για την παρευρισκόμενη στο Φάληρο Elle [εντάξει, το “Starlight” το έχει αφιερώσει σε όλες τις κοπέλες του]). Να αναφερθεί ότι στο Starlight, πέρα από το μαζικό ρυθμικό χτύπημα των χεριών, είδα άτομα να δακρύζουν, κάτι εξαιρετικά συγκινητικό. Το να είσαι χρόνια μιούζερ λοιπόν, σημαίνει ότι από τον ήχο της κιθάρας και μόνο καταλαβαίνεις πιο κομμάτι θα ακολουθήσει. Ε, όταν ακούσαμε τον βαρύ και ελαφρώς παραμορφωμένο της κιθάρας, ένα κομμάτι ήρθε στο μυαλό. Το “Τime Is Running Out”, που εισαγωγή του αποτελούσε ένας jazz αυτοσχεδιασμός του συγκροτήματος για τον οποίο δεν ήμουν ενήμερη, και με εξέπληξε αρκετά. Αναμενόμενα ήταν επίσης τα “Hullaballoons” που αναπηδούσαν στο κοινό, κατά τη διάρκεια του κομματιού. (κάποια κλώτσησαν στο κοινό ο Matt και ο Chris, κάποιο έριξε κάτω το μικρόφωνο του Chris και ενώ το κοινό αντέδρασε με παγωμένη έκφραση, ο αγαπημένος μπασίστας χαμογέλασε). Κατά τη διάρκεια του χoρωδιακού “Drones”, η φίλη που καθόταν δίπλα μου τα είχε φτύσει από την αφυδάτωση, και είχα ανησυχήσει γι’αυτό, μέχρι που δεν άντεχα να την βλέπω σε τέτοια κατάσταση και στο επόμενο κομμάτι φώναξα τον διασώστη να την μαζέψει. Στο “Globalist” θυμάμαι να φωνάζω “Ησυχία” σ’αυτούς που ξεκινούσαν να ζητωκραυγάζουν (εντάξει, που να με ακούσουν τόσα άτομα, η προσπάθεια μετράει), γιατί ο ήχος του σφυρίγματος δεν ήταν καθαρός (καλά, γενικότερα η ηχητική ήταν λίγο γτπ). Ρωτήθηκα επίσης: “Ποιό τραγούδι είναι αυτό”, αλλά το δικαιολόγησα, γιατί δεν είναι και από τα πολύ γνωστά τους. Ένας φίλος μου είπε κατά την επιστροφή στο αεροδρόμιο: “Καλά τι άκυρο το Globalist, δεν το ήξερε κανένας”, και απάντησα “Δεν πειράζει, αρέσει στο συγκρότημα και είναι καλό κομμάτι”. Ενόσω ανησυχούσα για την φίλη, στο “Uprising”, βρέθηκε η πλειονότητα του κοινού (πάνω από 30.000 άτομα) να έχει την γροθιά ψηλά και τον Bellamy να μας αφήνει να τραγουδήσουμε το ρεφρέν με όση δύναμη μπορούσαμε. Στο “Mercy” ενώ ακολούθησε το show με τα κομφετί, δεν βρήκα κάτι το τρομερό. Όλοι μας περιμέναμε επίμονα το “Knights Of Cydonia”. Μία άσχετη διπλανή μου που ήξερε μόνο 5 τραγούδια έπιασε την φυσαρμόνικα και τα είχα πάρει στο κρανίο απ’τις τσιρίδες της, (και φυσικά θα την είχα πάρει εγώ αν δεν είχα αφαιρέσει το βλέμμα μου από την ανησυχία). Ε δεν άντεξα άλλο, άφησα την θέση μου και πήγα προς τα πίσω. Εκεί συνάντησα την πρώτη μιουζερπαρέα μου, τα άτομα στα οποία οφείλω τη ζωή μου, διότι με βοήθησαν στις δύσκολες στιγμές της εφηβείας. Φωνάξαμε το “No one’s gonna take me alive...”, και χορέψαμε σα να μην υπήρχε αύριο τα τελευταία ριφφς. 

1) Eίναι τέσσερις, όχι τρεις: Σαν συγκρότημα, είναι 4, αν υπολογίσουμε και τον Tom Kirk, τον εικονολήπτη/μάνατζερ ο οποίος ακολουθεί το συγκρότημα απ'τα γεννοφάσκια του. Βέβαια, στις ζωντανές εμφανίσεις είναι πάλι τέσσερις, αν υπολογίσουμε τον ήρωα Morgan Nicholls που παίζει με το συγκρότημα από το 2006, διότι το συγκρότημα χρειαζόταν κι άλλα σύνθια (synthesizers), και τελευταία ο Μαθιός ξεσαλώνει, παρατάει τις κιθάρες, κάνει τον Ρουβά και ο Nicholls συμπληρώνει πολλά μέρη μαζί. Επιπλέον, ο Nicholls είναι γνωστός για τις χορευτικές του κινήσεις κατά τη διάρκεια των ζωντανών εμφανίσεων, με μεγάλο σουξέ στο “Supermassive Black Hole” που παίζει ένα κρουστό, ονόματι cabasa, και χορεύει αναλόγως.

        O Tom Kirk ανάμεσα στον Μαθιό και τον Κούλη, κάποτε το 1995

                                            Μorgan Nicholls

2) Γιατί το Muscle Museum αρέσει πολύ στους Έλληνες:

3) Chris Wolstenholme: Ποιό είναι το πριν και ποιό το μετά;

4) Οι διακοπές στην Σκιάθο: Τα παιδιά δεν έχουν έρθει στην Ελλάδα μόνο για συναυλίες. Και διακοπές στην Σκιάθο πήγαν, είχαν πρόγραμμα. Αξίζει να σημειωθεί και η περισυνή επίσκεψη του Μαθιού στη Σκιάθο, όπου διέρρευσαν φωτογραφίες που έπινε δηλητιριώδεις χημικές ουσίες σε κυριλέ cocktail-bar του νησιού.

                             Σκιάθος, Ιούνιος 2012, Dom, Kirk & Matt

                                                Μία δημιουργία

           Μία άλλη δημιουργία για τη ζέστη που θα κάνει στις 23 του μηνός. 5) “Supermassive Black Hole”: Κάθε μιούζερ που σέβεται τον εαυτό του, προτιμά ν'ακούσει το Sunburn ή το Bliss αντί για το SMBH. Πέρα απ'το Twilight και την τρέλα που προσφέρει το σόλο με το kaoss pad, δεν έχει κάτι ξεχωριστό αυτό το τραγούδι.

6) Το Belldom: Υπάρχει κάποιου είδους bromance μεταξύ Dominic και Matt, και αν το ψάξετε, έχουν γίνει και πολλά fanfiction αφιερωμένα σ'αυτούς.

7) Όταν “η Κοντή” του συγκροτήματος θεωρείται σέξυ: Ο Matt Bellamy έχει κερδίσει 6 φορές βραβείο NME “πιο σέξυ μουσικού” και είχε την πρωτιά σε λίστα του Cosmopolitan σε αντίστοιχη κατηγορία, όντας μόνο 1,70.

8) Ο Chris στα 38 του χρόνια, έχει έξι παιδιά. Μέχρι την κυκλοφορία του “Drones” τα υπολογίζαμε “ένα studio album-ένα παιδί”.

9) Ο Dominic είναι μέλος του υπερσυγκροτήματος Vicky Cryer μαζί με τους: Mark Stoermer από τους The Killers στο μπάσο, τον Nick Fyffer από τους Jamiroquai στο μπάσσο και στην κιθάρα, τον Ray Suen από τους Flaming Lips στην κιθάρα κ.α.

10) Αν ξεστομίσεις την λέξη “Radiohead” κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, μπορεί να φας και ξύλο.

11) Αν δείτε καμιά ψηλή ξανθιά να τσιλιμπουρδίζει με τον Μαθιό, μην της δώσετε σημασία.

12 )Τα Μπλέ Μαλλιά:

13) Πέρσυ, στο φεστιβάλ Rock Werchter στο Βέλγιο, κατά τη διάρκεια του Munich Jam, ο Serge απ'τους Kasabian χόρεψε πάνω στην σκηνή (άλλο που οι σεκιούρτι τον μάζεψαν κλωτσηδόν, νομίζοντας πως πρόκειται για απλό φαν)

14) Τα κομμάτια: “Big Freeze”, “Aftermath”, “Exogenesis Symphony: Part 2 (Cross-Polination)” και “Falling Away With You” δεν έχουν παιχτεί ποτέ ζωντανά. Πολλοί παρακαλάμε να παίξουν το “Aftermath” σε εμάς, διότι συγκαταλέγεται στα καλύτερα τραγούδια του “Drones”.

15) Yπάρχει μία συλλογή με B-Sides που κυκλοφόρησε το 2002, αποτελούμενη από 2 CD (ένα με B-Sides, ένα με live ηχογράφηση από το Le Zenith την ίδια χρονιά, και DVD από την εμφάνιση στο Le Zenith & ένα mini-rockumentary με υλικό του Tom Kirk.

16) Στην Ιαπωνία γίνονται άλλοι άνθρωποι: Αυτό & το άλλο θα σας πείσουν.

17) Από διασκευές, προσωπικά η αγαπημένη μου είναι ένα τραγούδι των CHVRCHES, το Lies, και ηχητικο-ενορχηστρωτικά φωνάζει ΑΜΠΣΟΛΟΥΣΙΟ(Ν).

*ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ ΚΛΑΨΟΜΟΥΝΙΚΟ ΠΟΣΤ ΧΑΛΑΡΩΣΤΕ* Με γαρύφαλλα σε μαραίνουν στην πίστα, με γαρύφαλλα στολίζουν τα κηδειοστέφανα.

Τελευταία φορά που ο Παντ.Παντ. βρέθηκε στην επικαιρότητα, είχε σχέση με το τραγούδι στην Κύπρο “...σαν σκάρτη γκόμενα που τριγυρνά στα Κατεχόμενα.” και εκεί κατάλαβα πόσο νεξτ λέβελ μπορεί να φτάσει ο μισογυνισμός ενός “καλλιτέχνη” (ναι Αύγουστε Κορτώ, σ’αγαπάω, σ’εκτιμάω, αλλά η γαμημένη αλήθεια να λέγεται).

REWIND:

Ήτανε λοιπόν 2012, κατακαλόκαιρο, και το “Δεν ταιριάζετε σου λέω” είχε σπαμάρει (κατά κάποιο τρόπο) την αρχική του Φέσεμπου Φέισμπουκ. Είπα: “Δε γαμιέται, ας το τσεκάρω.” Μία τσιφτετελορούμπα μες το autotune και εγωιστικό-ταμάμ για τα Ελληνάδικα-στίχο. 11εκ. views στο YouTube ο Παντέλος. Πανζουρλισμός. Το τραγούδι ήταν παντού.   Αυτοσχέδια βιντεάκια στο YT, πρακτική που θυμίζει αρκετά Justin Bieber. (Όμως η βασική διαφορά που έχει με τον Περσόνα είναι πως ο Παντ.Παντ. ήταν πως είχε γράψει ένα άλμπουμ μόνος του, και το είχε δρομολογήσει ώστε να βγάλει 2 singles, να κάνει το χαμό και μετά να κυκλοφορήσει δίσκο. Έτσι ακολούθησε η ακμή της καριέρας του-παρακμή για το ήδη παρακμιασμένο ελληνικό λαϊκό τραγούδι) Η Συνταγή της επιτυχίας: 4 Ακκόρντα & Καψουροστίχος. Μέσα σε 3 χρόνια, ο Παντ.Παντ. έγινε αντικείμενο φουλ κραξίματος από τους “κουλτουριάρηδες”-που κατά βάθος είναι μεγάλες τρασίλες, ρωτήστε και μένα, είμαι μία από δαύτους- έγραψε όμως τη δική του ιστορία. Απέκτησε μεγάλο κοινό θαυμαστών, τα τραγούδια του έπαιζαν παντού, βρέθηκε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα σε μεγάλες πίστες με βαρβάτα ονόματα (π.χ. Teatro με Καρρά-Πάολα) έγινε, θα έλεγα, Άρχοντας του Ελληνάδικου (δεν υπάρχει βραδιά χωρίς να παιχτούν τουλάχιστον 5 τραγούδια του). Μήπως η δυσφήμιση είναι η καλύτερη διαφήμιση; Ο Παντελίδης για κάποιους συνδέθηκε άμεσα με τη σκυλοκουλτούρα, για παράδειγμα έλεγες “Σιγά μη μπλέξω μ’αυτόν το μπουζουκοκέφαλο που ακούει Παντελίδη.” Ήταν μουσική προς αποφυγή, γι’αυτούς που σήμερα δήθεν στενοχωριούνται και κάνουν ολόκληρα μνημόσυνα στο ΦουΜπου. Είναι τα ίδια άτομα που πριν από λίγες μέρες εύχονταν: “Θεέ μου, φέρε μας πίσω τον Lemmy ή τον Bowie και σου δίνουμε τον Παντελίδη.”-τώρα λένε: “Φέρε πίσω τον Παντέλο και σου δίνουμε Λαζόπουλο ή Μπογδάνο” Προσωπικά, σαν Αγγελική, όταν είχα χοντρούς νταλκάδες, αφιέρωνα “Το Φίδι” ή το “Δεν Ταιριάζετε” στο απωθημένο μου. Και το περασμένο Σάββατο, διασκέδασα μ’αυτά τα τραγούδια. Πιστέψτε το, μία απ’τις καθημερινές φράσεις που χρησιμοποιώ είναι το “Νιώθω πιο ευάλωτη από ποτέ.” Σε παράδεισους και σε τέτοια υπερφυσικά δε πιστεύω και πολύ. Είναι όμως κρίμα που έφυγε πριν καν γεράσει. Σημασία έχει πως έκανε ένα μεγάλο κομμάτι των ονείρων του πραγματικότητα. Αυτοί που χρειάζονται μεγάλη ψυχολογική υποστήριξη είναι οι γονείς κι οι φίλοι. Σ’αυτούς πάνε οι σκέψεις μου.

Με αφορμή την επικείμενη συναυλία της στις 5 Μαρτίου στο νεοσύστατο Academy (Πειραιώς 117, Αθήνα - εισιτήρια στο https://shop.ticketpro.gr/el/Event/Detail/1306/marina-and-the-diamonds ), συντάσσω αυτό το ερασιτεχνικό άρθρο για την αγαπημένη μου pop (του indie ρεύματος) καλλιτέχνιδα, την Marina And The Diamonds. Προσωπικά, την ανακάλυψα τυχαία τον χειμώνα του 2011 στην ηλεκτρονική ψηφοφορία των NME Awards, φαβορί για την κατηγορία: “Γυναίκα καλλιτέχνις της χρονιάς”, κι ενώ ήμουν έτοιμη να ψηφίσω την Florence, η -ξανθιά τότε- Μarina Lambrini Diamandis, μου τράβηξε την προσοχή, και ο κυριότερος λόγος της ήταν το ελληνικό της όνομα.