Dünyanın en köküne kadar number one dance pop albümlerinden birini yapması yetmezmiş gibi, mama çıtayı yeterli bulmayıp bize bizarre ve betreyal isimli iki kült parça hediye etmiş. Altı yıllık depresyonumun en dip dönemindeyim, her gün intihar etmek ya da kalkıp nefes almaya devam etmek arasında seçim yapıyorum. Ama bu albümü dinlediğim ilk gün dedim ki, Allahım bana yaşamak için bir sebep göndermişsin, ben mamadan razıyım sen de onu cennetlik kulun kabul edersin inşallah. Bu yıl sırf melanie martinez'in hades ve madonna'nın confession 2 albümü sayesinde yaşamaya devam ettim, albümleri her açışımda "ölürsem bunları dinleyemem, siktir et şimdilik." dedim. Ve sanırım bu kırık tecrübe vesilesiyle yıllardır beni mutlu eden ve aslında yaşatan başat zevkimin müzik olduğunu fark ettim. İkisi de kafadan kırık, ancak acılarını etkileyici bir estetikle dışa vurmayı becerebilen iki zeki kadın. ve sekiz yıldır gizli depresyondan götü başı paralanmış, kırılmış dökülmüş bir başka kadın onlar sayesinde biraz olsun yaşama tutunabiliyor. Sanat böyle bir şey. Bazı insanlar hedef doğrultusunda yaşama fikrinde kendilerine yeterince motivasyon bulamıyor, sanat gibi hayatı biraz olsun güzel gösteren şeyler sayesinde yaşam onlara biraz olsun sürdürmeye değer gözüküyor. Sanat. Böyle. Bir. Şey. Sadece tepki değil.
