@muhlti​ asked:   LANGUAGE - for whatever your favorite thing you've written for me is!

there   is   that   big   what   if  constantly   standing   over   their   heads.    ever  since   before,   ever   since   lines   of   code   dictated   her   lives.     they’ve   always   been   crashing   against   each   other   and   not   in   a   good   way.     leaving   jagged   pieces   between   them   that   are   seem  to   soften   as   times   passes.   and   all   that’s   left   is   the   curiousity.    of   what   they   are,   what   they   could   be.    she’s   crashed   and   burned   with   love.    but   she   still   keeps   trying.   until   she   finds   one   that   sticks.

her   fingers   thread   through   clarke’s   hair,    coming   to   rest   on   her   chin.    to   say   she   didn’t   see   the   appeal   in   the   blonde   would   be   a   fat   lie   &   raven’s   always   truthful.    and   if   there’s   one   thing   she   learned   in   that   traumatic   world   is   screw   what   ifs.    lips   collide   with   hers,    the   first   collision   that   doesn’t   leave   them   on   opposite   sides.   one   hand   tightening   the   grip  on   her   hair,   the   other   cupping   her   cheek.     the   kiss   leaves   her   breathless.   forehead   resting   against   clarke’s,   lips   only   millimeters   apart.     “    tell   me   if   i’m   wrong   with   this.   ”       the   thing   is   though,    raven   reyes   is   never   wrong.

translation:   υπαρχεί   μόνιμα   αυτό   το   μεγάλο   αν   που   στέκεται   πάνω   από   τα   κεφάλια   τους.     από   πριν,   απ’  όταν   γραμμές   κώδικα   καθόριζαν  την   ζωή   τους.    πάντα  συγκούονταν   μεταξύ   τους   και    όχι   με   καλό   τρόπο.    αφήνοντας   αιχμηρά   κομμάτια   ανάμεσα   τους   που   φαίνονται   να  αμβλύνουν   όσο   περνάει   ο   καιρός.     και   το   μόνο   που   έχει   μείνει   είναι   η   περιέργεια.   του  τί  είναι,   του  τί  θα   μπορούσαν   να   γίνουν.   έχει  πληγωθεί   από  την   αγάπη,   αλλά   συνεχίζει   να   προσπαθεί.   μέχρι   να   βρει   κάποιον   που   θα   μείνει.

τα   δάχτυλα   της   πλέκονται   στα   μαλλιά  της   κλαρκ,   καταλήγοντας  να   σταματήσουν   στο   πίγουνι   της.    το   να   πει   πως   δεν   έβλεπε  τι  τους   έλκυε   στην   ξανθιά   θα   ήταν   ένα   μεγάλο   ψέμα.   &   η   ρέιβεν  είναι  πάντα   ειλικρινής.    και   αν   υπάρχει   ένα   πράγμα   που   έμαθε   σε   εκείνο  τον   τραυματικό   κόσμο   είναι   να   γαμηθούν  τα   αν.    χείλη   συγκρούονται   με   εκείνης,   η   πρώτη   σύγκρουση   που   δεν   τις   αφήνει   σε  αντίθετες   πλευρές.   το   ένα   χέρι   σφίγγει   το   κράτημα   στα   μαλλιά  της,   το   άλλο   κρατάει   το   μάγουλο   της.     το   φιλί   την   αφήνει   χωρίς   ανάσα.   το   μέτωπο   της   ακουμπάει   της   κλαρκ,   τα   χείλια   τους   μόνο   χιλιοστά   μακρυά.   “   πες   μου   αν   κάνω   λάθος   μ’   αυτό.   ”     το  θέμα   είναι   όμως   ότι,   η   ρέιβεν   ρέιες   δεν   είναι   ποτέ   λάθος.

they  met   with   a   knife   to   a   throat   &   a   hand   wrapped   around   her   neck.    now   she’s   the   knife,   shattered   in   sharp   metal   pieces   with   harsh   edges,   and   his   hands   are   around   her   waist   keeping   the  pieces   together.    fingers  burried   in   his   hair   with   a   tight   grip   as   she   pulls   him   in   closer   and   closer.    enough   to   erase   the   gap   between   her   bodies    /    not   enough  to   erase   the   deep   hole   in   her   heart.

she   doesn’t   expect   it   to,   it’ll   take   far   longer   to   heal   from   that.    even   to   move   on.    she’s   not   stupid.    but   god,   it   feels   great   to   do   something   for   herself.    &   she   won’t   let   finn   ruin   this   too.   so   she   grips   him   tight,   pressing   against   his   mouth   for   dominance   to   feel   something   other   than   heartbreak.   pushing   him   to   harden   his   touches   as   well   so   she   can   pretend   even   for   a   bit,   that   she's   not   someone   hurting   who   needs   to   be   treated   with   care.

translation:   συναντήθηκαν   με   ένα   μαχαίρι   στον   λάρυγγα   &   ένα   χέρι   γύρω   από   τον   λαιμό   της.   τώρα   αυτή   είναι   το   μαχαίρι,   διαλυμένη   σε   αιχμηρά   μεταλλικά   κομμάτια   με   απότομες   άκρες,   και   τα   χέρια   του   είναι   γύρω   από   την   μέση   της   κρατώντας   τα   κομμάτια    μαζί.    τα   δάχτυλά   της   είναι   θαμένα   στα   μαλλιά   του   με   σφιχτό   κράτημα   καθώς   τον   τραβάει   όλο   και   πιο   κοντά.    αρκετά   ώστε   να   σβήσει   το   κενό   ανάμεσα   στα   σώματά   τους    /    όχι   αρκετά   ώστε   να   σβήσει   το   μεγάλο   κενό   στην   καρδιά   της.

            “  i would be a poor ally if i was unwilling,  ”  response comes with a small quirk of his brow.  he’s already killed for her.  more than once.  but he knows that’s not what she means.  he has a feeling she’s asking about something deeper,  something beyond necessity or mutual gain.  if he’s honest with himself,  there’s a lot he finds himself willing to do for clarke.  she’s constantly pulling at his strings,  sometimes to the point of irritation.  but somehow,  he lets her.  he lets her push at him and implore him to see things differently,  to give her chances he wouldn’t give to anyone else.  

my muses are bold. 

bellamy, clarke, raven, echo for bellamy, harper, luna, nathan ( potentially ) hope d. 

clarke for juliet or sun

echo for juliet or sun

bellamy for jack

caroline and vicki for tyler or serena

caroline for jess mariano or jenna

josie and rafael for hope or tyler

hope for harry or cedric

katniss or gale for bellamy, harper, luna

lily for harper

pansy and blaise for harry or cedric 

blaise for hope m.

rory for jess or spencer?

jacob for tyler

edward for cedric

karen and maybe frank for jenna

wells for bellamy, nathan, harper 

lexa and roan for bellamy, harper, luna 

@muhlti​ asked:  💋

there   is   that   big   what   if  constantly   standing   over   their   heads.    ever  since   before,   ever   since   lines   of   code   dictated   her   lives.     they’ve   always   been   crashing   against   each   other   and   not   in   a   good   way.     leaving   jagged   pieces   between   them   that   are   seem  to   soften   as   times   passes.   and   all   that’s   left   is   the   curiousity.    of   what   they   are,   what   they   could   be.    she’s   crashed   and   burned   with   love.    but   she   still   keeps   trying.   until   she   finds   one   that   sticks.

          the comment itself isn’t entirely surprising,  but it’s also not exactly helpful at the moment.  tempers are running high  (  when are they not?  ).  these rare moments which have been occurring of late,  working with trikru rather than trying to slit each other’s throats,  feels like a continuous uphill battle.  just because circumstances have forced them find common ground doesn’t mean anyone is enjoying it.  and even with all his visions of peace,  he wouldn’t trust most of these people any further than he could throw them.  

@muhlti​ asked:    💋  for  bellamy

they  met   with   a   knife   to   a   throat   &   a   hand   wrapped   around   her   neck.    now   she’s   the   knife,   shattered   in   sharp   metal   pieces   with   harsh   edges,   and   his   hands   are   around   her   waist   keeping   the  pieces   together.    fingers  burried   in   his   hair   with   a   tight   grip   as   she   pulls   him   in   closer   and   closer.    enough   to   erase   the   gap   between   her   bodies    /    not   enough  to   erase   the   deep   hole   in   her   heart.

@muhlti​ asked:   “  i don’t wanna be alone tonight.  ” - clarke

here  they  are,   two  girls  always  orbiting  in  each  other  in  a  way.   they’d  parted  ways ―   even  without  meaning  to.  released  into  an  𝚞𝚗𝚔𝚗𝚘𝚠𝚗  𝚠𝚘𝚛𝚕𝚍  without  means  of  contacting  each  other.   not  unknown,  her  mind  argues.   this  is  how  you’ve  lived  almost all  your  life.   even  if   your  memories  are  messed  together  right  now.    but  somehow,  someway  they  run  into  each  other  again.   and  any  bit  of  anger  raven  once  had  for  the  blonde,  had  disappeared  after  they  learned  the  truth.   it  was  all  a  simulation.   and  the  narrative  shifts.    raven  is  much  angier  at  the  people  who  put  them  through  this  &  at  herself  for  helping  without  fully  knowing.   and  while  they  still  hold  some  responsibility  for  their  actions  in  there,   raven  isn’t  sure  how  much  the  designed  situations  were  meant  to  push  them  towards  𝚌𝚎𝚛𝚝𝚊𝚒𝚗  𝚌𝚑𝚘𝚒𝚌𝚎𝚜.