#moskop

Er is een tijd geweest waarin overgewicht de mode was. Een tijd waarin men dweepte bij dikke bleke billen en bij de bingowings van graven en gravinnen. Wat vandaag een tigh gap is, was toen een dubbele kin. Men bewees er zijn weelde mee. Wie cellulitis had, bezat vast en zeker een gouden fauteuil voor onder zijn gat en iemand met mollige vingers bewees dat hij of zij met zilveren lepeltjes at. Back in those days gingen status en spatader hand in hand. Vandaag, in tijden van zelfbruiner en A4 challenges zijn we die vet coole kwabben liever kwijt dan rijk. Hoe komt het dan, dat we enkel die weelde niet achterwege lieten? Hoe kan het dat spullen en status nog steeds met elkaar verbonden zijn? Dat er in de Amerika meer malls dan scholen zijn?

Minimalisme mag dan een norm op Instagram zijn —een kale muur met vintage kast, een cactus en een esthetisch gedrapeerde sportsok— de realiteit omkadert meer dan dat: Alles wat ooit nog van pas of weer in de mode kan komen. Nooit omgeruilde cadeau’s. Boekjes en Brochures om wie weet nog inspiratie uit te halen. Kookboeken om maar één gerecht uit klaar te maken. Keukengerei om misschien eens een tweede mee te maken. Abonnementen, sportartikelen en andere relikwieën van goede voornemens. Pennen, punaises en paperclips die we enkel vinden door erop te trappen en verdwaalde derde wielen van 2+1 aankopen.

The earth had enough for human need, but not for human greed. — Dalai Lama

REFUSE what you do not need was de eerste stap in het Zero Waste verhaal. Leven zonder afval na te laten is het streefdoel en de weg ernaartoe een onderzoek waarbij elke poging, elke stap telt. De tweede is REDUCE what we do need. Onze huizen, handen, hebben en houwens puilen uit van de spullen. We zijn op zoek naar onszelf, ergens daartussen, maar vinden die niet, kopen dus weer en zien door de brol de bomen niet meer.  

Reduce what you do need. Declutter of ontbrol. We moeten eerlijk zijn over wat we écht gebruiken. We kunnen voor Kerst, prulperiode bij uitstek, een omgekeerd verlanglijstje maken: wat heb ik dat ik niet gebruik, dat een ander wel kan gebruiken. Dat belachelijk groot deel van onze garderobe dat we bijna nooit dragen? Weggeven. Alles wat een jaar ongebruikt in de kast kan staan, kan beter op Kapaza staan. Alles wat maar één keer per jaar uit die kast wordt gehaald, kan beter op Peerby staan. Consuminderen betekent meer delen. ‘How to declutter’, google het.

Less means less to worry about, to clean, store, repair or dispose of later. — Bea Johnson.

Laten we ruimte maken in onze kasten, kelders en koppen in plaat van tussen onze dijen. Ruimte die leeg mag blijven. Ademruimte. Solden zijn geen stemplicht. Er hangt geen boete vast aan het negeren van een koppelverkoop. Het is een oeruitspraak, maar kwaliteit gaat wel degelijk boven kwantiteit en ervaringen gaan boven spullen. Laten we  Kerstcadeau’s op die manier herdenken. Laten we bij eender welke aankoop twee, drie keer nadenken vooraleer ze in een herbruikbare boodschappentas te proppen. Tussen must have en broodnodig ligt een wereld van verschil. 

Laten we enkel dingen kopen waar we verliefd op zijn. Voor minder dan de liefde moeten we in 2017 niet gaan.

Zalig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar, 

Je kapoen, MOSKOP 

Tien jaar na Al Gores ongemakkelijke waarheid komt Leonardo DiCaprio aanvaren met de zijne. Die waarheid blijkt één decennium later onveranderd en net daarom nog ongemakkelijker. In Before The Flood maken Regisseur Fisher Stevens en Leonardo DiCaprio opnieuw de optelsom. Is de opwarming van de aarde beyond our control? Is it too late to save the world?

Ze reizen de wereld rond als een soort avatar en verversen de wake up call.

Hoewel het ons toen al warm onder de voeten werd, ging het er ten tijde van Al Gore nog om het woord ‘klimaatopwarming’ simpelweg aan de man te krijgen. Wetenschappers schreeuwen al jaren moord en brand, maar we hebben Hollywoodsterren nodig om de boodschap duidelijk te maken. Het duurt een tijdje vooraleer de opwarming van een planeet merkbaar wordt en zolang er in onze achtertuin geen ijskap smelt of oorlog uitbreekt, geloven we graag dat het aan de buren is de aarde af te koelen. Zelfs Leo denkt op minuut zevenendertig van Before The Flood nog dat de toekomst bij de energieleverancier ligt. “Omdat Amerikanen hun levensstijl toch niet zullen aanpassen”. De Indiase klimaatactiviste Sunita Narain is het pijnlijk met hem oneens. In India hebben driehonderdmiljoen mensen nog steeds geen elektrisch licht, maar als het land plots zou welvaren op de koers die Amerika bevaart, dan zou dit de druppel zijn die het zeeniveau doet overlopen. “De gemiddelde Amerikaan heeft het energieverbruik van 34 Indiërs. Doe ons die groene energie eerst maar eens voor” snoert Narain DiCaprio de mond. Practice what you preach. Ten tijde van Al Gore luidde de boodschap nog ‘change your lightbulb’. We’re way beyond that point now. — Avatar Leo.

We know we’re doing this. We know we’re making the planet a heethoofd en we weten hoe. Met co₂. Het is door de verbranding van fossiele brandstoffen en door een flinke dosis kortetermijndenken dat er zoveel van die kleine fuckers de lucht in blijven komen. Er wordt gretig aan de ozonlaag geknaagd, maar in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden wast men zijn met olie besmeurde handen in onschuld. Gelobby tussen politiek en industrie maakt dat klimaatopwarming gebagatelliseerd kan blijven. Er was toch een wet omtrent negationisme?

De aarde hoest en de mensen die erop leven walsen beetje bij beetje haar longen plat terwijl ze in China meehoesten. Beetje bij boompje verdwijnt het regenwoud in the name of short term profits. Vooruit met die koolstoftaks.

Pas op minuut eenenvijftig luidt het ‘you can start tonight’. Change your diet. Rundvlees is één van de meest inefficiënte voedselbronnen. Waarom wordt zoiets niet op de lagere school verteld? Waarom is er geen vak ‘milieu’ in het middelbaar? We dienen te weten waar de spullen in onze winkelkar vandaan komen en wat er van de aarde gevraagd (lees: genomen) wordt vooraleer ze daar belanden. We dienen te beseffen dat de beslissingen die we nemen in ons dagelijks leven effect hebben op lokale ecosystemen. We dienen daar naar te handelen. Als de vleugelslag van een vlinder een tornado kan veroorzaken, wat kan ons schouderophalen dan wel niet?

Al Gore kreeg een Oscar, een Nobelprijs en de kikkersoort Allobates algorei voor zijn klimaatcampagnes. Die eerste heeft Leo al en die tweede is wat overdreven, maar laten we er wel voor zorgen dat er morgen nog kikkers zijn. The ecological is personal. Leo for president.

MOSKOP OUT