kendimi öyle çok anlattım ki sonunda varlığım tükendi, mürekkep niyetine ruhumu kullandım.

yaşamaya olan hevesimi kırdılar benim.

"ben doğdum ve annesinin sevmediği küçük bir kız çocuğuydum. ben büyüdüm fakat her yaş aldığımda kırıldığım parçalar kaldı senelerimde. bazen hüzünlerim, bazen kırgınlıklarım, bazen üzüntülerim, bazen beklentilerim. ben büyüdüm, benim büyüdüğümü söylediler ve ben tek kelime konuşamamışken beni bir dört duvar arasına sıkıştırdılar. ben intiharı düşünen bir evsizim, ben her gün sevmediği işine giden memnuniyetsizim, ben bir katilin tutunduğu son umudum, ben kalabalığın ortasındaki yalnızım. ben sonu gelmeyen sayılar dizesinden yalnızca sıfırım, kullanılır ve atılırım. ben ölen çocuğuna ağlayanım, ben kuşlar arasındaki kanadı kırığım, ben yığınla kağıt arasında sona sıkıştırılmış bir şiir ağıtıyım. bayım, ben tüm tükenmişliği yüreğimde toplayan on yediyim. yaşım on yedi, ben bu yüklerimle ne geçmişimi unuturum ne de geleceğime umutla bakarım."