#mondvoltanden

Niets meer weten te zeggen.

Als een kleine wervelwind kwam ze mijn ooghoek binnen dansen. Geamuseerd keek ik op. Dat lijkt Wende Snijders wel, dacht ik. Bijna begroette ik haar, maar als ze het al was, dan kende ik haar wel, maar zij mij niet. Even later stond ze naast me. ‘Ik ben Wende Snijders’, zei ze tegen de dame achter de balie die haar vragend aankeek. Ik stootte haar aan. ‘Nee! Bent u echt Wende Snijders?’, hoorde ik mezelf zeggen. ‘Dat is ook toevallig. Ik wilde het zojuist vragen, maar ik dacht dan zegt ze dat hoor ik wel vaker.’ Ze knikte beleefd. ‘Ja.’ Ik ging verder: ‘Dus zei ik maar niets. Ik twijfelde ook, want ik dacht dat u veel langer was.’ Weer knikte ze en lachend zei ze: ‘Ja, dat hoor ik wel vaker.’