#mijn stem

Een verhaaltje voor een ieder die even wil ontsnappen aan dagen vol stress, angst, verdriet of pijn. Een verhaaltje voor een ieder die even naar iets anders luisteren wil dan de dagelijkse gesprekken met familie, collega’s en vrienden.

Een verhaaltje voor een ieder die zich eenzaam voelt in deze vreemde tijd. Een verhaaltje voor een ieder die het horen wil.

-

Een verhaaltje voor een ieder die even wil ontsnappen aan dagen vol stress, angst, verdriet of pijn. Een verhaaltje voor een ieder die even naar iets anders luisteren wil dan de dagelijkse gesprekken met familie, collega’s en vrienden. 

Een verhaaltje voor een ieder die zich eenzaam voelt in deze vreemde tijd. Een verhaaltje voor een ieder die het horen wil. 

- 

Lieve mama,

Op het moment van schrijven is het vrijdag elf augustus tweeduizendzeventien rond een uur of acht in de avond. Voor het eerst deze zomer heb ik mijn gordijnen opengedaan, dat was eigenlijk voor een foto die ik net maakte en nu ben ik te lui om de gordijnen weer dicht te doen. Iets wat jij vast in mij herkend.

Door de open gordijnen zie ik jou in de tuin zitten, je leest iets en ik zie ook hoe de kat op tafel springt en jou kopjes geeft. Op dat moment voelde ik tranen branden achter mijn ogen en ik weet niet goed waarom. Ik kan het niet helemaal plaatsen. Ik ben niet verdrietig, wel ben ik bang dat ik jou ooit kwijt zal raken.

Ik heb al heel vaak in brieven geschreven dat het mij spijt dat ik niet de dochter ben die jij graag had willen hebben, maar tegenwoordig voel ik mij meer dan ooit daarvoor jouw dochter. Dat komt vast door het ouder worden. Mensen zeggen dat wel eens, als je ouder wordt, ga je bepaalde mensen meer leren waarderen. Ik waardeer jou, mam. Gewoon zoals je bent en ik weet dat jij mij diep van binnen ook waardeert. Het komt er alleen niet altijd zo uit en dat snap ik wel.

Ik zie hoe de kat weer bij je komt zitten. Jij bent inmiddels in slaap gevallen, wat ik helemaal kan begrijpen. We zijn de hele dag niet thuis geweest, jij bent moe. Wij zijn moe. Moe van het leven zo af en toe. De kat kijkt of je er nog bent, of je oké bent.

Mama, nu ik ouder word, begin ik je steeds meer te begrijpen. Ik begin het leven steeds meer te begrijpen voor zover ik dat nog niet begreep. Ik begin te leren waarom jij dingen doet zoals je ze doet en hoe jouw kinderen je soms tot wanhoop kunnen drijven. Ik ben daar steeds minder vaak een onderdeel van. We hebben bijna geen ruzie meer en het lijkt alsof we steeds beter kunnen praten. Alsof jij je best doet om mij te begrijpen en ik jou.

Lieve mama, Na al die jaren van een onrustige verstandshouding houd ik nog steeds ontzettend veel van je en ik wil nogmaals zeggen dat het me spijt dat ik niet de ideale dochter kan zijn. Ik zou voor jou willen dat ik wat makkelijker ben, maar je moet weten dat het leven mij zo gevormd heeft. Dat is niet jouw schuld en ik doe het niet expres.

Mam, Dit is een rommelige brief, iets wat jij ook vast en zeker in mij zal herkennen. Al ben ik de laatste jaren een stuk netter geworden. Buiten dat is deze brief echt en puur. Geschreven uit pure liefde. Ondertussen rollen er dikke tranen van geen verdriet over mijn wangen. Deze tranen bestaan vooral uit angst. Angst om te verliezen wat er nu is. Angst om jou te verliezen. Ik kan toch helemaal niet zonder je?

En ze blijven stralen, ook als het regent

Hoe erg ik ook mijn best had gedaan om op tijd te vertrekken van huis, het lukte mij gewoon niet. Vlak voordat ik weg moest, ontdekte ik dat ik mijn trui binnenstebuiten aan had, dat kostte mij vijf extra minuten. Ik kreeg het schuurtje niet van het slot, plus vijf extra minuten. Toen ik eindelijk op de fiets zat kwam ik erachter dat mijn huissleutel nog binnen lag. De deur had ik achter me dichtgetrokken.

Shit.

Mijn oren vingen het vrolijke gefluit van de vogeltjes op en er verscheen een glimlach rond mijn mond. Ik fietste over kleine paadjes omdat ik er niet veel voor voelde om bijna aangereden te worden door veel te hard rijdende auto’s.

Mijn fietslampen waren al maanden kapot.

De velden vol zonnebloemen trokken mijn aandacht en ik besloot om even af te stappen. Ik was toch al veel te laat. Mijn gedachten liet ik op de vrije loop en niet veel later kwamen ze uit bij jou. Jij zou dit prachtig hebben gevonden.

Velden vol jou.

Ik legde mijn fiets in het hoge gras naast het fietspad en ik ging zelf midden op het pad staan. Achter de velden kwam een waterige ochtendzon langzaam omhoog gevolgd door een zee van donkergrijze wolken. Ik voelde een druppel op mijn arm. En op mijn gezicht.

Regen stortte op jou neer.

Minuten lang bleef ik zo staan in de regen. De tijd was ik al helemaal vergeten. Ondanks de grijze wolken en de dikke druppels bleef de zon schijnen.

Iets wat jij ook zou doen.

De kleur van de zonnebloemen leek feller dan eerst. Aanweziger. Ondanks de regen lieten de zonnebloemen hun blaadjes niet knakken.

Iets wat jij niet zou laten gebeuren.

Bij jezelf. Jij zou ook ijzersterk in de keiharde regen blijven staan. Je zou er misschien even bij gaan zitten omdat je benen moe worden, maar daarna zou je weer dapper opstaan en verder gaan.

Iets wat ik bewonder.

Ik stond nog steeds midden op het pad. Mijn fiets lag nog steeds in het hoge gras. Rond mijn voeten was een plasje ontstaan door de regen. Druppels rolden over mijn gezicht.

Ik deed geen moeite.

Daar waar ik de hoop allang opgegeven zou hebben, zou jij vechten tot je niet meer kan. Daar waar ik allang was gaan zitten, bleef jij net iets langer staan. Daar waar ik mijn blaadjes allang zelf had geknakt, deed jij je uiterste best om dat niet te laten gebeuren. Ik voelde de behoefte om te vechten niet meer zo.

Jij wel.

De zon en de regen hadden samen een regenboog gevormd boven de velden vol zonnebloemen. Iets wat wij samen hadden kunnen doen. Ik zou dan de regen zijn en jij de zon, niet omdat ik de zon niet wil zijn, maar omdat jij gewoon net iets positiever bent. Samen wordt het mooi. De zon en de regen.

Net als wij.

De druppels werden zachter en daarna trok de bui langzaam weg. De zonnebloemen stonden nog fier overeind, alsof er niets met ze was gebeurd.

Zelfs in de regen bleven de zonnebloemen stralen.

Lieve jij,

Toen ik met mijn hand langs mijn trui gleed, voelde ik dat deze nat was van mijn tranen. Ik wilde dat ik tegen je aan kon kruipen en je kon uitleggen hoe moeilijk het leven even was. Ik wilde dat ik gewoon even met je kon praten en je recht in je ogen kon kijken. Ik mis je.

Deze tranen heb ik al een poosje niet gevoelt omdat het leven druk is. Te druk om te huilen. Er is geen tijd om stil te staan bij dingen die ik niet heb en die nooit gaan gebeuren. Er is geen tijd op überhaupt stil te staan. Ik mis je.

Ik veegde de natte plek van mijn trui, maar hier maakte ik het alleen maar erger mee. De tranen stroomden opnieuw en ik wist niet goed waarom. Bij heel veel dingen had ik mij al neergelegd. Deden die dingen dan nog steeds zoveel pijn? Ik denk het wel. Ik mis je.

Ik zou willen dat ik mijn leven aan je kon laten zien, met al haar dieptepunten en ik zou willen dat je mij dan een beetje beter zou begrijpen, al kan ik dat natuurlijk niet van je verwachten. Ik zou willen dat je dan zou snappen dat ik je intens mis en waarom ik je intens mis. Ik mis je.

En dat doet misschien het meeste pijn want ik mis je al heel erg lang.

Hoi leven,

Je bent zo zwaar op mijn schouders en ik weet niet hoe ik jou draaglijker moet maken. Mensen zeggen altijd dat we moeten genieten van het leven en dat het leven mooi is, maar waarom zie ik dat niet? Waarom ervaar ik dat niet zo? Doe ik iets verkeerd?

In mijn geval gaat het leven altijd over anderen en niet over mezelf terwijl het juist over mezelf zou moeten gaan, want we leven immers voor onszelf. Ik kan het nauwelijks over mijn hart verkrijgen dat ik voor mezelf kies of dat ik voor mezelf leef.

Het leven gaat over keuzes maken en zorgen dat je op het juiste pad blijft, ook al gaat dat met omwegen. Ik ben bang dat ik als ik een keuze maak het de verkeerde is, dus ik kies maar gewoon niet. Daarom sta ik al heel lang stil op een kruispunt op dat bewuste pad. Omringt met stemmen van anderen, omringt met paden die allemaal een andere richting op wijzen. Het leven blijft maar drukken op mijn schouders. Mijn schouders doen er zeer van.

Terwijl ik daar sta, schieten de levens van anderen aan mij voorbij. Ook die van de mensen die mij het liefst zouden willen meenemen, maar ik lijk onbereikbaar terwijl mijn binnenste blijft schreeuwen. Een onhoorbare schreeuw.

Sinds een hele tijd is alles een puinhoop en lijkt het leven nog zwaarder te drukken op mijn schouders en dat straalt door naar de rest van mijn lichaam. Het lichaam waar ik mee moet leven en het lichaam waar ik eindelijk mee kán leven.

Mensen zeggen tegen mij dat alles goed komt en dat ik moet blijven vechten. Vroeger vond ik het fijn om dat te horen, maar de laatste tijd lijk ik verbitterd over de positieve dingen die anderen hebben te melden over mijn leven. Van complimentjes moet ik huilen en lieve woordjes komen keihard binnen.

Terwijl mijn binnenste nog even blijft schreeuwen, probeer ik langzaam stappen te zetten. Het mag dan langzaam gaan, maar ook dan kom ik er wel.