#melankol

..........................................

Alnına konsun bu öpüş! Ve, şimdi senden ayrılırken, İtiraf edeyim ki- Günlerimi bir düş Sayarken yanılmıyorsun; Ama, umut gitmişse uzaklara Bir gece ya da bir gün Bir görüntüde ya da bir şeyde olmaksızın Fark eder mi bu yüzden? Bütün gördüğümüz ve göründüğümüz Yalnızca bir düş içinde bir düş.

Kırılan dalgaların dövdüğü bir kıyının Haykırışları içinde duruyorum: Ve altın kum taneleri Tutuyorum avucumda- Ne kadar az! Ama nasıl da Süzülüyorlar parmaklarımın arasından derinlerine Ben ağlarken - ben ağlarken! Ah Tanrım! Daha sıkı Tutamaz mıyım onları? Ah Tanrım! Tekini bile kurtaramaz mıyım acımasız dalgadan? Bir düşün içinde bir düş mü bütün gördüğümüz ve göründüğümüz?

"Sağdan soldan, dükkanlardan sinemalardan, her yerden taşıyorlar. Cadde boyunca, ellerinde paketlerle üstüme üstüme geliyorlar. Bu yığına mı ait olmak istiyorum, diye düşünüyorum. Yalnızlığı sevmiyorsam, evet, bu yığına ait olmalıyım. Gidip içlerinden birine merhaba falan demeliyim. Yapamam ki... Kendimle bile konuşamıyorum, delirmek büyük bir lüks." .........

"Ve ben hep yürüyorum; sonsuza kadar o anın içinde asılı, kimseye görünmeden..."

"Ve ben, bu tuhaf sessizliklerin ortasında, kendimi biraz daha yitirdim. (...) Gündelik hayatın kaçışların en meşrusu ve düşünmemenin en karmaşık hali olduğunu böyle anladım." .........

"... elindeki fincanın dibine baktı. Orada, birbirine karışan yollar, üstüste yığılmış insanlar gördü. Bir tek kendisi yoktu. Kendisi dediği varlığın kaç yıldır ortalarda olmadığını düşündü, bir cevap bulamadı. Kimbilir nerede, hangi umudun peşinde kaybolmuştu." .........

"... birini bekleyenlerin tekilliğinden çok, kimseyi beklemeyenlerin yalnızlığı sinmişti üzerine." .........

"Donmuş bir zamanın içinde, hiç varamayacağı bir noktaya ulaşmaya çalışır gibiydi."