#mdrafi

singer Is just singing song,not telling in rude way. just love this song. Just for fun posting.

The one who forgot my story, may your life be peaceful.

Me? well my life is destroyed.

for your happiness, I disintegrate

Everyone has listened to my songs.

But no one could understand my pain. 

I had only your support and that was enough for my heart.

But unfortunately, you couldn't recognize me.

You have forgotten the songs of our childhood.

oh my story ._.

I was unable to tell my story

my wishes and desires stayed in my heart

now im on seashore Yes, im there.

And im watching all the boats carrying my dreams sink.

I guess destiny wanted this.

I have no complaints on my lips.

Oh the one that forgot my story.

आपल्या सिनेसृष्टीत अनेक दिग्गज गायक झालेत पण यातही आपल्या विशेषत्वाने रसिकांच्या मनात अढळ स्थान निर्माण करणारे, एवढा नावलोकिक मिळवूनही अतिशय विनम्र व्यक्तिमत्व - मोहम्मद रफी।

              विविध भाषांत जवळपास 20,000 गाणी गाणारा, तब्बल 6 वेळा फिल्मफेअर हा मानाचा पुरस्कार मिळवणारा, 1967 साली ‘पद्मश्री’ या मानाच्या किताबाने गौरविला गेलेला अतिशय सुसंस्कृत गायक अर्थातच तुमचा-माझा सर्वांचाच लाडका सुरगंधर्व - मो. रफी।

              अशा या सुरगंधर्वाचा जन्म 24 डिसेंबर 1925 रोजी झाला होता. संगीतकार शामसुंदर यांनी ‘गुलबलोच’ या पंजाबी चित्रपटासाठी रफीच्या आवाजाचा प्रथम वापर केला.

              माझाी आणि रफीची ओळख अगदी लहानपणचीच. ‘हसा मुलांनो हसा’ म्हणत रफीने आपले सर्वांचेच बालपण समृध्द केले. रफीने कितीतरी तर्हे तर्हेची गाणी गायली. कितीतरी भाषांतून गायली. पण कोणत्याही भाषेत असो वा कोणत्याही मूडमध्ये असो त्याचा आवाज काळजाला भिडतोच भिडतो. बालगीत असो, भक्तीगीत असो, गजल असो, कव्वाली असो, ठुमरी असो, विरहगीत, प्रेमगीत, प्रणयगीत असो वा देशभक्तीपर गीत असो कुठेही तो परका वाटत नाही. या उलट त्याच्या आवाजाशिवाय आपल्या कोणत्याही मूडला पूर्णत्व येत नाही. परवाचीच गोष्ट... टेरेसवर पडल्या पडल्या ते अनंत आकाश न्याहाळणं आणि आकाशात डोकावणार्या चांदण्या डोळ्यांत साठवणं खरं तर माझा छंदच पण कुणास ठाऊक आज मन रमत नव्हतं. काही तरी उणीव भासत होती.... अचानक जाणवलं.... आपला रफी! हीच कमतरता होती तर! म्हणूनच सुखद वार्यामुळेसुद्धा मोरपीस अंगावरून फिरत नव्हतं. खरंच! महंमद रफी आपल्या आयुष्यात इतका भिनलाय, की त्याच्या गाण्याशिवाय आपली कोणतीही भावस्थिती, अनुभव अधुराच राहावा.

इंद्रधनुष्यत ज्याप्रमाणे नानाविध छटा असतात, तद्वतच रफीच्या आवाजाच्यासुद्धा एकापेक्शा एक सरस अशा सुंदर छटा आहेत. असा कोणता भाव आहे, जो त्याच्या आवाजात व्यक्त झालेला नाही? किशोरकुमारची मस्ती, मुकेशचा दर्द आणि तलत मेहमूदची तरलता अशा तिहेरी संगमांच्या पहाडी आवाजाचंच नाव- महंमद रफी !

झोपाळ्यावाचून झुलणार्या वयात मनातला प्रत्येक तरुण भाव रफीच्या आवाजात जन्म घेऊन त्याच्याच आवाजावर विसावला होता. ‘लाखो है निगाह में, जिंदगी की राह में’ मधली बेफिकिरी, ‘अकेले हैं, चले आओ,’ च्या एकनिष्ठतेपुढेच झुकली होती.

रफीच्या आवाजाच्या पार्श्वभूमीवर सोडविलेल्या गणितांनी परीक्षेत कधीही दगा दिला नाही. अजूनही जेव्हा जेव्हा ती गाणी ऐकते, तेव्हा तेव्हा ते गाणं अनुभवलेले क्षण जसेच्या तस्से जिवंत होऊन त्या त्या अनुभूतीचं मोरपीस अंगावरून फिरवून जातात. ही किमया आहे केवळ आणि केवळ रफीचीच !

‘चौदवी का चाँद हो, या आफताब हो....’ या गाण्यावर आपोआपच धुंद होऊन पापण्या जडावतात, वाटतं.... बस्स.... यापुढे काहीही नसावं... इथंच या आवाजातच विरून जावं. रफीच्या आवाजाव्यतिरिक्त काहीही ऐकू नये व पाहूही नये.

प्रियकराची ओढ आणि आवेग ‘बहारों फूल बरसाओ मेरा मेहबूब आया है’ या गाण्यात किती उत्कटतेनं व्यक्त झालाय! प्रेयसीला सजविण्याचं आव्हान त्यानं खुद्द निसर्गालाच केलंय ! त्याच्या आवाजातल्या मलमलीवर फिदा होऊन निसर्गानंही ते आव्हान नक्कीच स्वीकारलं असणार.

आपल्या आयुष्यात ‘न भुलण्या’ जोगी ‘बरसात की रात’ जरी आलेली नसली तरीही, ‘जिंदगी भर नहीं भूलेंगी वो बरसात की रात’ असं जेव्हा रफी म्हणतो, तेव्हा आपल्याही जिंदगीत अशी बरसात की रात येऊन गेलीय असं मन कसं काय बजावत राहतं, हे एक देवाला आणि दुसरं रफीलाच ठाऊक !

‘जो वादा किया वो निभाना पडेगा’ हे एक नितांत सुंदर गाणं ! त्याचं तरल संगीत आणि दोन अप्रतिम आवाज लता-रफी यांमुळे तर हे गाणं केवळ स्वर्गीय होऊन गेलंय... आणि आजही रसिकांच्या मनावर अधिराज्य गाजवतंय.

‘पऽऽऽत्थर के सनम’ असं गाण्याच्या सुरवातीला जेव्हा रफीचा आवाज काळीज चिरत जातो, तेव्हा हृदयात जी कळ उठते... कोणत्याही बेवफाला हे दोनच शब्द हज्जार शिव्यांपेक्षाही जास्त बोचले असतील, यात शंकाच नाही.

‘दोनोंने किया था प्यार मगर मुझे याद रहा, तू भूल गयी’ या गाण्यात ‘ओऽऽऽ मेरी महुआ’ अशी आर्त साद जेव्हा रफी घालतो, तेव्हा दस्तुरखुद्द परमेश्वरसुद्धा त्याच्या ‘महुआ’ला पृथ्वीवर परत पाठविण्यास मजबूर व्हावा.

‘अगं पोरी संभाल दरियाला तुफान.......’ सारखे कोळीगीत असो, ‘हा छंद जिवाला जडला’ किंवा ‘हा रूसवा सोडसखे’ म्हणणारा लाडिवाळ प्रियकर असो, प्रत्येक गाण्याला पुरेपुर न्याय देणारा अष्टपैलू स्वर म्हणजेच - मो. रफी. ‘नको भव्य वाडा नको गाडी घोडा’ असे लाडीकपणे म्हणत प्रियतमेची मनधरणी करणारा हाच स्वर जेंव्हा ‘प्रभु तु दयाळू कृपावंत दाता’ किंवा ‘नको आरती की नको पुष्पमाला’ म्हणतो तेंव्हा ऋषीतुल्य होतो. ‘आहे अजुन ओली इश्कातली निशाणी’ आणि ‘विरले गीत झाली मनाची शकले’ या सारख्या गजला तर त्यांची खासियतच। ‘जाग दिले दिवाना ऋतु जागी वस्ले-यारकी’ हे अस्सल उर्दुपण जेंव्हा हळवेपणाने ‘शोधीसी मानवा राऊळी मंदिरी’ म्हणतं तेव्हा या पहाडी आवाजाच्या सहजतेपुढे, आत्मविश्वासापुढे आपण मंत्रमुग्धपणे नतमस्तक होतो.

रफीच्या आवाजाशी, गाण्यांशी समरस होण्यासाठी तरी कुणावर तरी प्रेम करावं, त्याच्या दर्दे-दिलशी एकरूप होण्यापुरती तरी प्रेयसीनं बेवफाई करावी, असं प्रत्येक तरुण दिलाला वाटत राहतं.

रफीच्या आवाजाच्या सप्तरंगी छटांपैकी विशेष भावणारी आणि मंत्रमुग्ध करून सोडणारी छटा- त्याचा नशीला आवाज! ‘छलकाए जाम, आपकी आँखोंके नाम’ मध्ये पहिल्याच ‘छलकाए’ मधून जी बेधुंद नशा छलकत जाते.... जिंदगीभर त्या नशेतून शुद्धीवर येऊ शकत नाही... येऊ इच्छितही नाही.

‘ऐ नर्गिस-ए-मस्ताना’ म्हणत अशी काही प्यारी शिकायत करतो... तसेच ‘चेहरे पे गिरी जुल्फे... गुस्ताखी माफ’ म्हणत इतकी रोमॅंटीक माफी मागतो कि मन म्हणत... अरे बाबा गुस्ताखी तु नाही करायची तर मग कुणी...? त्याचवेळी ‘सौ बार जनम लेंगे सौ बार फनाह होंगे’ या गीतातून धीरगंभीरपणे प्यार - मोहब्बत उथळ भावना नसून गंभीरतेने घेण्याची चीज आहे हे ही पटवतो. हाच संगीतसाम्राज्याचा ‘प्रिन्स’ थिरकणार्या आवाजात ‘बदन पे सितारे लपेटे हुए’ म्हणत आपल्या प्रतिभासंपन्नतेपुढे नमवतो.

रफीच्या आवाजात एक गहराई होती, शालीनता होती, समर्पकता होती.

              ‘रिमझिम के गीत सावन गाए’, अगर ‘अगर तुम भूला ना दोगे’ या सारखी गाणी ऐकतांना एखादी रेशीमलडी उलगडत जावी त्याप्रमाणे त्याचा भावमधूर स्वर उलगडत आपल्या हृदयाचा ताबा घेतो.

              ‘रोशन तुम्हीसे दुनिया रौनक तुम्ही जहान की’ हे पारसमणी गीत अशा काही नजाकतीने गायलयं- त्याचा तो आश्वासक स्वर हृदय भारून टाकतो. त्या स्वरातल्या सच्चेपणावर काळीज ओवाळून टाकावसं वाटतं. भावमधूर गीतांच्या बरोबरीने ‘जंगली’ चे ‘याहू’, ‘वा वा इस दिवाने दिलने’, ते ‘जान पहचान हो’ अशी मस्तीभरी उडत्या चालीच्या गाण्यांनाही पुरेपुर न्याय दिला.

प्रत्येक पावलावर वीज तोलण्याच्या वयात रफीचा धुंद आवाज ‘जानेबहार हुस्न तेरा बेमिसाल है’ म्हणत कानात गुंजत राहतो. याच गाण्यातील ‘कमाल है’ हे शब्द रफीने आपल्या नशिल्या आवाजात असे काही उच्चारलेत, की आपल्याला कमालच वाटते.त्याच्या आवाजाने हृदयाची सतार झंकारली नाही असा जीव विरळाच.

हा सुरंगधर्व गायनाला समर्पित होत असे. निर्जीव शब्दांमध्ये आपल्या अमृतमय स्वरांची प्राणप्रतिष्ठा स्थापन करून कित्येक गीते अमर केली. म्हणूनच ज्या गीतांना रफीस्वराचा टच मिळाला ती गीते अनमोल कुंदन बनले!

रफीनं गायलेलं गाणं कोणत्याही दिग्गज गीतकारानं लिहिलेलं असो, कोणत्याही दिग्गज संगीतकारानं संगीतबद्ध केलेलं असो, ते गाणं केवळ आणि केवळ रफीचंच होऊन जातं. 31 जुलै 1980 रोजी नियतीनं क्रुरतेनं गदागदा हलवून आवाजाच्या दुनियेला पडलेलं ‘रफी’ नावाचं रेशीमस्वप्न संपवलं. पण आपला रफी केवळ एक व्यक्ती नव्हती, केवळ एक आवाज नव्हता, तर प्रत्येक मनामनाला गंधित करणारी, अमृत शिंपणारी एक मूर्तिमंत, चिरतरुण, स्वर्गीय अनुभूती आहे.

वंश, जाती-धर्माच्या भिंती भेदून,

तुझ्या ईश्वरी आवाजाच्या रूपाने,

आम्हा रसिकांच्या मनामनात...

रफी - तू अमर आहेस !