TAAS KAMAO PARA SA URING PROLETARYO.
Walang ibang mas mabuting paraan upang magpugay sa kadakilaan ng uring manggagawa at mga magsasaka kung hindi ang makiisa para mabigyan sila ng maayos na pasahod.
Walong oras na trabaho, kulang kulang na benepisyo, walang tigil na pagkalugmok sa kumunoy ng kapitalismo.
Alalahanin at kumilos. Huwag maging bulag, bingi at pipi sa sigaw ng iba dahil lang hindi ka parte ng nagdurusa.
--
I've seen a lot of fun thrown on the call for better wage. Mareklamo daw, kesyo sila ganito o ganyan. Bakit ang mentalidad natin ay kapag nagdusa ka dapat maranasan ng iba? Kailan kaya natin makukuha ang pag-iisip na ang bawat hakbang ay para sa paglaya ng lahat mula sa kapitalismo?
I know I talk a lot about crystals and oils and life here, but I am very passionate about the working class. Sila ang dahilan kung bakit ako bumabangon kahit na ayoko na mabuhay minsan. When I left D/OLE (the goverment agency not the pineapple one), I promised that I will come back with better credentials and ready to take on all that dirty politics to bring about change for the working class. Putangina, araw araw akong mulat noon sa hikahos ng uring manggagawa, rinig ko mula sakanila ang bawat hirap, bawat tanong, bawat "bakit ganon".
I'll talk about why the poor remains poor another time, pero sa ngayon, putangina please lang, kung magpapaka-insensitive at crab mentality kayo, simulan niyo muna magtanong.
Message nyo lang ako itatry ko sagutin yan mga yan. Pero kailangan magtanong para mamulat.
