#maybe oc's

Jasnowłosy wziął szybki prysznic. Chciał zmyć z siebie wszystko. Wspomnienia które dały znać w chwili zdjęcia opaski zdawały się go jednak męczyć dalej. Twarze morderców odznaczyły się na pamięci niczym wyryte. Ale przecież to minęło… a co jeśli wróci ? Ronin wytarł się w mgnieniu oka i włożył oliwkowe spodnie od piżamy. Zanim jednak założył koszulkę spojrzał w lustro. Przyjrzał się dokładnie swojej twarzy delikatnie wodząc palcami po zabandażowanym oku. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Mężczyzna odruchowo odwrócił się przodem do drzwi. - Proszę… Do pomieszczenia weszła Nya. Ubrana w krótkie, ciemnoniebieskie spodenki i czerwoną koszulkę na ramiączka trzymała w ręku żel pod prysznic i ręcznik. - Oj sorki… nie wiedziałam że… Em… - zarumieniła się. - Nie nic, spoko – uśmiechnął się na chwile. - Em sądzę ,że to należy do ciebie – powiedziała wyjmując z kieszeni brązową opaskę. Złodziej uniósł brwi. Myślał że zapewnie się już nie znajdzie. - Eee dzięki – rzekł ściszonym głosem biorąc przedmiot. Oduczył się bowiem już dawno dziękować… nie miał przeważnie za co… - Oj widzę że blokuję łazienkę – próbował uciec wzrokiem. - N-nie, nie – pokręciła głową – Ja… tylko to oddać… rozumiesz… - Yhy taa…  - starał się uciec wzrokiem. - To może ja… yyy… - rzekła stanąwszy za progiem. - Em spoko… - odwrócił się do lustra starając się ukryć rumieniec. Nya już miała wychodzić kiedy to jeszcze raz na niego spojrzała. Jego plecy były całe w siniakach i ranach. Niektóre były nawet jeszcze świeże. Najbardziej jednak wyróżniała się największa, ciągnąca się od prawego ramienia aż do lewego końca pleców. Widać było że ktoś mu ją zadał z wielką siłą. Niepewnie wyjrzała jeszcze raz przez szparę drzwi. Widziała że Ronin założył już swoją starą opaskę i obmywa twarz wodą. Przygryzła wargi. Od czasu zniszczenia Znakomitości zaczęła go traktować jak przyjaciela… może i nawet bliskiego. Może to i dziwne zaufać komuś kogo się uważało za zdrajcę i łotra, ale jakoś nie mogła zerwać tej więzi. Z jakiego ? Nie umiała wyjaśnić. - Ronin… - rzekła wychylając się zza framugi. – Co ci się stało na… -… plecach ? – zwrócił głowę w jej stronę – Nie, nie martw się to nic… - Jak to nic ? – skrzyżowała ręce na piersi – Niektóre rany masz na pół pleców ! Może wdać się zakażenie ! - No i ? – przewrócił oczami. - Uh – burknęła wiedząc obojętność – To chociaż daj się opatrzyć… w pokoju mam apteczkę… - Jeśli dasz mi dzięki temu święty spokój to czemu nie… Wyraźnie nie leżał mu ten temat… Jednak musiał odpuścić upartej kruczowłosej. Wiedział że nie wygra tego starcia. Usiadł na łóżku tyłem do Nyi i westchnął. Dziewczyna nalała na wacik nieco wody utlenionej i delikatnie przykładała je do ran. Jasnowłosy nie jednokrotnie sykał z bólu. Mistrzyni wody starała się wtedy robić to delikatniej ale na nic się to zdało. - Dobra skończyłam… - powiedziała odkładając wacik. - Wreszcie… powoli przestawałem czuć już je czuć… - rzucił odkręcając się do niej przodem. Jej wzrok dostrzegł jednak coś więcej. Zza krzywo założonej przepaski wystawał drobny kawałek rany ciętej. Nya delikatnie dotknęła dłonią jego policzka przyglądając się jej. Jednak po chwili co innego już przyciągnęło jej uwagę. Były to zielone oczy mężczyzny które z lekkim zdziwieniem wpatrywały się w jej. Powoli jej ręce zeszły na jego ramiona, a po chwili spoczęły już na jego silnie umięśnionym torsie. Mężczyzna zbliżył się niepewnie obejmując ją w pasie. Ich twarze dzielił za ledwie centymetr. Ronin ,jakby ledwo świadomy tego co się dzieje, pocałował ją delikatnie. Mistrzyni wody odwzajemniła go coraz bardziej pochłonięta smakiem jego warg. Całował wpierw ostrożnie. Jakby sądził że miałaby się zaraz rozpłynąć, jak najpiękniejszy sen. Później jednak coraz zadziorniej przyciągał jej usta i zmniejszając bardziej dystans między nimi. Czule gładził jej plecy. Kruczowłosa uśmiechała się od czasu do czasu zadziornie przyciągając jego dolną wargę w swoją stronę. Czuła się jakby nagle cały świat zniknął. Ucichły wołania Kai’a, w powietrzu przestał unosić się zapach obiadu gotowanego przez Zane’a, kłótnie Cole’a i Jay’a nie dawały o sobie znać. Właśnie… co z Jayem ? Nya jakby obudzona z transu odepchnęła mężczyznę od siebie i szybko wstała. Przecież to jego kocha, prawda ? Czy może jednak jej serce skradł ktoś inny ? Starając ukryć twarz w kolorze dojrzałej wiśni zniknęła za drzwiami. Co to było ? Dlaczego uległa ? Przecież komu innemu była skrycie przeznaczona… ale czy nie zakazane jabłko kusi najbardziej ? Złodziej natomiast wpatrywał się przez chwilę z żalem we framugę po czym schował twarz w dłoniach . Czegoś takiego… tak silnego uczucia nie doświadczył od dawna… od... od… czasów zranienia wieki temu. Ale jak to ? Powiedział przecież że już nie gdy więcej się nie zakocha… heh może jednak serce to nie sługa. Kochał tą dziewczynę. Zdał sobie sprawę z tego dopiero teraz. Wcześniej nie dowierzał temu co czuje… Ale czy ona kocha jego ?

Jasnowłosy i Tanaka biegli ciemnym korytarzem. Lokaj trzymał jednocześnie broń jak i pochodnię. - Do kąt prowadzą te korytarze ? – zapytał łapiąc szybko oddech chłopak. - Zostały stworzone przez twojego dziadka – dyszał starzec – W celach ochrony przed kobrą… Dobiegli w końcu do lekko oświetlonego odcinka. Znajdował się on najwyraźniej pod dziecińcem. Z małej wnęk dobiegały lekkie mało wyraźne promyki księżyca. Coś tknęło Ronina by w nie spojrzeć. Sprawdziwszy czy kamerdyner nie patrzy podszedł do jednej z nich. Na placu rozgrywała się pewna scena… - Ty durniu ! – szarpał zielonowłosego za koszulkę Seth – Jak mogłeś pozwolić im uciec ?! - Prze…przepraszam… - wyjąkał. Wyraźnie bał się mocarza. Ten po chwili walnął go w twarz. - I ty masz się czelność nazywać jednym z nas ?! - Daj mu spokój, Seth, dobrze wiesz ,że ten kamerdyner nie jest zwykłym lokajem… - Masz szczęście, chłystku – powiedział puszczając go z powrotem na ziemię. – Podpalcie klasztor ! Na rozkaz blisko stu wojowników podłożyło ogień pod budynek. Cały plac w mgnieniu oka stał oświetlony przez żar bijący od niego. Axel który wstał już z ziemi przyglądał się wszystkiemu z wielka niecierpliwością. Nagle żołnierze chwycili dawnych mistrzów i zmusili do padnięcia na kolana. Ronin z przerażeniem oglądał tę scenę kiedy to został pociągnięty za ramię. - Tanaka ! Co tam się dzieje ?! Dlaczego nie ma ich tu z nami !? - Ronin… dla nich już nie ma ratunku… nie możemy nic zrobić… - NIE ! NIE ZGADZAM SIĘ ! MUSZĘ IM POMÓC ! – krzyknął. Już miał biec kiedy to został unieruchomiony. - Nie mogę paniczowi na to pozwolić… dostałem rozkaz od Aokiego który każe mi wyprowadzić kogo się da… a oni niestety są straceni – rzekł z żalem zastawiając mu usta ręką. Jasnowłosy tonął już praktycznie we łzach. Starał się oswobodzić jednak starzec trzymał za mocno choć krajało mu się serce. Wojownicy unieśli miecze. Szarpał coraz mocniej. Ostrza powoli upadały. Łzy leciały jak groch. Polała się krew. Ucichł płacz.

Jasnowłosy nie mogąc spać leżał w swoim łóżku gapiąc się w sufit. ,,Moje życie jest nic nie warte… syn pijaka i mistrzyni ciemności… odrzucony przez wszystkich i wszystko przeklęty… nie zasługujący nawet na miłość” przechodziło mu przez myśli. Chwilę później dobiegło go pukanie do drzwi. - Wejść. Do pokoju wszedł nauczyciel. Uśmiechnął się od ucha do ucha i usiadł na łóżku ucznia. - Przyszedłem spytać czy u ciebie wszystko dobrze… słyszałem jakieś szmery i myślałem że może macie problem. - Nie… dziwne ja nic nie słyszałem. Ronin czuł że coś jest nie tak. Aoki nigdy nie uśmiechał się tak… dziwnie. - Byłeś już u sprawdzić u Wiktorii ? Może coś u niej. - A…u-u Wiktorii… ta… może pójdziesz ze mną bo chyba nie możesz spać nie ? ,,U nas nie ma żadnej Wiktorii… to na pewno nie sensei” - Em jasne poczekaj tylko wezmę katany na wszelki wypadek… Ronin ostrożnie sięgnął po broń kiedy to łańcuch Manriki-gusar owinął się u na szyi. Odruchowo chwycił go starając się uwolnić. - Wierć się ile chcesz, rudy łbie, i tak się nie uwolnisz – powiedział „Aoki” Jego głos zmieniał się stopniowo z każdym wypowiedzianym słowem. Jasnowłosy odruchowo cofnął głowę mocno do tyłu co zmusiło atakującego do puszczenia narzędzia. Chłopak w mgnieniu oka chwycił za katany i skierował je w stronę wroga. Przeciwnik stał już wyprostowany z szalonym uśmiechem. Dopiero teraz jasnowłosy dostrzegł go w całej okazałości. Był on szczupłym chłopakiem mniej więcej w jego wieku… no może trochę starszy. Miał ciemnozielone włosy niedbale związane w kitę. Niektóre z nich powstrzymywała przed dojściem do oczu czarna opaska z zielona kobrą po środku. Ubrany był w ciemną koszulkę bez rękawów i spodnie o tym samym kolorze. - Przynajmniej nie wyglądam jak chodząca palma – rzekł z uśmiechem . – Zaraz mi powiesz co ty tu kombinujesz a ja łaskawie nie będę ruszać ci tych twoich listków… Wojownik rzucił mu pogardliwe spojrzenie i znowu się wyszczerzył. -  Heh przyszedłem tylko was wszystkich wytłuc z tego klasztorka… nie dość że rudy to jeszcze bystry… Brawo ! - Zaraz… coś ty zrobił z resztą ?! Jeśli choćby włos im z głowy spadł to wiedz że zaraz ja tu ciebie wytłukę z tej ziemi ! – warknął. - Ja ? Ja nic… no może prócz senseika który aktualnie powiedzmy iż ucina sobie drzemkę… a za resztę twoich… ehe ehe przyjaciół… kto inny odpowiada… nie bój się już ja się tu postaram byś był z nimi… Ronin z wielką złością zaatakował przeciwnika. Niestety ten unikał ciosów z wielką łatwością. - Na tyle cię tylko stać ,marchewko ? – drwił. W końcu zielonowłosemu udało się powalić przeciwnika na ziemię. Trzymając broń przeciwnika trzymając ostrze blisko szyi rzekł przyglądając się bardzo dogłębnie: - Więc jak mówiłem… twój czas nadszedł…

Na dachu przewijało się kilkaset wojowników. Wszyscy ubrani byli w stroje ninja ze znakiem kobry na plecach. Sprawnie poruszali się po kafelkach nie wydając najcichszego dźwięku. Z ostrożnością jeden z nich otworzył okno. Kilkunastu wojowników dostało się do klasztoru. Najbardziej rozpoznawalny z nich miał zamiast maski hełm. Na prawej ręce od ramienia aż po dłoń rozciągał się tatuaż z wcześniej wspomnianym wężem. Stąpał ciężko przez co drewniana podłoga uginała się czyniąc drobne skrzypnięcia. Usłyszał je niemalże natychmiast sensei. Jak porażony wstał ze swojego posłania i chwycił za katanę. Gdy to zrobił zobaczył w jej ostrzu rosłego mężczyznę odpowiedzialnego za pobudkę. Zmarszczył brwi i rzucił się na niego atakując z góry mieczem. Wojownik chwycił broń w dwie ręce i przełamał jak zapałkę odpychając przeciwnika na ziemię. Sensei jednak tak łatwo się, nie poddał wstał odpychając się od podłogi plecami na równe nogi kolejno zadawał serię różnorakich ciosów. Niektóre szkodziły nawet temu kolosowi. Po chwili jednak poczuł czyjąś obecność za plecami. Poczuł jak coś mocnego uderza go w ramię. Sekundę później leżał już nieprzytomny na podłodze. - Heh sensei z głowy… mamy go teraz zabić czy… - powiedział wykonawca ciosu. Był on szczupłym chłopakiem o ciemno zielonych sterczących włosach. Wyraźnie cieszył się z faktu że może komuś zrobić krzywdę. - Jeszcze nie… mistrz kazał zabrać wszystkich tych brudnokrwistych na dziedziniec… tam osobiście dokona egzekucji.

-Wszystko już gotowe ? - Tak mistrzu, jutro dla mistrzów upadłych żywiołów zapadnie ostatni zmierzch…

Po godzinie Ronin zdecydował się zejść na dół. Przy stole zastał już tylko pokojówkę która zbierała już brudne naczynia. - Oj przepraszam… panicz jeszcze nie jadł zaraz coś przygotuje – rzekła. - Nie, nie trzeba, nie jestem głodny – rzucił chłodno – Reszta już trenuje na dziedzińcu ? - Oczywiście, Tanaka powiedział panu że źle się czujesz gdybyś o coś prosił to proszę wołać. - Taa – odsiedział obojętnie wychodząc. Na zewnątrz, wszyscy ciężko harowali. Pein utrzymywał się na jednej ręce na drewnianym słupku próbując strącić Yoto któremu mistrz nakazał rzucać w niego pomidorami, co najwyraźniej mu się spodobało. Długowłosa natomiast atakowała na oślep manekiny swoimi sai. Brązowooki natomiast stał z boku popijając herbatę. Jasnowłosy ledwo zrobił krok kiedy dziewczyna w mgnieniu oka zawisła na jego szyi. - Już ci lepiej ? – zapytała po chwili. Ronin zrobił się czerwony jak burak. - T-taa – ocknął się. – A tak w ogóle to wszystkiego najlepszego. - Dziękuje – uśmiechnęła się i dała mu buziaka w policzek. Co jest grane ?

Mijały dni, mijały lata. Uczniowie stawali się mistrzami w swoich umiejętnościach coraz bardziej dążąc do perfekcji. Ronin wstał z samego rana. Heh jak zwykle zresztą gdyż sensei przeprowadzał poranne ćwiczenia. Niedbale przeczesał włosy i zerknął w lustro. Ledwo 9 lat temu był dzieckiem z ulicy, a teraz ? Uśmiechnął się do odbicia i ubrał się w pośpiechu. Wszywszy do sypialni wyjął ukryty w szafie bukiet róż i małe, niebiesko-srebrne pudełko. Ruszył z pokoju jak burza. Dziś bowiem były urodziny Lucy. Tak bardzo jako pierwszy chciał złożyć jej życzenia że nic nie mogło mu przeszkodzić przed tym. Od dawna czuł do niej coś więcej niż przyjaźń i może właśnie uda mu się porozmawiać z nią w cztery oczy. W myślach zaczął wspominać momenty kiedy byli mali. Przytulała się do niego, czasem przewracała… Dużo zmieniło się od tamtego czasu. Wyrosła z małej nieśmiałej dziewczynki w prawdziwą kobietę. Podczas każdego treningu nie mógł oderwać on niej oczu. Jej piękne kruczoczarne włosy zawsze opadały lekko na jej ramiona jak zaklęte, a jej oczy… Ronin mógł w nie patrzeć godzinami. Znalawszy się przed drzwiami, zobaczył że były lekko uchylone. Za nimi odbywała się pewna rozmowa. Znał te głosy. Długowłosa i Pein jak nic. - Wszystkiego najlepszego, mała – rzekł chłopak. - Nie jestem już taka mała – rzekła udając obrażenie. - Nie obrażaj się, mam coś dla ciebie – zbliżył się na tyle blisko by muc spojrzeć w jej bursztynowe oczy – Mam nadzieję że ci się spodoba… Ujął dłonią delikatnie jej podbródek i zbliżył do swojej twarzy. Delikatnie pocałował jej usta. Dziewczyna przedtem zaskoczona, zamknęła oczy i zarzuciła czarnowłosemu ręce na szyję. Ten nie czekając przyciągnął ją do siebie. Całował z coraz większą pasją, z każdą chwilą bardziej delektując się smakiem warg partnerki. Jasnowłosy zastygł w bezruchu. Czuł jakby ktoś wyrwał mu serce. Odszedł powoli od drzwi i ruszył szybkim krokiem ku swojemu pokojowi. Starając się ukryć twarz we włosach. Stojąc przed drzwiami zza pleców doszedł go znajomy głos. - Ronin ! Chłopie ! Widzę że się do kogoś wybierasz ! – pociągnął go za ramię niebieskowłosy – Gadaj. Ładna ? Z wioski co ? Może ta blondynka ze sklepu ? Albo ta brunetka… jak jej tam… Kasia ! - Odczep się. Mam zły humor… - Uuu ktoś tu chyba kosza dostał ! - Yoto. Skończ. Naprawdę nie mam nastroju – powiedział z coraz większą siłą ściskając kwiaty. - Ej no nie denerwuj się ! Na pewno któraś kiedyś cie pokoch…AAA – nie zdążył skończyć kiedy jasnowłosy chwycił go za szyję i przycisnął do ściany. -Ostrzegałem. A teraz idź lepiej do siostry – burknął opuszczając dłoń. - Z-zgoda – wyjąkał masując gardło. Nigdy nie widział go tak wkurzonego. Może tym razem po prostu przegiął ?