#manolyamisali

Satırları ses tellerime bağlayıp kelimeler çalıyorum nefesimden. Her gece, insafsız şarkılar fısıldıyorum kağıtların kulaklarına. Ben bağırıyorum, duymuyor duvarlar. Kocaman bir yalnızlığın içinde kayboluyorum. Etrafım zifiri karanlık, önümde gizlenen umutlara kör oluyorum. Omzumda gezinen elleri tanımıyorum. O kirli tırnaklardan damarlarıma sızan yalanları göremiyorum. Kanıyorum ve kandırıyorum.

Ben hiçbir zaman giden taraf olmadım. Hep bağlanan taraftım ben. İnsanlara kapılıp gittim aynı bir akıntı gibi. Akıntı tehlikeliydi. Sert kayalarla ve vahşi balıklarla kaplıydı. Yine de yaz gününde seni serinletiyordu. Bir ceylanın gölde timsah olduğunu bildiği halde su içmek için yaklaşması gibiydi. Ceylan buna mecburdu çünkü yaşaması için suya ihtiyacı vardı. Tutunacak tek dalı o göldü. Benim de tutunacak tek dalım insanlardı. Sahte insanlar...

Elinde tarçınlı salebin, efil efil esen balkonunda oturuyorsun. Karşında lacivert bir deniz, üstünde ay'ın hediyesi bir yakamoz. Müzik çalardan türlü türlü sanatçıların sesi yükseliyor. Her şey çok güzel. Ama en güzel olan şey yine de karşındaki özgür deniz. Tüm efsunkarlığı ile dalgalanıyor. İnsanın içindeki yeislikte bu dalgalarla uzaklaşıveriyor. Biraz sonra tahta bir kulübede elinde çayınla soluklanıyorsun. Karşında başaklar var. Kafanı sola çevirsen mısırların müzikisi, sağa çevirsen ay çiçeklerinin güneşe olan sevgisi. Gözünü kapatıp açıyorsun bir patikanın ortasındasın. Kelebekler ölümsüzce uçuşuyor, arılar renk renk çiçeklerden polen alıyor. Her bir tarafını gardenyalar kaplamış. Gözünü kapat ve aç... Bir isekelede gözünü alacak kadar parlayan pulları olan bir balık tutumuşsun. Kapat ve aç... Bulutların üzerindesin. Kapat ve aç... Bir yağmur damlasısın. Ve sonra da uyan. Odandasın... Hiçbiri gerçek değil. Hürriyetin betonların arasında. Bu mu diyorsun? Bu mudur yaşamak?

Odamın beyaz duvarları bile aklımda dolanan sis bulutlarından dolayı kanser rengini aldı. Duygusuz ruhlar gözümün görebileceği her köşede cirit atıyor ve benide ruhsuzlaştırıyor. Genç ruhumun şakakları beyazlıyor, beli ağrıyor ve kamburlaşıyor. İnsanlar arasında konuşamaz oldum. Kelimeler boğazımı aşıyor lakin dilimi engel olarak görüyorlar. İçime atıyor ve içimdeki manolyalara sonbahar havası estirip solduruyorum. Neden peki tüm bunlar? Niçin soyutluyorum kendimi güzelliklerden? Güzellik dediğim nedir? Şayet bir insanın dış görünüşüyse güzellik, ben güzellikten anlamam. Bana göre güzellik bir kuzunun annesini emmesidir. Bana göre güzellik salıncakta özgürleşen saçların etrafında uçuşan ömürlük kelebeklerdir. Veyahut güzellik, grimsi yağmurdan sonra çıkan renkli gökkuşağıdır. Fakat bunları tüplü televizyonda izliyormuşcasına siyah beyaz görmemin sebebi nedir? İşte bu ruhlardır. Onlar ki dudağının kenarında ukte kalmış minik tebessümü bile çalarlar. Hırsızdır onlar; hayalleri, düşleri, sevinci çalarlar. Kimine göre bu ruhlar babasıdır, annesidir, abisi-ablasıdır. Komşusudur, kendisidir, yoldan geçen biridir. Ya da sadece ruhtur. Benim ruhum kimdir bilinmez. Ruhumda bilmez kim olduğunu ama üzer beni. Yine de yanlız bırakmaz bir salise beni. Sever ruhum beni.

Ben bu evrende ıssız bir evim.