#mandalatrail

Op zondag 19 oktober 2014 was het zover. Ik stond op Schiphol klaar voor vertrek naar de Amalfikust bij Napels in zuid Italië. 

Daar zou het gaan gebeuren, mijn eerste trail run wedstrijd, de Amalfi Coast Trail georganiseerd door Mandala Trail.

Hoewel ik al meer dan 30 jaar hardloop was dit een helemaal nieuwe ervaring. Geen idee hoe ik de beklimmingen en afdalingen zou gaan verteren en hoe ik gedurende de week van de etappes zou herstellen.

Als eerste even de fact en figures.

85 km met 6800+ hoogtemeters verdeeld over 5 etappes met halverwege een rustdag STAGE 1: Amalfi-Pogerola, Ferriere Valley (16km, 1200m+, 1000m-) STAGE 2: The Path of Gods, from Positano to Agerola (12km, 1000m+, 350m-) STAGE 3: Monti Lattari Park, Agerola and Tre Calli Mountain (18km, 1000m+, 1000m-) TREKKING on Capri Isalnd, Solaro Mountain climbing (10km, 700m +, 700m -) STAGE 4: Furore Fjord, Agerola-Agerola (22km, 1400+, 1400- ) STAGE 5: The ancient Paper Mill and Mulini Valley, Amalfi-Agerola (17 km, 1400 +, 720 -)

Toen ik bij aankomst op het vliegveld van Napels werd opgehaald door Stefano van de organisatie was de sfeer meteen merkbaar: kleinschalig, persoonlijk en goed verzorgd maar bovenal absolute passie voor trailrunning, de mooiste tracks en de Italiaanse keuken. Het aantal deelnemers was ongeveer 50 en het deelnemersveld bestond uit Italianen, Fransen, Zwitsers, Belgen, Britten en Ieren.

Het parcours van de 5 etappes was geweldig, we liepen over prachtige single track paadjes met heel veel trappen. Elke etappe was in een andere omgeving en had een ander profiel van klimmen en dalen, maar de blauwe zee en steile rotsachtige bergen waren de contante factor. 

Het weer op zee niveau was met 25°C heerlijk en dit gaf een echt vakantiegevoel, dit deed me na een koude en natte herfst zeer goed. Op hoogte was het fris en soms regenachtig, maar na een beklimming met een hartslag van boven de 180 was dit een welkome afkoeling.

Onderweg neem ik af en toe heel kort de rust om even op adem te komen, drink een paar slokken uit mijn camelbak en neem een paar foto’s met mijn telefoon. De frisse luchten, het uitzicht en vooral de intense beleving van de omgeving is geweldig. Juist de grote inspanning en concentratie bij het afdalen, het valt niet mee als je al 30 jaar over asfalt en door polders loopt, zorgen ervoor dat ik de omgeving super intens beleef en in me opneem.

En dan na 2 tot 4 uur lopen is er de lunch, meestal direct bij de finish bij een lokaal restaurant. Heerlijk fris, gezond en vers eten waar mijn lijf goed van hersteld. ’s Middags zijn we ‘vrij’ en besteden we aan het zwembad of op een terrasje in een van de dropjes waar we verblijven. Dit zijn gezellige momenten waarop aanstekelijke verhalen van ervaringen op andere trailruns door heel Europa de revue passeren. Voldoende voer voor mooie plannen voor de komende jaren.

De techniek van het trailrunnen, de belasting op mijn spieren en het indelen van de wedstrijd bleek een geweldige uitdaging. De eerste etappes heb ik rustig en met enige reserve gelopen, eerst maar eens kijken hoe mijn benen en lijf op deze nieuwe belasting zouden reageren. 

En dat was enorm, na de eerste 2 dagen voelde ik bij elke stap elke spiergroep in mijn benen zich hevig verzetten tegen elke vorm van belasting. Na een aantal etappes begon mijn lijf te wennen aan de belasting en kreeg ik ook de techniek van het trapklimmen en afdalen een beetje te pakken….voor een Nederlander wel te verstaan☺.

Voor mij was de Amalfi Coast Trail een geweldige ervaring, een ideale actieve sportieve vakantie waarin ik echt competitief heb kunnen hardlopen en zeker op de langste etappe echt ben uitgedaagd. 

En daarbij was het een heerlijke week van gezellig en lekker eten en drinken, goed slapen en lekker ontspannen. Ik kijk nu al uit naar de volgende trail run… de Volcano Trail in April 2015 staat al met potlood in de agenda.