#makepoetrygreatagain

Ένα απλό ίσως.

ίσως απλά βαρέθηκε•

τα ίσως, τα απλά.

και πρώτα-πρώτα

τα εκτυφλωτικά τα φώτα

που περικυκλώνουν νέους

σύντομους έρωτες

μέσα στο θέατρο της ηδονής

και του πάθους

διακοσμημένο με την ίντριγκα

του λάθους.

ίσως και να αγάπησε

την τόση ομορφιά

-που είχε ήδη-

ή ίσως•

είδε την ομορφιά

στην αγάπη,

την αγάπη εκείνη

για εκείνη.

γιατί από τη μια

της είναι το δεντρο λίγο,

και από την άλλη

τα φύλλα του πολλά.

κι ίσως να μπερδεύεται

με τα δέντρα την άνοιξη

και τα φύλλα το φθινόπωρο

και τη βροχή

που είναι πάντα ίδια.

μα τη μια τα θρέφει

και την άλλη τα νεκρώνει.

ίσως να κατάλαβε

οτι τα δέντρα

παραμένουν δέντρα

όσο κι αν βρέξει.

ή ίσως πάλι,

να μην κατάλαβε τίποτα.

ίσως να 'ρθε πάλι η άνοιξη

και να είπε

πως άλλαξε επιτέλους ο καιρός.

ίσως με τον καιρό

να άλλαξε κι εκείνη

προς ένα αλγοριθμικό απαράλλαχτο,

και να έγινε σαν τα δέντρα

που τη μια έχουν πολλά

και την άλλη ούτε ένα,

ανάλογα με τον καιρό

ανάλογα με την βροχή

που είναι πάντα ίδια.

γιατί από τη μια

της είναι η ζωή μικρή,

και από την άλλη

οι ώρες της πολλές.

κι ίσως να μπερδεύεται

με την ζωή τα πρωινά

και τις ώρες χωρίς τον ήλιο

και μ' εκείνη

που παραμένει -πάντα- ίδια.

μα τη μια απελπίζεται

και την άλλη βρίσκει νόημα.

ίσως να κατάλαβε

πως η ζωή

παραμένει ζωή

όσο κι αν δεν έχει νόημα.

ή ίσως τελικά•

να μην κατάλαβε τίποτα

ίσως να ήρθε μια άλλη αγάπη

και να είπε

πως θα αλλάξει επιτέλους

και

αυτή.

Σάλτσα Ντομάτας.

και όχι.

δεν υπάρχει σήμερα το ύφος:

εκείνο το οξύμωρο,

του φιλοσόφου,

με το αναμμένο

τσιγάρο ανάμεσα από τον δείκτη

και το τρίτο δάκτυλο.

εκείνου,

με το γεμάτο αλκοόλ ποτήρι

στο άλλο χέρι,

και τρικυμία εν κρανίω,

υπό τη πίεση της δημιουργίας

ως προς την επιβεβαίωση της λειτουργικότητας του ύφους.

του φιλοσόφου εκείνου,

με το επιτηδευμένα

απρόσεκτο

και μονοδιάστατα σκληρό ύφος,

εις το όνομα της ωμότητας

του τίποτα,

αυτό που τώρα τελευταία

υπάρχει παντού εδώ γύρω,

και καθορίζει,

και ξεχωρίζει,

"καλλιτέχνες" από "συμβατικούς".

σήμερα•

              όχι.

σήμερα η ποίηση θα περάσει από μένα,

μιας και τα χέρια μου

είναι ελεύθερα,

να γράψουν,

το πώς αντιμετωπίζονται

οι δικές μου

τρικυμίες.

(σήμερα η ποίηση θα περάσει από μένα)

και ίσως σου πει ένα «γειά»,

υποχρεωτικό,

σα να είναι

μια φιλία

που κάποια στιγμή απέτυχε,

όσο υποχρεωτικό μπορεί να είναι

και το ύφος αυτό,

για να γράψεις

κάτι που θα βγει σαν ανθός

από μέσα

Σελήνη.

δύσκολη εβδομάδα για να ζεις,

να παίζεις με τη θλίψη

όπως παίζει η γη μας με τον ήλιο.

μια τη κοιτάς και μια τη χάνεις,

μια μέρα και μια νύχτα,

μια εσύ και μια κανείς,

και κάπου-κάπου