#loyse

Loyse siedziała na krześle obok łóżka. Zapach medykamentów drażnił jej nos. Nie wytrzymała, wstała i stanęła przy oknie. - Nic nie jesteśmy w stanie zrobić - powiedział chrapliwie Koris. Dziś rana mniej mu dokuczała. - Niezależnie od okoliczności postąpiły zgodnie z obyczajem. Jakiekolwiek działanie z naszej strony wywoła spór, w którym najpewniej przegramy. Albo gorzej - zaszkodzimy Estcarpowi. Pagar z radością podsyciłby wewnętrzny konflikt. Wzburzona Loyse zacisnęła palce na kamiennym parapecie tak mocno, że zbielały jej kostki. - Perfidnie wykorzystały okazję. Zabrały Kaththeę pod moją nieobecność. Wbrew woli jej, mojej i Jaelithe. I nie okłamujmy się - zabiły Anghart - syknęła cicho. - Zabiły kobietę, która była wobec nich bezbronna. Koris poprawił się na poduszkach. W przeciwieństwie do małżonki nie wyglądał na oburzonego, przyjął wiadomość o zdarzeniu w Estfordzie dość spokojnie i z wyraźną rezygnacją, jakby przewidywał taką możliwość. - Sprzeciwiła się prawu - powiedział dobitnie. - Prawda, taki wyrok można uznać za przesadę, ale mogły to uczynić. - Czym to się różni od przemocy, której naoglądałam się w Verlaine? - wybuchła, gwałtownie odwracając się od okna. - I tam, i tu biorą siłą, co zechcą! - Wściekła podeszła do łóżka i oskarżycielsko wycelowała palec w męża. - Siedzicie od małego z tymi... tymi wiedźmami, jak tresowane pieski biegacie dla nich, wokół nich, nic nie myślicie! Po co narażać życie dla tej... bandy?! Gniew przyćmił jej umysł, cała drżała ze złości. Kochała trojaczki, Angarth darzyła szacunkiem - nie potrafiła się pogodzić z utratą któregokolwiek z nich. - Obiecałam Jaelithe! - krzyczała. Czuła coraz większy ucisk w gardle.- Obiecałam Jaelithe, że się nimi zaopiekuję! Że nasza dziewczynka... w ich łapach...- Zachrypła. Długo wstrzymywane łzy spłynęły jej po policzkach. Koris przyciągnął ją do siebie. Doskonale wiedział, że jego małżonka ledwie panuje nad sobą. Loyse przysiadła ostrożnie na brzegu łóżka i oparła głowę o jego ramię, a on objął ją czule. - Tęsknię za nią... Tak bardzo za nią tęsknię. - Ja również. Z Simonem i Jealithe u boku byłoby nam wszystkim lżej - przyznał ciężkim głosem. Trwali w milczeniu przez jakiś czas. - Trzeba odwieść chłopców od głupich pomysłów - zauważył Koris. - Już się tym zajęłam. Sądzę jednak, że sami doszli do właściwych wniosków. Skinął głową. Gładził plecy Loyse powolnymi ruchami, czerpiąc siłę z jej bliskości.  Przymknął oczy. Odsuwał chwilę, w której musiał przekazać jej kolejną, tym razem słodko-gorzką wiadomość. - Nigdy więcej nie uniosę topora Volta - rzekł cierpko. Loyse odsunęła się i spojrzała na niego z niedowierzaniem. Zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, dodał: - Przysięgałem na niego, że uchronię Kaththeę od zakusów Czarownic. Tego zażądała ode mnie Jaelithe, zanim odeszła. - Koris uśmiechnął się ponuro, w dobrze jej znany szyderczy sposób. - Moja pani... Żadne z nas nie dotrzymało słowa.