#lorka

Στ’ όνομά σου, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα,

που σκοτώθηκες στην Ισπανία για τη λευτεριά

του ζωντανού λόγου,

Εμείς, ποιητές απ’ όλες τις χώρες του κόσμου,

μιλώντας και γράφοντας στις διάφορες και ποικίλες

γλώσσες μας

παίρνουμε εδώ τον όρκο τον κοινό,

τ’ όνομά σου να μην ξεχαστεί ποτές πάνω στη γης,

κι όσο υπάρχει τυραννία και καταπίεση,

στ’ όνομά σου

να τις πολεμούμε

όχι μονάχα με το λόγο

μα και με τη ζωή μας.

"Όρκος των ποιητών στο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα"

Β΄ Διεθνές Συνέδριο των Συγγραφέων για την Υπεράσπιση της Κουλτούρας εναντίον του Φασισμού, στο Παρίσι,

Luna je, obla poput nara ušla u kovačnicu. Dete je gleda, gleda..

Dete je neprestano gleda.

Luna u zraku ustreptalom širi ruke, otkrivajući raspusna i čista nedra od tvrdog lima.

“Beži, oh! luno, luno, luno! Ako Cigani dođu, napraviće od tvog srca đerdane i prstenje belo!“

“Pusti me, dete, da zaigram! Kad Cigani dođu, naći će te na nakovnju, očiju zatvorenih!“

“Beži, oh, luno, luno, luno! Već čujem bliski topot konja!“

“Pusti me, dete, i ne gazi uštirkanu belinu moju!“

Sve bliže bubnja topot konja po zategnutom dobošu ravnice.

U kovačnici ležalo je dete na nakovnju, očiju zatvorenih.

Iz maslinjaka stigoše Cigani noseći san i bronzu.

Visoko uzdignute glave i očiju snom obrvanih.

Aj, kako žalobno uzdiše sova na crnom stablu noći! Nebom odlazi luna, luna i dete odvodi za ruku.

U kovačnici leleču Cigani i plaču gorko. A nad njom lahor veo svija, veo crnine lahor nad njom svija

Umrem li, ostavite balkon otvoren.

Dete narandže jede. (Vidim sa svog balkona) Kosac žito kosi. (Čujem sa svog balkona.)

Umrem li, ostavite balkon otvoren