#loonoffer

V&D wederom in zwaar weer!! CEO's en managers vragen zich hoofdbrekend af waardoor het toch komt. 

Omdat managers met 'goed bedachte bedoelingen' en CEO's die al jaren hun met goud beklede torens niet uitkomen, oplossingen bedenken die gebaseerd zijn op achterhaalde creativiteit en misberekeningen. Familiewarenhuizen bestaan niet meer, alleen durven zij, de managers en ceo's aan het roer het niet toe te geven, bang voor hun eigen belang. Natuurlijk willen ze wel, maar ze kunnen gewoonweg niet (meer). Ze zijn uitgeblust, uitgerangeerd en nu ook nog uitgeteld. Met hun kop in het zand en watjes in hun oren, wachten zij nog steeds op de uitnodiging van Bread&Butter. Een beurs die eveneens arrogant genoeg was zich niet flexibel op te stellen tot het te laat was. Met dank aan alle innovatieve jonge initiatieven die dankbaar gebruik maken van alle slapers met witte borden en hippe bejaarden die alleen maar indruk maken op elkaar in plaats van op de doelgroep van morgen. 

Zelf heb ik eind 2013 van dichtbij kennis mogen maken met V&D. Grootse plannen en een belevingswinkel die zijn concurrenten ver achter zich laat was de taal die er gesproken werd. Containerbegrippen zonder inhoud en overgenomen hippe uitspraken van trendwatchers moesten het tij doen keren. Verbazingwekkend genoeg was er geen vrije geest te vinden binnen de muren van het hoofdkantoor, wel een hoop hippe bejaarden die je ook rond ziet hangen op de Modefabriek en meepraters van de bovenste orde. 

Wat zij als belangrijkste graadmeter namen om een nieuwe lichting jonge mensen aan te trekken: een test die het verstandelijk vermogen en persoonlijke kenmerken laat zien. Tja is dit nu net niet waar het helemaal fout gaat? Staan er niet een hoop mensen aan het roer die een goed ontwikkelde linkerhersenhelft hebben waar ratio zich huist, maar geen contact maken met hun rechterhersenhelft waar creativiteit de dienst uitmaakt. Hier zijn geen testen voor, hier is durf voor nodig. Lef om een nieuwe lichting creatieve vrije geesten het werk te laten doen waar de gevestigde orde te oud en log voor is. Het is geen Rocket Science, maar des te meer grensverleggend durven zijn. Kaders vergroten en dwars door de bestaande vorm durven snijden. 

Gezamenlijk zitten we in de leefruimte van KS. De ruimte waar overdag de dagbesteding wordt gegeven.  We zitten aan een lange tafel. Zojuist heb ik een presentatie gegeven over de resultaten van de afgelopen drie maanden. We hebben over het gehele kwartaal zwarte cijfers geschreven, maar de boodschap is toch vooral, dat er structurele veranderingen moeten worden doorgevoerd. Ik zit aan het hoofd van de tafel. Links van mij zit L, de voorzitter van het bestuur van KS. Als ik hem aankijk, kijkt hij vermoeid terug. Daarna wendt hij zijn hoofd af. Ik kijk naar rechts. Daar zit M, de directeur van de stichting. M, ziet er vooral strijdbaar uit. We weten allebei wat er nu gaat komen.

Ik verschuif iets op mijn stoel. Een week geleden heb ik het idee in de week gelegd, maar nu moet er toch echt een knoop worden doorgehakt. Het loon van M is, inclusief werkgeverslasten,  40%  van de omzet. Een percentage dat niet op te brengen is voor een kleine stichting als KS. Er moet dus een loonoffer komen.

Wat betreft het onderwerp ‘loonoffer’ ben ik geen groot voorstander. Wanneer je als organisatie wilt excelleren, denk ik dat het van belang is dat je in ieder geval een marktconform salaris biedt. Paul de Beer, bijzonder hoogleraar arbeidsverhoudingen aan de UVA, heeft hier niet zo lang geleden op mt.nl zeer interessante dingen over gezegd. Ik ben echter van mening dat wanneer de salarissen veel hoger liggen dan het gemiddelde in de markt, terwijl de kwaliteit die door het personeel geleverd wordt veel lager is, je geen andere keus hebt. Voor goed personeel dien je een goede prijs te betalen, maar daar mag je ook wat voor terugverwachten.

Dus daar aan die tafel leg ik een bod neer dat netto 37% lager ligt dan wat M nu verdient. (M verdient op dat moment bijna het dubbele van wat in de markt gewoon is) M wil tot maximaal 7% gaan. In de onderhandelingen gaat het dan ook faliekant fout. Zowel M als L beschrijven dat het loon is vastgesteld op basis van gelijkwaardigheid tussen M en L. (L krijgt geen loon vanuit KS; maar is leerkracht op een school voor zeer moeilijk opvoedbare kinderen). M geeft verder aan in privé een schuld te hebben aan zijn schoonouders. Hij zegt het geld daarom nodig te hebben om rond te komen. 

Op dat moment gebeurt er iets raars. Ik vergeet dat ik bezig ben met het redden van ‘hun’ onderneming en dat het loon van M, op dat moment, dé reden is dat de stichting maandelijks geld tekort komt. Ik krijg medelijden met deze man en erger nog… Ik ben ook nog eens bang dat ik voor graaier wordt uitgemaakt, omdat is afgesproken dat mijn gage afhankelijk is van het resultaat dat ik behaal met de stichting.

Dit zorgt ervoor dat ik ab-so-luut niet mijn beste spel speel. Domme dingen zeg en de cijfers, die ik zo zorgvuldig heb voorbereid door elkaar haal. € 100,- hier, maar dan toch weer daar.  Ik ben zelfs zo onthutst dat ik vergeet de bedragen concreet te maken. De 3 voltijd cliënten die nodig zijn om het salaris van M te betalen? Helemaal vergeten! De reiskosten voor cliënt P? Helemaal vergeten! De door M zo gewilde luchtcompressor? Helemaal vergeten!  M maakt er goed gebruik van. Het gevolg? Ik verlies het overzicht ,en daarmee de onderhandelingen, op een gru-we-lijke manier. In plaats van de voorgestelde 37% levert M uiteindelijk bijna 13% in. Veel te weinig om structureel bij te dragen aan een financieel gezondere organisatie.

Op  de terugweg in de auto dringt pas door wat er is gebeurt. De enige kans die ik had om iets te doen aan het, in mijn ogen, veel te hoge salaris van M is verkeken. De afspraken zijn gemaakt en er valt niet meer op terug te komen. Een aderlating voor de stichting