#longkanker

Longkanker kan meer dan 20 jaar inactief zijn

Longkanker kan meer dan 20 jaar inactief zijn

Onderzoekers hebben ontdekt, dat longkanker meer dan 20 jaar inactief in het lichaam verborgen kan blijven, voordat het plotseling een snelgroeiende en agressieve ziekte wordt.

Longkanker is de ongecontroleerde groei van abnormale cellen, die beginnen in één of beide longen, meestal in de cellen die de luchtdoorgangen omlijnen. Een studie, uitgevoerd…

Als u te horen heeft gekregen dat u longkanker heeft, staat de wereld stil, verandert uw leven ingrijpend en komen er veel vragen op u af. Daarom start Huis aan het Water een gespreksgroep voor mensen met longkanker.

Wat is mijn perspectief, hoe ga ik om met een onzekere toekomst, hoe pas ik mijn leven aan, hoe blijf ik emotioneel verbonden met mijn partner en (kind)eren, hoe ga ik o.a. om met de fysieke en emotionele belasting in het dagelijks leven.

Het delen van ervaringen met anderen die hetzelfde meemaken, onder begeleiding van een psycholoog kan een grote steun betekenen in deze onzekere tijd. De groep kan een plek worden om op verhaal te komen, een ander verhaal te ontwikkelen waar uw ziekte een plaats krijgt. Er is ook ruimte voor nieuwe ervaringen, de betekenis van anderen en het belang van hun nabijheid. De groep wordt begeleid door 2 ervaren therapeuten Matty Hakvoort (psychiater) en Angela van Driel (arts-psychotherapeut).

Heeft u vragen of wilt u nadere info, dan kunt u altijd een afspraak maken met één van de therapeuten. De groep komt 10 maal bij elkaar, éénmaal per 14 dagen.

De 54-jarige Sharon Kelly werd in december 2013 gediagnosticeerd met longkanker. Volgens artsen had ze nog maar enkele maanden te leven. Ze kreeg te horen dat er niets meer voor haar kon worden gedaan.

Sharon eiste dat de artsen iets voor haar zouden doen. Twee maanden na de diagnose werd toch begonnen met chemotherapie. Toen dat niet bleek te helpen, werd Sharon naar huis gestuurd.

Haar jongste dochter ging op internet op zoek naar antwoorden op de vele vragen die het gezin had. Ze kwam vele verhalen tegen van mensen die zeiden kanker te hebben verslagen met cannabisolie. Sharon besloot cannabisolie te proberen. Ze had immers niets te verliezen.

In februari 2014 begon ze cannabisolie te nemen. Ze werd er in het begin alleen erg moe van. Sharon ontdekte later dat ze niet moe werd van de cannabisolie als ze het in de vorm van een zetpil nam. De zetpil bevatte naast cannabisolie ook biologische kokosolie. Begin september bleek uit een PET-scan dat Sharon kankervrij was.

Iemand vertelde me een tijd terug over ervaringstapelen. Dat dat is wat mensen doen. Als jij iets meemaakt en daarover vertelt zijn er altijd mensen die meteen eigen ervaringen gaan delen.

Ik doe dat ook. Soms. Sinds ik over ervaringstapelen heb gehoord let ik erop. Ga ik niet meteen vertellen wat ik toch allemaal heb meegemaakt en al zeker niet met de zo goed bedoelde adviezen komen. Op het puntje van mijn tong liggen ze, de ervaringen. Het is de kunst om ze juist niet te delen als iemand zijn of haar ervaring met je deelt. Het gaat niet over of om jou op dat moment.

De afgelopen weken heb ik heel veel ervaringstapelaars op mijn pad gehad. De ervaringstapelaars die je niet eens uit laten praten omdat ze al staan te popelen om jou te overladen met al hun levenservaring. Om het hip te zeggen, die dis ik. Geen behoefte om te delen. De ervaringstapelaars die de kunst van het naar zichzelf toetrekken beheersen. Ongeacht het onderwerp, uiteindelijk komen totaal niet van toepassing zijnde ervaringen tevoorschijn. De narcisten onder de ervaringstapelaars. De wereld draait om hen. Mijn wereld niet.

Dan komen de ervaringstapelaars die niet stapelen, ervaringdelers zal ik ze noemen. De mensen die de tijd nemen om te luisteren. Pas na vragen van jouw kant vertellen over hun kant. Voorzichtig, bescheiden delen. Mensen die je helden mag noemen. Een paar helden die voor altijd een plaats in mijn hart hebben verworven.

Ons ma zou afgelopen maandag met een trail starten in het Daniel den Hoed. Het liep zoveel anders dan verwacht. Ze kreeg een hartinfarct, werd gedotterd en drie ziekenhuizen en twee ambulanceritten verder lag ze uitgeput in het Havenziekenhuis. Gisteren is ze thuis gekomen. Kort daarna liet ons pa weten dat hij weer een alvleesklierontsteking blijkt te hebben en eigenlijk naar het ziekenhuis had gemoeten. Dat wilde hij niet, dat kon niet, ons ma is immers net thuis. Onder strenge voorwaarden mocht hij thuis blijven, zus en ik stonden paraat in geval van pijn en dus spoed huisartsenpost. Het bleef rustig vannacht. Ik ga dadelijk eens kijken hoe het bij ons thuis is.

Lief zit vol in de rouw. Stil, wil ook niet praten, veel in gedachten verzonken. Drie weken ic om daarna nog je vader te verliezen hakt erin. Die beelden moeten bezinken om ruimte te maken voor verdriet. Dat denk ik want wat weet ik daar nu van. Hem ruimte geven om te rouwen, dat is het enige wat ik kan doen. 

Veel met de dames praten over alles wat gebeurd, dat doe ik ook. In hun jonge leventjes gebeurt wel heel veel op een hoop nu. Niet dat er voor mij niet veel gebeurt maar het lijkt of ik toekijk, of ik een waardeloze film zit te bekijken over alles wat fout kan gaan in een mensenleven. Moeder natuur zal dat wel zo regelen, dat je daardoor kunt zorgen voor hen die het nu nodig hebben.

Zorgen voor onze thuizen, voor thuis.