#londengids

Ik spendeerde vier volledige dagen in de hoofdstad van Groot-Brittannië: volgeladen metrostellen, de papieren Guardian, buttons van Corbyn, Mind the Gap, zwart snot en The Big Ben.

Ja, zwart snot. Want als je vier dagen in een vervuilde stad spendeert en dagelijks de metro neemt, verandert je schone snot blijkbaar naar een soort zwarte pek. Ik heb dit gegoogled, ja. Het begon natuurlijk allemaal met een terreurdreiging in België en een Eurostar in de vroege uurtjes. Ik ben geen fan van de Eurostar, laat dat duidelijk zijn. Nu ja, ze zorgen ervoor dat je zonder kleerscheuren aan de overkant van het kanaal geraakt, maar als ik teveel nadenk over het feit dat je met een trein in een grote ondergrondse tunnel rijdt dan rollen de zweetdruppels van mijn slapen. Een halfje alprazolam en ik was weer heerlijk relaxed. Thanks drugs. Bye anxiety.

Wat ook had geholpen was een plekje in de eerste klas. Sinds ik naar Amsterdam geweest ben in eerste klas ben ik een fervent aanhanger van de opgewaardeerde coupés, jammer dat mijn portemonnee minder fan is. Meer plaats, minder huilende kinderen, draadloos internet en eten en drinken. Wat wil een mens nog meer?

Onze airnbn was in Bethnal Green. Als je de kaart van Londen ongeveer kent, weet je dat dat in Oost-Londen is. Oost-Londen is multicultureel en hipster. En daar klaag ik niet over, want iedereen die een hekel heeft aan hipstercultuur kan voor mij de allerhoogste boom in. Hoe meer koffiezaken, vintage shops, onafhankelijke cinema’s en kunstgalerijen hoe blijer ik ben. Shoreditch (20 minuten wandelen van onze airbnb) lijkt op een kleine versie van Brooklyn met zijn opgewaardeerde pakhuizen en grafittikunst. Er is een gigantische bloemenmarkt (Columbia Road Flower Market), een kattencaffé (Lady Dinah’s Cat Emporium), je kan er een monsterontbijt eten voor 8 pond (Café 338) met een croissant ter grootte van een vliegende schotel, je kan er vertoeven in een kleine cinema waar ze deze week het werk van Japanse cineast Kurosawa tonen en waar je koffie kan drinken terwijl je The New Yorker leest en je kan er vintage winkelen als geen ander. Onze favoriete plek was The Breakfast Club. Een ontbijtzaak vernoemd naar de cultfilm uit ‘85 waar ze de heerlijkste American Pancakes serveerden. Toen ik mijn vermoeide achterste op één van hun houten stoelen installeerde, kreeg ik meteen een complimentje op mijn kleurrijke seventies turtleneck door een meisje dat eveneens bruin haar, en een froufrou had en eveneens een hoge staart en een seventies coltruitje droeg. Pluspuntjes.

Lady Dinah’s Cat Emporium klinkt allemaal erg leuk, maar het viel eerlijk gezegd een beetje tegen. Ik moest 7£ betalen om een reservering te maken in de koffiezaak, en we werden bij aankomst ergens in de piepkleine kelder gezet. Hun website is een beetje misleidend: het leek alsof er minstens 13 katten zouden rondlopen, maar hun principe is een beetje: als ze zin hebben, dan komen ze kijken. Anders niet. And I totally get that, I’m all for the paw-rights, maar er hadden maar 6 katten “zin” om hun snoet te laten zien, en 5 daarvan lagen te dutten (en stoor je dus niet). Ik aai dus gemiddeld meer katten als ik een weekend naar huis ga. But if you love cats, you’ll still love this.

Als je wil gaan winkelen, is Oxford Street het walhalla: ze hebben er àlle winkels en de straat op zichzelf is de grootste en drukste shoppingstraat van Europa. Marks & Spencer, de grootste Lushwinkel van de wereld, een Disney Store, een Hamley’s, een Victoria’s Secret, Waterstone’s, 25 H&M’s, Topshop... Je houd het niet voor mogelijk. Waarschuwing: deze winkelstraat is een katalysator voor echtelijke ruzies. Na tien minuten door de massa heen te waden, is de kans groot dat je begint te kibbelen met je liefste. Best met vriendinnen of je moeder doen, dus. Niet zoals ik, die per se een uur in de Lushwinkel wilde vertoeven terwijl Jimmy vanbinnen stierf (hij is naar de Waterstones gegaan, geen zorgen). Let op je ponden: als je ergens 50£ spendeert, staat dat niet (zoals in mijn brein toen) gelijk aan 50, maar aan 80 euro. Traantjes waren het gevolg van dit financiële drama.

Drukke plekken zoals Oxford Street, het metrostation van Oxford Circus en het Kerstpretpark Winter Wonderland in Hyde Park geven je als Belg het nodige relativeringsvermogen: je voelt dat we ons een beetje belachelijk gemaakt hebben met onze angstzaaierij, want Londen is namelijk IS-walhalla. Meteen weer met die bange-Vlaming-voetjes op de grond.

Qua food hebben wij ‘s avonds de volgende restaurants aangedaan:

- Borough Market: OK, niet echt een restaurant maar een ongelooflijk gigantische markt met al het eten dat je je kan inbeelden. Woonde ik in Londen, dan ging ik daar mijn verse groenten, fruit en vleewaren halen. Ik kocht er een flesje truffelolie (héérlijk!) en at er een hotdog.

- Indisch restaurant Sagar in Soho: op Timeout Magazine aangeprezen als beste vegetarische Indiër met schappelijke (studenten)prijzen. We aten er beide een curry met basmatirijst en als je de pikante maaltijden van Ahaar in Antwerpen gewoon bent, is het eten bij Sagar een makkie. Geen gezweet!

- Jaimie Oliver’s Italian in Angel: Eerlijk? Ik had meer van Jaimie verwacht. Mooie inrichting, vriendelijke bediening en schappelijk eten, maar de prijzen zijn way too high voor wat je op je bord geschept krijgt. Ik had een risotto met paddestoelen, maar kon de champignons op mijn hand tellen. Een glas wijn betaal je hier trouwens 8 euro.

Things I liked:

- Harrods: never fails to bring a smile to my face. De eethallen zijn een streling voor het oog en ik maakte mezelf wijs dat ik later vast wel genoeg geld zou hebben om hier eens een fancy lunch te hebben met champagne in plaats van bezweet en met gesplitte froufrou door de gangen te strompelen. Zo’n mooie producten, sfeervolle kerstmuziek en magische etalages vol dure handtassen en luxueuze glitterschoenen. Ik kocht er een doos Earl Grey voor mijn vader.

- Highgate Cemetery: ik maak er een gewoonte van om in elke grootstad een begraafplaats te bezoeken. In Parijs was das Montparnasse, in Boedapest Kerepesi Cemetery en hier Highgate. De historische begraafplaats bestaat uit twee delen, het Oosten en het Westen. In het Westen ligt Marx begraven, in het Oostelijke gedeelte mag je niet alleen rondwandelen, alleen onder begeleiding van een gids. Een rondleiding van zeventig minuten gidst je rond over de hele begraafplaats en je krijgt de interessante levensverhalen te horen van de Victoriaanse mensen die hier in de 19de eeuw begraven werden.

- Lush: zo vriendelijk, zoveel bathbombs, all the smells. No regrets. Volgende keer spaar ik voor een Lush Spa-sessie, ook al kost me dat een orgaan.

Things I disliked:

- Druk. Londen is te druk voor mij. Ik dacht altijd te kunnen wonen in Amsterdam en Londen (buiten Antwerpen), maar schrap dat laatste maar. Ik zou binnen de maand gek worden van het verhoogde levenstempo en het pendelen met de metro. Oxford Street is goed om een hartaanval op te wekken.

- Het Natural History Museum: ben je nog nooit geweest, dan kan het misschien nog de moeite zijn, maar ik had dit museum na drie keer echt wel gezien. De eerste keer dat ik het zag was ik twaalf, en dat is misschien wel de goede leeftijd om dit dinosaurussenmuseum te bezoeken. Op je 24ste erger je je eigenlijk vooral aan de gedateerde inrichting. Come on London, you can do better!

- Duur: Londen is duur. Ik zeg het, ik heb 4 dagen lang geen wijn kunnen drinken omdat Londenaars gemiddeld 8 euro betalen voor een glas. Jawel, 5 pond voor een glas wijn of een bekertje glüwein op Winter Wonderland. Geef mij dan maar een Antwerpse kroeg waar je wijn kan drinken voor de helft van die prijs. This girl needs her wine! Drink je geen alcohol maar wel koffie? Pech, een latte kost gemiddeld ook 4 euro in de Engelse grootstad.

Dingen die ik gemist heb:

- The Harry Potter Studio’s

- Columbia Road Flower Market

- Mathilda, Wicked en Les Miserables (musicals)