Requiem dla czegoś, co udawało wiosnę

Po paru dniach nieustannego deszczu, wspomaganego przez wiatr, obudziłam się rano do pięknego słońca za oknem. Było idealnie. Ciepło. Tak optymistycznie i wiosennie. Właśnie – czuło się, że wiosna już jest za rogiem. Serce roście! Jednak wszystko, co dobre musi się skończyć. Wiosna nie była ani z Bogiem, ani za rogiem.  Wiem, wiem. Luty. Zima jeszcze. Idzie luty – coś tam – buty. Tylko że zamiast…