#4 Inside Llewyn Davis ก่อนอื่นก็ต้องยอมรับก่อนว่างานกำกับของพี่น้องโคเอนเป็นงานกำกับที่เราชอบมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว คือมันมีความมองโลกแบบเฉียบแหลมซ่อนอยู่ในมุกตลกร้ายในสถานการณ์แบบกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่บ่อยๆ รวมถึงงานกำกับและงานภาพก็เรียกได้ว่าไม่ธรรมดาจริงๆ Inside Llewyn Davis ก็ไม่ต่างกัน เป็นหนังที่เราต้ังความหวังไว้ตั้งแต่ที่เราได้ยินโปรเจคแล้ว และสุดท้ายเราก็รู้สึกว่า พี่น้องโคเอนไม่ได้ทำให้เราผิดหวังจริงๆ ด้วย  Llewyn Davis นั้นแทบไม่มีความรู้สึกใดที่เราอยากจะเรียกว่าพระเอก เพราะตัวละครนี้ทั้งเป็นคนขี้แพ้ ยึดติดกับอดีต (จากการสูญเสียเพื่อนรักที่เล่นดนตรีมาด้วยกันไป) หยิ่งยโส จองหอง จมไม่ลง แต่ในขณะที่เราเห็นมุมมองเหล่านี้จากตัวละครนี้ เราก็ได้เห็นความพยายามของตัวละครที่จะก้าวไปข้างหน้าแม้จะน้อยนิด (หรือไม่ก็พยายามสู้เพื่อดึงอดีตของตัวเองให้กลับมารุ่งโรจน์อีกครั้ง การส่งเพลงไปตามเรคคอร์ด หรือการร่วมวงกับนักดนตรีที่ร้องเพลงนำสมัยสมัยนั้นซึ่งเขาเองคิดว่าไร้รสนิยมสิ้นดี) ความเป็นปุถุชนธรรมดาคนนึง ซึ่งตลอด road trip ของเขา เราก็อดที่จะรู้สึกที่จะเข้าใจเขาไม่ได้ (ไม่ใช่สงสารนะ แต่มันรู้สึกเหมือน เข้าใจมากกว่า) ก็ไม่ใช่เพราะอะไร แต่ก็เพราะนี่ก็คือคนธรรมดาคนนึงนี่แหละ คนที่ไม่ใช่ hero และพยายามใช้ชีวิตให้ได้ดีที่สุดในแบบฉบับที่เขาต้องการ และมันก็น่าเศร้า (ที่เขาไม่ยอมลดทิฐิหรือพยายามก้าวต่อไปบ้าง) และน่าสะใจ (เพราะมันสาสมแล้วกับพฤติกรรมแบบนี้ของเขา) ซึ่งเราว่ามันเป็นอะไรที่ขัดแย้งกันแต่เจ๋งมากๆ (อีกแล้ว) จะว่าไปก็มีส่วนของหนังที่ทำให้เราคิดถึง The Wrestler ของ Aronofsky เหมือนกัน มันเหมือนกับความรู้สึกของตัวละครเอกเรื่องนั้นที่เป็นนักมวยปล้ำเลิกเล่นมวยปล้ำ มันมีความโหยหาอดีตที่สวยงามอยู่ นึกถึงเสียงคนโห่ร้องในชัยชนะ ซึ่งเป้นความรู้สึกที่น่าสงสารเหมือนกัน มีฉากนึงตัวละคนพระเอกในเรื่องนี้พูดกับพี่สาวที่บอกว่าให้เลิกร้องเพลงมาทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้างเหอะ เขาก็พูดว่า “What? Quit? Just exist?” ซึ่งพี่สาวก็ตอบว่า “Is that what we do outside the show business?” ซึ่งมันทำให้เราเข้าใจตัวละครนี้มากๆ  อีกอย่างนึงที่เราชอบมากคือหนังเต็มไปด้วยตัวละครปากแข็ง ที่ใช้ถ้อยคำในเพลงสื่อสารความรู้สึกตัวเอง (ซึ่งเพลงโคตรเพราะเลย) ในแง่นี้หนังก็คล้ายๆ กับ Begin Again แต่มันต่างกันตรงความ grim ไม่มีประเด็นตัดพ้อถึงกันหรือความรักหวานแหวว มีแต่เพลงอันแสนโดดเดี่ยวและความรู้สึกที่เหมือนหลงทางและไม่รู้จะไปต่อที่ไหน เป็นความเศร้าอย่างลึกๆ ที่เราว่าแม้หนังจะตลกแค่ไหน แต่สุดท้ายแล้วเราก็ออกมาจากโรงด้วยความรู้สึกเศร้าชะมัดเลย (ยิ่งกับบรรยากาศและภาพฟิลเตอร์เบลอร์ๆ ของหนังด้วยนะ) If I had wings like Noah's dove I'd fly the river to the one that I love Fare three well, my honey fare three well

#6 Dallas Buyers Club นี่อาจจะเป็นหนังเรื่องนึงที่เราไม่ได้คิดว่าจะชอบขนาดนั้นจนกระทั่งเข้าไปนั่งดูในโรงเมื่อปีที่แล้ว แล้วออกมาด้วยความรู้สึกว่า หนังมันดีมากๆ จนถึงมากที่สุด ทั้งจากมุมมองฐานะคนชอบดูหนังคนนึง และในฐานะบุคลากรทางการแพทย์ ประเด็นคือหนังพูดถึงหลายเื่องมากที่โดนใจเราจังๆ ไม่ว่าจะการพยายามที่จะมีชีวิตอยู่ (ซึ่งซีนเปิดควบวัวพยศและปิดด้วยฉากเดียวกันมันเจ๋งจริงๆ นะ) หนังพาเราไปถึงจุดตรงที่เราได้สัมผัสพลังการต่อสู้เพื่อจะมีชีวิตอยู่ของคนคนนึง (ที่โดนตราหน้าว่าจะมีชีวิตอยู่ไม่เกินสามสิบวัน) ซึ่งแม้อาจจะเป็นคนขี้ยาบ้าเซ็กซ์ที่ติดเอดส์ แต่แง่มุมที่เค้าไม่ท้อถอยและพยายามสู้กับโรคที่มันไม่มีทางชนะในฐานะมนุษย์คนนึงนี่มันเป็นอะไรที่โคตรสวยงามเลยเราว่า หรือนอกจากนั้น หนังยังพูดถึงการลดทิฐิและเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน ในฐานะมนุษย์ธรรมดาอาจจะยากที่จะทำจะยอมรับคนที่มีความแตกต่างและเป็นส่วนน้อยในสังคมอย่างสาวประเภทสอง กลุ่มรักร่วมเพศ หรือผู้ป่วยเอดส์ได้ยาก หนังก็เริ่มต้นโดยพาเราไปอยู่จุดเดียวกับพระเอกแหละ แต่พอเวลาผ่านไปเราจึงได้เรียนรู้ไปพร้อมๆ กับพระเอกนี่แหละว่า ชีวิตคนเหล่านี้ไม่ต่างกับเราแม้แต่น้อย ทุกคนไม่ได้เกิดมาเลือกได้ (ฉากที่ Jaret แต่งชายไปคุยกับพ่อคือโคตรสะเทือนใจเลยเราว่า) และมันกลับเป็นสิ่งที่สวยงามด้วยซ้ำที่หัดจะเรียนรู้อยู่กับคนเหล่านี้ให้ได้ (ฉากซูเปอร์มาเก็ตที่พระเอกต่อยคนที่มาด่า Jaret เราก็ว่าโคตรดีเลย ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้พระเอกเป็นคนด่าว่า fag เองซะด้วยซ้ำ) เพราะฉะนั้น หนังไม่ได้พูดถึงชีวิตในบั้นปลายของชายผู้รู้ตัวว่าเขาติดเอดส์ธรรมดาคนนึง แต่เล่าถึงการเติบโตของความคิดและการเปิดกว้างของทัศนคติที่เขามีต่อโลกใบนี้ด้วย ในแง่ medical เรารู้สึกว่ามัน raise ความรู้สึกขัดกันเองกับเรามากๆ ในขณะที่เราดูแล้วแอบจะหงุดหงิดพระเอกที่แอบนำเข้ายาที่มันไม่ได้ผ่านการวิจัยมา (เพราะตามหลักแล้วมันก็ผิดจริงๆ) แถมยังมาทำในเชิงค้าเอากำไร แต่ในขณะเดียวกัน เราก็แอบจะรู้สึกว่าการทำแบบนั้นมันก็ไม่ได้เสียหายอะไรมากกับคนที่ไม่มีหวังจริงๆ และต้องการที่พึ่งทางใจอย่างการรักษาแผนทางเลือก รวมถึง FDA ก็ไม่รู้ว่าเป็นที่พึ่งได้ขนาดไหน และเมื่อไหร่จะได้ผลการรักษา และถ้าคนที่รับการรักษาแพ้ผลข้างเคียง AZT เขาจะไม่มีสิทธิ์หาทางอื่นที่จะทำให้ชีวิตเขาอาการดีขึ้นเลยหรอ คือไม่รู้จะพูดยังไงดี เราก็ยังไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่พระเอกทำ แต่ตลอดเวลาที่เราดูหนัง เรารู้สึกเข้าใจในมุมมองของคนที่มาต่อคิวซื้อกับพระเอกที่ลองใช้ยากับตัวเองแล้วมันดีขึ้นเลย คือมันเป็นเรื่องที่เป็น dilemma อีกอันนึงที่เราชอบมากๆ  โดยรวมแล้ว Dallas Buyers Club เป็นอีกเรื่องที่ไม่ได้ยัดเยียดคุณธรรมให้เราสำลัก แต่เปิดเรื่องราวทั้งหมดอย่างตรงไปตรงมา ด้วยความรู้สึกเข้าใจในทุกตัวละคร (สีเทาๆ) ซึ่งเราว่ามันเป็น quality ที่ดีมากๆ ที่หนังน้อยเรื่องมากที่จะทำได้ รวมถึงตัวหนังเองก็มีความสนุกในระดับมาก ดาราที่นำเสนอก็นับได้ว่าโคตรของโคตรเทพ ทั้งนำชายสมทบชายที่คว้าเอาออสการ์ไปรับประทานทั้งคู่ ทั้งแม็คคอนนาเฮย์ที่ลงทุนลดน้ำหนักจนผอมขนาดนั้น กับจาเร็ดที่สวมบทบาทแบบว่าหญิงได้สุดๆ จนกะเทยของแท้อาย เป็นหนังที่เราคิดว่าดีมากถึงมากที่สุดของปีที่ผ่านมา ที่หลายคนโดยเฉพาะคนที่อยู่ในวงการการแพทย์ไม่น่าพลาดจริงๆ

ถ้าพูดถึงสารคดีหลายคนก็คงคิดถึงสไตล์แบบ National Geographic คือลงลึกไปถามผู้รู้ หรือเข้าไปถ่ายทำกันแบบถึงพริกถึงขิงเพื่อเก็บเอาภาพเหตุการณ์และบรรยากาศสดๆ มาให้เราชม แต่ The Act of Killing ของ Joshua Oppenheimer นั้นไม่ใช่ และการถ่ายทำแบบบ้าระห่ำของเขานี่เองอาจเป็นสาเหตุสำคัญที่หนังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง Oscar ในปีที่ผ่านมา (ซึ่งหลายคนกังขาว่าน่าจะชนะซะเหลือเกิน) อธิบายให้คนที่ไม่ดูฟังคร่าวๆ ถึงความเด็ดโคตรๆ ของการทำสารคดีเรื่องนีก็ต้องท้าวความไปก่อนถึง ในช่วงที่เกิดการปฏิวัติยึดอำนาจโดยซูฮาร์โต (อันซึ่งสหรัฐพร้อมสนับสนุนซูฮาร์โตสมัยนั้นเพื่อผลประโยนชน์ทางสงครามเย็น) เพื่อโค่นล้มรัฐบาลซูการ์โน่ที่ปกครองประเทศก่อนหน้านี้ หลักๆ กลยุทธ์ที่กลุ่มปฏิวัติของซูฮาร์โตใช้ก็คือการป้ายสีกลุ่มคนที่ไม่เห็นด้วยกับรัฐบาลในช่วงนั้นว่าเป็นพวกคอมมิวนิสท์ รวมถึงมีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กลุ่มทั้งที่เป็นคอมมิวนิสท์จริงๆ และกลุ่มที่ขัดผลประโยชน์ต่อการขึ้นครองอำนาจของซูฮาร์โตเป็นจำนวนมาก หนังเล่าถึง Anwar หัวหน้ากลุ่มสังหารคนหนึ่ง (ที่เขาบอกว่าเองด้วยความภาคภูมิใจว่าฆ่าคนไปแล้วพันกว่าคนในช่วงปฏิวัตินั้น) ซึ่้งไต่เต้าอำนาจมาจากเป็นมาเฟียตามโรงหนังสมัยก่อน จนมาเป็นหัวหน้าทีมสังหาร (อันซึ่งปัจจุบันเกษียณมาเลี้ยงหลานแล้ว) โดยทำการเข้าไปทำความรู้จักและทำเสมือนจะต้องการถ่ายทำหนังโดยมีเขาเป็นตัวเอก เข้าไปใช้ชีวิตอยู่กับกลุ่มมือสังหารโหดในอดีตเหล่านี้ ระหว่างการถ่ายทำหนังปลอมๆ Oppenheimer ก็สอดแทรกฉากทรมานซ้ำแบบเดียวกันกับที่ตัวละครเหล่านี้ทำขึ้นและให้พวกเขาแสดงซ้ำ ยิ่งเวลาผ่านไป เราจึงได้ศึกษาถึงความจริงอันน่าทึ่งที่ว่าเหตุใดกันผู้คนเหล่านี้ที่กระทำการทารุณโหดกับผู้คนเป็นล้านๆ คน กลับแสดงซ้ำฉากฆาตกรรมได้อย่างไม่รู้สึกผิด รวมถึงมีชีวิตได้อย่างสะดวกสบายและยิ่งใหญ่อยู่ในอินโดนีเซียแม้จนกระทั่งปัจจุบันนี้โดยไม่รู้สึกผิดด้วยซ้ำ (ออกทีวีเป็นคนดังเลยด้วย)  หนังดำเนินไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ผู้กำกับให้ Anwar ลองจำลองสถานการณ์ฆาตกรรมที่เขาเคยทำ และเขาก็ทำจริงๆ โดยไม่รู้สึกอะไรเลย!? แต่เมื่อเวลาล่วงผ่านไปจนกระทั่งผู้กำกับค่อยๆ ลองให้ Anwar แสดงเป็นเหล่าคนคอมมิวนิสท์ที่โดนทรมานบ้าง เราถึงได้เห็นถึงภาพจริงที่ว่าภาพของเหตุการณ์ในอดีตนั้นก็ยังตามหลอกหลอนเขามาโดยตลอดในส่วนลึกของจิตใจ และได้เห็นถึงความสับสนที่ว่าเขาเองก็ไม่รู้จริงๆ ว่าที่จริงที่ทำไปมันผิดหรือเปล่า นอกจากนี้ เรายังได้เห็นถึงหลายทัศนคติของผู้ทรงอิทธิพลในช่วงนั้นไม่ว่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มกองกำลังทางการทหาร Pancasila และบรรณาธิการณ์หนังสือพิมพ์หัวขวาจัด ซึ่งไม่ยี่หระต่อการฆาตกรรมใดๆ ถ้าทำไปเพื่อล้มล้างคอมมิวนิสท์ในสมัยนั้นได้อย่างใกล้ชิดเลย  เราชอบหนังมากๆ มากที่สุดตรงที่ ผู้กำกับคิดได้ยังไงว่าจะทำอะไรแบบนี้ รวมถึงกล้าบุกเข้าไปถ่ายทำกลางดงเสือได้ยังไง รวมถึงทึ่งที่สุดตรงที่มันสามารถจบออกมาเป็นหนังที่เราได้ชมกันในวงกว้างได้ยังไง นอกจากนี้หนังยังได้สะท้อนให้เห็นถึงความน่ากลัวหลายๆ อย่าง ไม่ว่าจะพูดถึงการโดนระบอบและบุคคลรอบข้างล้างสมองจากคนธรรมดากลายเป็นคนที่หลงใหลและใช้อำนาจจนเกิดโศกนาฏกรรมตามมา (มีฉากนึงเด็ดมากตอน Anwar เล่ากับเพื่อนให้ฟังว่าเคยคบผู้หญิงคนนึง แล้วก็ไปหาที่บ้าน พอเห็นพ่อผู้หญิงเป็นคนจีนอารมณ์พาลหงุดหงิด เลยป้ายสีความเป็นคอมมิวนิสท์ให้แล้วยิงทิ้งซะเลย ทั้งกลุ่มที่ฟังอยู่ก็ได้แต่หัวเราะตาม โดยที่เราได้แต่อึ้งแดกว่านี่มันขำตรงไหนวะ)  เราก็ได้แต่มานั่งคิดว่า ในประเทศเราแล้วที่จริงก็ไม่ต่างกันนัก การถล่มและใส่สีให้กับคนที่ไม่สนับสนุนความคิดทางการเมืองแบบเดียวกับเราก็เป็นสิ่งที่เห็นได้บ่อยในสังคม ความน่ากลัวมันก็อยู่แค่ตรงที่ ส่วนนี้จะเลยเถิดไปจนเหมือนบ้านเขาเมื่อไหร่ เมื่อถึงเวลาที่เราทุกคนคิดว่าโอเคกับการกำจัดใครซักคนไปเพราะว่าเขาชั่วร้ายเป็นเรื่องปกติ โดยที่ไม่นิยามและไม่ไตร่ตรองว่าชั่วร้ายคืออะไร ชั่วร้ายจริงหรือ คำว่าชั่วร้ายก็กลายเป็นแค่คำๆ หนึ่งซึ่งเหมือนกับคำว่าคอมมิวนิสท์ของอินโดนีเซียในช่วงนั้น คือเราเกลียดใคร เราก็หาทางหาว่าเขาชั่วร้าย ทำตัวเป็นศาลเตี้ยทำร้ายคนเหล่านั้นได้โดยไม่รู้สึกผิด แล้วประวัติศาสตร์ก็จะซ้ำรอยแบบนี้ไปเรื่อยๆ โดยที่เรานั่นแหละที่กลายเป็น Anwar ซึ่งสถาปนาตัวเองเป้นฮีโร่ของยุคนั้นไปซะแล้ว ในความเป็นจริงแล้วหนังดีมากและมีประเด็นกว่าที่เราพูดเยอะมากๆ แต่เนื่องจากดูไปตั้งแต่ต้นปีแล้ว เลยลืมไปเยอะเหมือนกัน ยังไงก็แนะนำมากๆ สำหรับคนที่สนใจในการเมืองรวมถึงสารคดี นับว่าเป็นเรื่องที่โคตรสุดยอดและไม่พูดถึงไม่ได้เลยของปีนี้

#11 ตุ๊กแกรักแป้งมาก เราชอบหนังพี่ต้อมยุทธเลิศตรงที่มันมีความจี๊ดที่ทำให้รู้สึกว่าอินได้บางอย่างบนฐานของความ surreal ) ในขณะที่หลายครั้งเราเอียนกับหนังแบบที่ตามสูตรจ๋าๆ (ซึ่งที่จริงนี่ก็ตามสูตรจ๋าๆ เหมือนกันนั่นแหละ เรื่องแบบไปแอบชอบคนที่เหมือนจะฐานะหน้าตาดีกว่า แบบดอกฟ้ากับหมาวัดอะไรแบบนี้ ) แต่เหมือนพี่ต้อมสามารถงัดเอารายละเอียดน้อยๆ เหล่านั้นมาทำให้เราต่อติดกับมันได้โดยไม่ยากนักและมีฉากดราม่าที่ impact จนทำให้เรารู้สึกได้มากกว่า ตั้งแต่หนัง surreal ยิ่งกว่านี้อีกอย่างหนังผีอย่างบุปผาหรือหนังมือปืนหมาแก่อันตรายอะไรแบบนี้ แต่ก็มี fragment บางอย่างในหนังที่มันสะกิดใจเราได้ทุกรอบนะ (อย่างมือปืนเรื่องโชคชะตาและพ่อลูกเราว่าจี๊ดมาก ทั้งๆ ที่เนื้อหาหนังจริงๆ มันโคตรจะเวอร์และเป็นไปไม่ได้เลย) นอกจากนี้หนังยังมีส่วนผสมของความละมุนละไมของบรรยากาศหนาวๆ แบบเชียงคาน บรรยากาศ vintage หน่อยๆ (ที่จัดรายละเอียดมาเต็มแบบที่ผู้ใหญ่หลายคนเห็นแล้วย้อนวัยกันขึ้นมาเลย) ทีมนักแสดงเด็กที่น่ารักๆ (หลายคนบอกว่าไม่หมั่นไส้น้องแม็คเท่าตอนโฆษณาก่อนเข้าโรงแฮะ 5555) และใส่รายละเอียดของความเป็นคนรักหนังอย่างโปสเตอร์สตาวอร์สในห้องของพระเอก หรือธีมโรงหนังเก่าๆ เข้าไป โดยรวมแล้วก็ได้ผลออกมาดีมากๆ เลยทีเดียว จำได้ว่าออกมาจากโรงหนังด้วยความรู้สึกอบอุ่นใจมากๆ  ส่วนที่ต้องชมที่สุดในหนังนอกจาจะเป็นบทและการกำกับของพี่ต้อมแล้วก็ยังมีเรื่องการแสดงของเก้าจิรายุ ซึ่งขอบอกว่าโคตรๆ ท็อปฟอร์มเลย น่าจะเป็นการแสดงหนังไทยที่เราว่าดีที่สุดในปีนี้เลยมั้ง (จริงๆ ก็ดูไม่ค่อยเยอะงะ TT) ชอบที่สุดคือโมเมนท์ที่โทรศัพท์ไปหานางเอกในฉากนั้น คือทำเอารู้สึกโคตรเศร้าไปตามๆ กันเลย มุกตลกของหนังพี่ต้อมก็อย่างว่าแหละนะ ตลกบ้างไม่ตลกบ้าง แต่ก็ไม่ได้ดูแย่เยินอะไร ส่วนตัวมองแล้วก็คิดว่าน่ารักดี แอบน่าสงสารหนังอยู่เหมือนกันที่โดนหน้าหนังไทย (ที่หลายคนว่าหนังไทยเราไม่ดูอะไรประมาณนี้ ซึ่งเราว่าโคตรใจแคบเลย) กับชื่ออันแสนพิสดารที่พาลทำให้คิดถึงหนังผี (ตุ๊กแกอะไรกัน) หนังเลยไม่ค่อยเป็นที่นิยมในวงกว้างเท่าหนังของแนว GTH (แหม่ แล้ว แอมฟายแต๊งกิ้วนี่มันไม่แปลกหรอฟะ) ที่ทีม PR และนักแสดงเด็กพลังแรงไปสถิตอยู่มากกว่า ปล หนังโดนเปรียบเทียบกับแฟนฉัน แต่สำหรับเราให้ความรู้สึกคนละแบบกันเลย แฟนฉันธีม nostalgia ดูหนังและจริงจังกว่ามาก ในขณะที่เราชอบตุ๊กแกมากกว่า เพราะหนังให้ความรู้สึกถึงการเติบโตและเฝ้ามองคนที่เรารัก (และยังไม่หยุดรัก) และการตามความฝันของตัวเองแรงกว่า ซึ่งเรารู้สึกว่าเน้นตรงนี้มันจี๊ดกว่าเยอะ (ของแฟนฉันมันแค่ climax ตอนจะจบเอง)

จะว่าไปแล้วหนังสงครามนี่เป็นหนังเรื่องนึงที่มีเยอะในตลาดพอสมควร แต่ส่วนใหญ่ก็คล้ายๆ กันหมดคือยกย่องความยิ่งใหญ่ของอาณาจักรใดอาณาจักรหนึ่ง หรือไม่ก็พูดถึงความเลวร้ายของสงครามที่ทำให้คู่รักต้องพรากจากหรืออะไรทำนองนี้ ซึ่งมันดูจะห่างไกลตัวและซ้ำซากมากๆ แต่ที่เราชอบ The Railway Man เพราะไม่ใช่หนึ่งในนั้น จะว่าไปนี่ก็เป็นหนังอีกเรื่องที่เราได้เห็นถึงความเลวร้ายของสงครามคนหน่ึงคนก็จริง แต่หนังนำเสนอออกมาในมุมที่ต่างกันมากๆ โดยพยายามเล่าถึงตัวละครหนึ่งตัวและบาดแผลในใจซึ่งเป็นผลพวงโดยตรงจากการเข้าเผชิญสงคราม (ที่จริงก็แอบๆ คล้ายหนังอย่าง Brothers) รวมถึงผลกระทบที่เหตุการณ์นี้มีต่อคนรอบๆ ตัวทั้งภรรยาและเพื่อนๆ ทั้งหลาย (และคนที่เป็นคนทรมานเขาเองในอดีตด้วย) โดยมีตัวละครหลักคือพระเอกของเราเป็นจุดศูนย์กลาง อย่างที่ตัวละครนึงในหนังพูดไว้ว่า “War leaves the mark.”  หนังเล่าถึงอดีตทหารอเมริกันเกษียณ (Colin Firth) ที่เป็นที่เคารพและใช้ชีวิตในบั้นปลายที่ดูไม่ได้จะมีปัญหาอะไรมากนัก เขาได้พบกับผู้หญิงคนนึง (Nicole Kidman) และแต่งงานกัน เป็นสามีที่สมบูรณ์แบบ ยกเว้นแต่เธอสังเกตว่าเขามีปัญหากับการตื่นมาจากฝันร้ายบ่อยมาก และเมื่อสืบค้นต่อไปจึงได้ทราบว่าเป็นผลพวงจากการโดนทรมานในสงครามที่แม่น้ำแคว (หนังถ่ายทำประเทศไทยจริงๆ นะเออ) จากนั้นเมื่อเธอได้ตามหาเหล่าเพื่อนๆ ของพระเอกก็พบว่าทุกคนพร้อมใจกันปิดปากเงียบ (เพราะไม่อยากขุดคุ้ยปมความเจ็บปวดในอดีตขึ้นมา) แต่เมื่อเหตุการณ์เลวร้ายลง และพระเอกสืบทราบว่า ทหารญี่ปุ่นตัวร้ายที่เคยทรมานยังมีชีวิตอยู่ การชำระล้างปมในใจจึงได้เริ่มต้นขึ่น ชอบที่หนังพูดถึงการชำระล้างบาปในใจได้น่าสนใจมากๆ หนังพูดถึงการกลับไปเผชิญปีศาจในอดีตอีกคร้งหนึ่งเพื่อก้าวผ่านมันไป (หนังพูดถึง PTSD ได้ดีในประเด็นนี้นะเราว่า) ซึ่งเรารู้สึกว่าความรู้สึกตรงนี้มันสุดยอดมากๆ  และเหนือสิ่งอื่นใด นอกจากการกลับไปเผชิญกับปีศาจในอดีตแล้ว เป็นหนังที่แสดงให้เห็นได้ดีมากในเรื่องของการก้าวผ่านความแค้นในอดีตเพื่อ peace of mind นี่เป็นหนังอีกเรื่องที่มี moral dilemma ที่ดีมากๆ ตลอดเวลาที่เราดูเรารู้สึกว่าลุ้นกับการแก้แค้นซะเหลือเกิน แต่พอหนังถึงองก์สุดท้ายที่หนังนำเสนอการให้อภัยเราถึงได้รู้สึกว่าทางเลือกนี้มันทรงพลังมากๆ ช่วงไคลแมกซ์ของหนังคือโคตรพีคจนน้ำตาไหลพรากเลย  ในอีกแง่นึงเราก้ได้เห็นถึงความเลวร้ายของสงครามที่มีต่อคนทั้งที่เป็นฝ่ายไปทรมานคนอื่นเขาด้วย เราได้เห็นถึงกระแสของสังคมที่พาคนคนนึงที่มีจิตใจปกติไป รวมถึงด้านมืดมนของคนที่เผอิญมีอำนาจเหนือกว่าคนอื่น จนกลายเป็นคนบ้าอำนาจและรู้สึกปกติกับการทำร้าย จนกระทั่งเหตุการณ์ผ่านไปและเขาได้มาทบทวนตัวเองแล้วนี่แหละ มันท้าทายความรู้สึกเราดีนะ เราอาจรู้สึกว่ามันห่างไกลตัว แต่พอลองมานั่งจินตนาการแล้วมันทำให้รู้สึกน่ากลัวมากๆ ว่าเห้ยถ้าเป็นเราจริงๆ เราอาจโดนกระแสรอบๆ ตัวพาไปในทางนั้นก็ได้นะ ซึ่งนี่ก็โคตร mess up เลย หลายคนอาจไม่รู้ว่าหนังทำมาจากเรื่องจริงจริงๆ (ยิ่งทำให้รู้สึกว่าโคตรสุดยอด) เผื่อใครดูหนังแล้วยังไม่เคยดูคลิปของจริง แนะนำให้ดูอันนี้ ดูจบแล้วน้ำตาซึมเลยhttps://www.youtube.com/watch?v=do3FwIymiqI

สาเหตุที่เราชอบ Saving Mr.Banks เพราะมันเป็นหนังเรื่องนึงที่เราศึกษาตัวละครได้เยอะมากๆ และการศึกษาตัวละครเองนั้นแทบจะสนุกกว่าการมองดูหนังดำเนินเรื่องไปเรื่อยๆ ด้วยซ้ำ หนังเปิดมาโดยให้ตัวละครนางเอก (ป้า Emma Thompson) เป็นคาแรกเตอร์ที่ใครๆ ก็ต้องเห็นแล้วหมั่นไส้ ดูหยิ่ง เรื่องมาก และจิกกัดคนตามสไตล์คนเมืองผู้ดีจ๋า (ที่ไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่) มันสนุกตรงที่ เราได้เรียนรู้ตัวละครนี้ไปพร้อมๆ กับ Disney ที่พยายามจะซื้อลิขสิทธิ์ Mary Poppins ของเธอมาทำเป็นหนังนี่แหละ ว่าทำไมและอะไรทำให้ผู้หญิงคนนี้เป็นแบบนี้ หนังค่อยๆ ทลายเปลือก และตัดเล่าสลับไปมาระหว่างวัยปัจจุบันกับวัยอดีต ค่อยๆ คลี่คลายปมวัยเด็กให้เรารู้ทีละนิดๆ (พร้อมกับที่ตัวละครในหนังรู้) และจนกว่าเราจะรู้ตัว เราก็ตกหลุมรักแกมสงสารคุณป้าขี้เหงาที่ฝังใจกับอดีตที่น่าเศร้าคนนี้ไปซะแล้ว และทำให้เราหันกลับมามองว่า ในชีวิตจริงก็เป็นแบบนี้ เราตัดสินคนที่เราเจอต่อหน้าโดยใช้ข้อมูลไม่กี่วินาที ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วมันมีอะไรมากมายที่สร้างเขาที่เป็นเขาแบบนั้นขึ้นมา และถ้าเราใส่ใจพอ เราอาจช่วยเขา หรือทำให้อะไรๆ มันดีขึ้นได้  อย่างที่บอกว่าหนังเรื่องนี้ถ้าไม่ได้ Emma Thompson คงสนุกกว่านี้น้อยมากๆๆๆ เธอคือทุกอย่างของหนังจริงๆ ไม่ว่าจะเล่นเป็นมาดคนแก่ขี้บ่นที่ดูแล้วน่ารำคาญ หรือป้าคนที่สวมทับกับอดีตเด็กน้อยที่มีวัยเด็กค่อนข้างน่าเจ็บปวดและทลายฝันพอสมควร ซีนที่ดูแล้วรู้สึกจี๊ดที่สุดในหนังคงไม่พ้นซีนนั้นในโรงหนัง และกับคนขับแท็กซี่ เป็นอะไรที่เรารู้สึกว่าดีมากๆ เลย Tom Hanks ก็ยังไม่ค่อยเท่าไหร่นะเรื่องนี้ นอกจากนี้หนังยังทำให้เราเห็นอีกแง่ของมุมมองนักเขียนในรูปแบบที่เรารู้สึกว่ามันทั้งร้าวและสวยงามไปในเวลาเดียวกัน โดยการเล่าถึงตัวละครที่เติมเต็มวัยฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง หรือวัยเด็กที่บิดเบี้ยวของตัวเอง ด้วยสีสันและตัวละครที่เหนือจริงในงานเขียนหรือจินตนาการของตนเอง เพื่อให้ก้าวผ่านจุดนั้นไปได้ (เช่นเดียวกับหนังดาร์คๆ กว่านี้อย่าง Pan’s Labyrinth) เป็นสิ่งที่เรารู้สึกว่าค่อนข้างน่าสนใจพอสมควรเลย

#15. The Amazing Spider-Man 2 (2014) สิ่งที่เราชอบมากใน Spiderman ของ Marc Webb ตั้งแต่ภาคแรกคือมันเป็นหนังที่ไม่ได้ดาร์คและทำให้เป็นหนัง superhero แนวอึมครึมแบบเวอร์ชัน Raimi แต่มันเล่าเรื่องของ Spidy ที่เป็นวัยรุ่นเนิร์ดๆ ธรรมดาแต่ได้รับพลังมาและต้องแบกรับมันไว้มากกว่า ซึ่งทำให้เราต่อติดกับหนังได้ง่ายกว่ามาก นอกจากนี้พอดราม่าชีวิตวัยรุ่นมาเข้ามือ Webb มันก็ติดไฟอยู่แล้ว (ดีกรีผู้กำกับหนังติสท์ชีวิตวัยรุ่นอย่าง 500 Days of Summer นี่นะ)  ชอบที่หนังเล่าเรื่องในเชิง coming of age และ romance ไปพร้อมๆ กับส่วนของ action ตื่นตาได้ค่อนข้างลงตัวถึงลงตัวมาก โดยเฉพาะในส่วนตัวเราคิดว่าช่วงชีวิตของ Spiderman ในช่วงที่เป็นคนธรรมดาและต้องประคับประคองตัวแปรหลายๆ อย่างในชีวิต อย่างเช่นการเรียน การปกปิดตัวตนไม่ให้ป้ารู้ ความสัมพันธ์ที่มีต่อ Gwen ในฐานะ ‘ห่างๆ อย่างห่วงๆ’ นี่มันโคตรจี๊ดเลย จนกระทั่งถึงฉาก climax ก็นับได้ว่าแทบจะทุกฉากที่เป็นซีนอารมณ์ Webb เอาอยู่ทั้งนั้น ทั้งนี้ก็ต้องขอบคุณการ cast Emma, Andrew มาด้วยละนะ (รวมถึง cast สมทบอย่าง Dane, Jamie Foxx งี้) 3D IMAX ก็นับว่าเจ๋งอะ ข้อเสียนิดหน่อยที่น่าติก็คือหนังทุ่มพลังให้กับตัวร้ายมากไป (สามตัว บ้าไปแล้ว) จนทำให้หนังเขวไปมาก และการเล่าเรื่องมันเลยค่อนข้างสะเปะสะปะ เพราะกว่าจะปะติดปะต่อเรื่องทั้งหมดให้ลงตัวได้ แต่ถึงกระนั้น เราก็ยังชอบส่วนผสมของการเล่าถึงความเป็น hero ในคราบวัยรุ่นมากๆ อยู่ดี เรื่องนี้เลยให้ติดอันดับ 15 แล้วกัน ฝากทิ้งท้ายไว้ review โคตรสั้นนี้ด้วยคำพูดของ Gwen ในงาน grad นะ “What makes life valuable is that it doesn't last forever, what makes it precious is that it ends. I know that now more than ever. And I say it today of all days to remind us that time is luck. So don't waste it living someone else's life, make yours count for something. Fight for what matters to you, no matter what. Because even if you fall short, what better way is there to live?  As we look around here today at all the people who helped make us who we are,  I know it feels like we're saying goodbye but we will carry a piece of each other into everything we do next... To remind us of who we are.. and if we were meant to be.”