#lesio

from the place where he sits 

Polite and handsome boy with no teeth

Od dziecka uwielbiałam czytać kryminały. W domu mieliśmy pokój nazywany biblioteką. Każda ściana od sufitu po podłogę była zapchana półkami z wylewającymi się z nich książkami. Ręcznie uszyte kotary starały się utrzymać chociaż częśc kurzu zdala od papierowych labiryntów wyobraźni.

Wiadomo, kiedy ma się wybór od literatury latynoamerykańskiej i europejskiej ( tu poznałam Imię Róży Eco, Grę w klasy Cortazara, Idiotę Dostojewskiego ) , bajki dla dzieci dużych i małych, kryminały, książki podróżnicze, fantystykę, małe faksymile z czasów prlu, historię po książki popularno - naukowe/naukowe, ciężko się było zdecydować.

Stałam przed tymi magicznymi ścianami, dla małego dziecka ciągnącymi się do nieba zupełnie zagubiona. Chciałam jednocześnie przeczytać wszystkie i to naraz, ale gdy tylko łapałam za pierwszą pozycję, traciłam zainteresowanie po stronie. Czy na pewno mam na tę ochotę? Może ta kolejna byłaby lepsza?

Niezdecydowana zamierałam z półotwarta buzią, nie mogąc długo podjąc decyzji. Wtedy na scenę wkraczała zwykle moja matka. Subtelnie podpowiadała mi coś, co pasowałoby moim gustom. Patrząc w perspektywnie czasu i świadomości, że posiadaliśmy tez spory zasób erotyków, były to bardzo sensowne interwencje.

Tak też zapoznałam się z pisarką, głownie znaną z komediowych kryminałów, Joanną Chmielewską.

Pochłaniałam jej książki w ilościach hurtowych, zaczynając od chyba jej najlepszej książki "Wszyscy jesteśmy podjerzani" (opinia subiektywna ).

Wszystkie książki są osadzone w czasach PRL'u, także można się zapoznać z realiami tamtych czasów. Brak telefonów komórkowych i co za tym idzie utrudniona komunikacja, plany pięcioletnie wpływające na prace przeciętnego człowieka, niekoniecznie bystra milicja, brak pewnych towarów, działalność współdzielni et cet et cet. Postacie są nietuzinowe, robią masę błędów, ale zwykle bystry umysł ratuje ich z nawet najgorszej opresji. Zwykle głową bohaterką jest alter ego autorki, kobieta silna, dowcipna i rezolutna.

Książki sie wspaniale czyta, nawet jeśli część opresji, w jakich nagle znajdują się bohaterowie, jest niedorzeczna.

W ten sposób docieramy do Lesia. Książka ta zawsze była ulubioną mojej mamy, ale aż do tej pory nigdy jej nie przeczytałam. Pewnie bym po nią nie sięgnęła, gdyby nie audiobook na platformie Storytel czytany przez Tomasza Kota. Polecam to wydanie, bo aktorska interpretacja przemyśleń i dialogów naprawdę dodaje wiele tej pozycji.

Powieść dzieli się nieformalnie na 3 części:

1. Perypetie nieudolnego Lesia, pracownika biura projektowego, który nie potrafi przyjść punktualnie do pracy nigdy. Postanawia więc zamordować personalną ( kierowniczkę działu kadr), która codziennie podaje mu znienawidzą książkę spóźnień do podpisania i podania powodu spóźnienia. To, jak bardzo sprawy wymykają się spod kontroli, może stanowić fakt, że Lesio na sposób morderstwa wybrał podanie personalnie rozmrożonych i ponownie zamrożonych lodów (chciał ja zarazić gronkowcem).

2. Perypetie zespołu Lesia, który bierze udział w konkursie architektoniczynym i aby go wybrać, postanawia napaść na pociąg. Pociąg chcą zatrzymać pudełkiem intensywnie zaklejonym taśmą z głośnym budzikiem wewnątrz.

3. Perypetnie zespołu Lesia, który robi inwentaryzacje zamku, musi wziąć udział w sztuce teatralnej napisanej przez domorosłego artystę ( ludzie z ludu pokonują ochydną arystokrację ) jednocześnie dokonać podmiany planów zamku w ratuszu miejskim i potem gubi się w podziemiach.

the one who lays the tall tree low 

a little reason