#larawan

di ako makapag decide kung magbaback to black ako or magpapacolor pa din so sige both na. basta umay na sa red, dami dami na nating mukhang manok na ready for bakbakan.

Night stroll at the streets of South Metro.

Hindi na pala ako takot.

Binalikan ko ang lugar na kung makakapagsalita lamang tungkol sa buhay ko ay maraming siyang pwedeng ilantad. Hindi mabibilang sa sampung daliri ng kamay kung ilang beses ako lumagi at kumain dito. Minsan mag-isa, minsan may kasama. Minsan malungkot, minsan naman masaya. Sa ilang ulit na pagpunta ay andoon ka, ikaw ang taong unang nagdala sa akin at nagpakilala sa kung anong meron ang pwedeng ihain dito.

Ilang beses tayong inabot ng umaga tuwing magkasama sa lugar na ito, magkasamang nagkukuwentuhan pero minsan may awayan at suyuan pagkatapos. Minsan hinihintay kita mismo dito pag medyo ginagabi ka na sa trabaho. Kung minsan naman ay bibili ako ng paborito nating pagkain at susurpresahin kita pag alam kong gagabihin ka. Hindi mabilang. Hindi mawari. Hindi rin makalimutan.

At nung pinili mo ng mawala sa akin. Pinangako ko na hindi na ko babalik dito.

Pero hindi dapat ganoon. Kung totoong malaya na ko sa nakaraan dapat ay kaya ko ng tingnan ng walang sakit ang kahapon. Akala ko takot pa rin ako. Hindi na pala. Kaya ko na.

Minsan ang lugar na ito ay tila ba inangkin natin. Parang sa atin at sa mga alaalang binuo natin, naging tahimik na saksi at taguan ng ating mga lihim.

Minsan ang lugar ay hindi lugar lamang.