#ladsye

Tytuł: Let's Practice a Song

Autorka: Ladsye

Pairing: Mirry 

Bohaterowie: Harry Styles, starsza 'siostra' - Milena;)

Opis: Milena nie sądziła, że zajdzie aż tak daleko.

Od autorki: DEDYKEJSZYN FOR MILENCZA

~*~

   - Hej.      Dziewczyna wzdrygnęła się i obróciła na pięcie. Naprzeciw niej stał jeden z jurorów X-Factora, programu do którego zgłosiła się bez nadziei na wygraną, tylko po to, żeby uszczęśliwić przyjaciół, nie spodziewała się, że zajdzie aż tak daleko, że zamieszka na pewien czas w domu samego Harry’ego Stylesa.    - Milena, tak? – Brunetka kiwnęła głową. – Powinniśmy popracować nad wyborem twojej piosenki.

~*~

   - Zaśpiewaj mi coś.    - Skarbie, to ty masz śpiewać, nie ja.      Milena zarumieniła się i spuściła wzrok. Prawda była taka, że od kilku lat była fanką One Direction, i nawet jeśli w obecnej chwili była cicha i nieśmiała – w rzeczywistości jej wnętrzności skręcały się z ekscytacji i gdyby tylko mogła – schowałaby Harry’ego do torby i nigdy nie wypuszczała.    - Śmiało, kochanie.    - Boję się.    - Czego? Masz świetny głos, jesteś piękna i szczerze mówiąc, mam przeczucie, że to ty wygrasz. Śmiało, wybraliśmy wspaniałą piosenkę, chcę posłuchać jak brzmi śpiewana przez ciebie.    - Uh. S-settle d-d-down with me, c-cover me…    - Stop. Jeśli chcesz, zaśpiewam to z tobą, nie bój się. Ja zacznę, dobrze? Ty się dołączysz.

Settle down with me Cover me up Cuddle me in

     Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko i przygryzła wargę. Harry kiwnął głową i zwolnił nieco tempo piosenki.

Kiss me like you wanna be loved You wanna be loved You wanna be loved This feels like falling in love Falling in love We're falling in love

   - Będziesz najlepsza z nich wszystkich.

~*~

   To nie tak, że jej nie zależało. Tylko przez te wszystkie nerwy kompletnie zapomniała o przyjściu na próbę do Harry’ego. Przez przypadek zasnęła, czekając na chłopaka. A potem kompletnie straciła poczucie czasu. Harry powinien był to zrozumieć, a nie przychodzić do niej i brutalnie zrzucać ją z łóżka. To zachowanie kompletnie nie na miejscu.    - Jesteś wredny - prychnęła.    - Tak - uśmiechnął się szeroko. - Tak, masz rację.    - Przez ten głupi X-Factor nie sypiam nawet głupich ośmiu godzin dziennie, a w dodatku głupi Harry Styles, który uważa się za supergwiazdę przerywa mi moją głupią popołudniową drzemkę. Chłopak zachichotał i przycisnął usta do jej policzka. - A teraz chodźmy na próbę!

~*~

     Kolejne dni mijały prawie beztrosko, przepełnione próbami, zapoznawaniem się z innymi i słodkimi buziakami w policzek od Harry’ego. Milena wręcz promieniała i obdarzała szerokim uśmiechem każdego, kto miał okazję przejść obok niej.      Udało jej się zaprzyjaźnić z Harrym. Spędzali razem kupę czasu i oboje poznawali siebie nawzajem.

   - Czy gdybyś miał możliwość cofnięcia czasu, zrobiłbyś coś inaczej?    - Wiesz, chyba wolałbym nie wiedzieć, jakie konsekwencje poniosę za moje czyny. Przecież jestem człowiekiem, nie mogę nie popełniać błędów. Znając przyszłość, unikalibyśmy wszystkiego, co wiemy, że się źle skończy. Gdybym cofnął się w czasie, w momencie w którym przegraliśmy X-Factor, prawdopodobnie w ogóle nie zdecydowałbym się, żeby tam pójść.    - Nie bylibyście teraz popularni.    - No właśnie. Czasami życie zaskakuje nas w bardzo pozytywny sposób, zwłaszcza wtedy gdy się tego nie spodziewamy. A teraz stop, musimy poćwiczyć piosenkę.

~*~

     Gdy Milena wyszła na scenę, omal nie zemdlała. Tysiące ludzi spoglądało na nią z widowni, część skandowała jej imię.      Uniosła mikrofon do ust, a reszta poszła gładko.

~*~

Tytuł: You don’t understand me, Mr. Tomlinson.

Autorka: Ladsye

Pairing: Larry Stylinson (Louis Tomlinson/Harry Styles), Niam Hayne (Niall Horan/Liam Payne)

Bohaterowie: Louis Tomlinson, Harry Styles, Niall Horan, Liam Payne, Zayn Malik, Eleanor Calder, Cara Delevingne i inni.

Opis: Louis w końcu mógł szczerze przyznać, że osiągnął swój życiowy cel. Miał piękną dziewczynę, mieszkanie i prawie spokojną pracę. Wszystko byłoby dobrze, gdyby pewnego dnia do klasy, w której zajmował posadę nauczyciela wspomagającego, nie przyszedł nowy uczeń, pozornie chory, pilnie potrzebujący pomocy Harry Styles.

AU: Alternatywna rzeczywistość, zespół One Direction nie istnieje.

Ostrzeżenie: Opowiadanie jest historią o miłości homoseksualnej, więc jeśli takowej nie akceptujesz - nie czytaj. 

Od autorki: Kolejny megakrótki rozdział upsi. W ramach rekompensaty dodam w tym tygodniu kolejny rozdział Secrets i shota :) Enjoy!

~*~

   - Jak ci się podoba? – Liam uśmiechnął się szeroko i spojrzał na bruneta siedzącego obok.

   - Nijak – Harry pokręcił głową ze zrezygnowaniem. – Głośno tutaj. Payne zachichotał i spojrzał na niego wymownie. – Przecież jesteśmy w klubie, w klubach zwykle jest głośno.

     Chłopak uśmiechnął się krzywo w odpowiedzi. Rozejrzał się po pomieszczeniu. Na zatłoczonym parkiecie kilka par sprośnie się o siebie ocierało, mężczyźni stojący nieopodal spoglądali w ich stronę i popijali drinki, a Harry wiedział, co prawdopodobnie dzieje się w ich spodniach.

      Przewrócił oczami i ponownie wlepił wzrok w swoje buty. Nagle z radia poleciała kolejna piosenka, na co Liam szeroko się uśmiechnął i cicho pisnął. – O Boże, słyszysz to?

   - Mhm.

   - To Niall Horan, Jezu, kocham go!

     Harry niemal się zakrztusił i wytrzeszczył oczy. – Lubisz go?

   - Stary, ja go uwielbiam! Ma najlepszy głos na świecie i jest cholernie gorący, nie rozumiem jak można go nie uwielbiać!

   - Przepraszam, muszę iść do łazienki.

   - Okej, leć.

~*~

     Wszedł do łazienki i spojrzał w lustro. – Pierdolony Niall Horan – szepnął sam do siebie i odkręcił kran. Włożył dłonie pod zimny strumień, a przez jego ciało przeszedł nieprzyjemny dreszcz. Zamknął oczy i głęboko westchnął, po czym odsunął się od umywalki. Obrócił się na pięcie z zamiarem opuszczenia umywalki, gdy wzdrygnął się na odgłos, który dobiegał z jednej z kabin.

Czym prędzej zakrył uszy i skulił się w kącie pomieszczenia.

~*~

   - Cześć, Liam!

   - Dzień dobry, profesorze!

   Niebieskooki chłopak przecisnął się przez tańczący tłum i usiadł przy barku obok Liama.

   - Jak tam?

   - Beznadziejnie! Przyszedłem z Harrym, ale chyba nie jest zbyt zadowolony.

   - On tu jest? – Szatyn otwarł usta ze zdziwienia – nie sądziłem, że przyjdzie.

   - Ja też, szczerze mówiąc. – Payne pokręcił głową. – A jednak.

   - Tańczy z kimś? – Louis rozejrzał się dookoła siebie.

   - Nie, chwilę temu poszedł do toalety – spojrzał na zegarek. – Trochę już tam siedzi.

   - Zaraz wróci, na pewno.

   - Oby.

~*~

     Siedział z dłońmi przyciśniętymi do uszu i cicho popłakiwał. Jego głowa była bliska wybuchnięcia.

     Znowu ten sam odgłos.

     Harry pisnął i skulił się jeszcze bardziej. Zaniósł się szlochem i uderzył głową w ścianę. Spojrzał w sufit, błagając Boga o łaskę.

     Znowu to usłyszał.

     Zatopił paznokcie w skórze dłoni i zacisnął powieki.

     Znowu to samo.

     Jego oddech przyspieszył, a serce zaczęło szybciej bić. Rozpacz ustąpiła miejsce wściekłości. Harry podniósł wzrok i ze złością rozejrzał się po łazience.

     Ten sam dźwięk.

     Jęknął ze zrezygnowaniem i zaczął się trząść.

~*~

   - Myślisz, że powinienem po niego pójść?

   - Może lepiej ja? Mógłby się przestraszyć, nie wie, że tu jesteś.

   - Nie martw się, dam radę.

     Louis podniósł się z krzesła i spojrzał w stronę łazienki. Przeszedł obok kilku mężczyzn siedzących przy barku, towarzyszył im odór starej whisky i zużytej bielizny. Wstrzymał na chwilę oddech i minął ich najszybciej jak potrafił.

     Doszedł (o czym wy myślicie, zboki? - dop. autorki) w końcu pod drzwi ubikacji. Pchnął je i znalazł się w zatęchłym pomieszczeniu.

     Rozejrzał się po nim i już chciał się wycofać, wrócić i powiedzieć Liamowi, że Harry prawdopodobnie sobie poszedł, gdy usłyszał ciche łkanie gdzieś obok.

     Odwrócił twarz w tę stronę i zobaczył skulonego w kącie chłopaka. Rękami obejmował swoje kolana, a jego drobnym ciałem wstrząsały dreszcze.

     Serce Louisa dosłownie złamało się na pół.

     Czym prędzej podbiegł do Harry’ego i objął go ramieniem. - Co się stało, mały?

   - K-ktoś w-w łazien-nce… - głośno czknął. - K-ktoś tam g-gwiżdże.

Let's Practice a Song - Mirry 

Prompts:

- ,,Miałeś tylko zwrócić na mnie uwagę...'' - Larry 

- ,,Daddy'' +18 - Ziam

- ,,Ponnies!'' - Ziam

Tytuł: You don’t understand me, Mr. Tomlinson.

Autorka: Ladsye

Pairing: Larry Stylinson (Louis Tomlinson/Harry Styles), Niam Hayne (Niall Horan/Liam Payne)

Bohaterowie: Louis Tomlinson, Harry Styles, Niall Horan, Liam Payne, Zayn Malik, Eleanor Calder, Cara Delevingne i inni.

Opis: Louis w końcu mógł szczerze przyznać, że osiągnął swój życiowy cel. Miał piękną dziewczynę, mieszkanie i prawie spokojną pracę. Wszystko byłoby dobrze, gdyby pewnego dnia do klasy, w której zajmował posadę nauczyciela wspomagającego, nie przyszedł nowy uczeń, pozornie chory, pilnie potrzebujący pomocy Harry Styles.

AU: Alternatywna rzeczywistość, zespół One Direction nie istnieje.

Ostrzeżenie: Opowiadanie jest historią o miłości homoseksualnej, więc jeśli takowej nie akceptujesz - nie czytaj. 

Od autorki: Miło by było, gdyby hm, w końcu ktoś zaczął to czytać, ale nic nie mówię.

~*~

   - Mogę cię podwieźć, Harry.

     Chłopak pokręcił głową w odpowiedzi. Naprawdę chciał posłuchać rady Tomlinsona, problem był w tym, że nie umiał. Nie, żeby w ogóle próbował.

   - Mieszkam blisko, umiem wrócić sam.

  ~*~

     - Gemma! Jak mogłaś nam to zrobić?! Czy ty zdajesz sobie sprawę z tego, co to znaczy?!

   - Zostaw mnie, kobieto, jestem dorosła, mogę robić co chcę!

   - Ale, kurwa, nie dziecko! Czy ty chcesz, żeby to wyglądało tak jak z tym psycholem?!

   - Ja pierdolę, to, że ty masz jakieś jebane geny, nie znaczy, że ja mam! Jebię to, wyprowadzam się, zostań tutaj ze swoim jakże udanym synkiem! Powodzenia!

      Harry osunął się po ścianie przedpokoju i schował twarz w dłoniach.  Przygryzł zębami wargę tak mocno, że po chwili poczuł w ustach słodki smak krwi. Odetchnął z ulgą i po cichu zakradł się do swojego pokoju. Zrzucił z siebie kurtkę, bluzę, po chwili całe ubranie i pozostał w samych bokserkach. Wdrapał się na łóżko i zakopał w pościeli, pragnąc już nigdy z niej nie wychodzić.

  ~*~

     - Jestem, kochanie!

     Mężczyzna uśmiechnął się sam do siebie i ściągnął buty. Zostawił ubranie w korytarzu i przeszedł do salonu, w którym siedziała jego dziewczyna.

   - Eeel, stęskniłem się.

     Brunetka odwróciła się do niego i pocałowała go w policzek. – Jak w szkole?

   - Całkiem ciekawie, dzieciaki znowu trochę rozrabiały…

   - Mówisz o nich jak o pięciolatkach, a są młodsi od ciebie tylko o kilka lat.

   - No dobrze, klasa dała odrobinę popalić, a ja dostałem zastępstwo na angielskim.

   - Mhm, i jak?

   - Myślę, że dobrze, ale sam nie wiem, w klasie jest nowy i chyba czuł się trochę nieswojo. To Asperger.

   - Nowy? Nie mówiłeś o nim wcześniej.

   - Doszedł dopiero dzisiaj…

   - Dobrze, dajmy mu już spokój, twoja dziewczyna czekała na ciebie cały dzień i jest trochę znudzona – wstała i przejechała dłonią po jego udzie. – Czy pan profesor mógłby jakoś ją zabawić? – Przeniosła dłonie na klatkę piersiową chłopaka i przyssała się do jego szyi, robiąc niewielką malinkę.

   - El…

   - Jeśli masz pewien problem, bardzo chętnie ci w nim pomogę – mruknęła i zmniejszyła odległość pomiędzy ich biodrami.

   - Przepraszam, kochanie, ale nie mam dzisiaj ochoty – delikatnie ją odepchnął i poszedł do łazienki.

  ~*~

       Oczywiście, ktoś postanowił zadzwonić do Harry’ego i obudzić go z jego przed-nocnej drzemki. Niechętnie przekręcił się z boku na bok, bąknął pod nosem przekleństwo i przycisnął zieloną słuchawkę wyświetlającą się na telefonie.

   - Kim jesteś i jakie jest twoje ostatnie życzenie przed śmiercią, na którą zostajesz skazany za obudzenie mnie?

   - E, przepraszam. – Głos po drugiej stronie zmieszał się – tu Liam, ze szkoły, pomyślałem, że może chciałbyś wyskoczyć dzisiaj do klubu ze mną i kilkoma osobami z klasy.

     Brunet chrząknął i głośno ziewnął – Taa

   - Okej, będę po ciebie za piętnaście minut!

   - Co? Chwila, a o co pytałeś? L-Liam?

     Harry uderzył się ręką w głowę i schował twarz w poduszce. – Kurwa mać.

     Postanowił jednak wyjść naprzeciw samemu sobie i pójść z Liamem – gdziekolwiek to miało być i cokolwiek będą tam robić.

  ~*~

       Szatyn rozglądnął się po ciemnym mieszkaniu i chwycił płaszcz wiszący na wieszaku. Eleanor nie musiała się o tym dowiedzieć, przecież on tylko idzie na spotkanie z uczniami. To jego praca. No prawie. Ostatecznie nie dostał jasnego polecenia od dyrektora, żeby iść z nimi do tego klubu i ich pilnować.

     Dobrze, to wcale nie była jego praca, ale chyba oczywiste jest to, że nie przepuści czegoś takiego? W dodatku, nawet sami uczniowie chcieli, żeby z nimi poszedł; Liam spytał go o to po lekcjach.

     I to było powodem, dla którego przeczekał w łazience, aż jego dziewczyna pójdzie spać, przebrał się, umył, nałożył żel na włosy i obecnie zapalał silnik swojego samochodu.