#kzkn

Kiedy odchodzi nasze ukochane zwierzę, gdy wykorzystamy już wszystkie możliwości, współczesnej medycyny, by jego życie przedłużyć czy też skutecznie skrócić mu cierpienia, w ostatnim akcie łaski decydujemy się na wykorzystanie możliwości uśpienia naszego towarzysza życia. Uśpienia, czyli pozbawienia go życia w sposób najbardziej humanitarny, jaki znamy. To ostatnie, co możemy dla niego zrobić: sprawić, by nie cierpiało i towarzyszyć mu w tej ostatniej drodze, pomimo naszej rozpaczy i chęci cieszenia się jego bliskością jeszcze przez jakiś czas, krótszy lub dłuższy. To ten ostatni zastrzyk, a nie sztuczne przedłużanie życia pupila, uznajemy od dawna za akt miłosierdzia.

W naszym kraju nadal nie możemy sobie na to pozwolić, jeśli chodzi o umieranie człowieka. Nawet najbardziej chore, cierpiące osoby trafiają ostatecznie na oddział opieki paliatywnej, gdzie wszelkimi, nierzadko mało skutecznymi sposobami próbuje się łagodzić ból pacjenta, nie dając mu możliwości ucieczki w śmierć od tych strasznych męk. Jak to się dzieje, że zwierzę zasługuje na akt łaski, a człowiek nie? Dlaczego dyskurs o eutanazji jest w Polsce tematem tabu? Czy eutanazja jest możliwa do pogodzenia z religijnymi wierzeniami i jak świadczy o społeczeństwach zgoda na nią lub jej brak?

„Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję” to książka o umieraniu rodzica, o obserwowaniu jego cierpień, o własnych psychicznych cierpieniach, kiedy to się dzieje.  Może się ona okazać ważnym przyczynkiem również do rozmów o „pomaganiu ludziom w śmierci”.

Zapraszam do trudnej, ale ważnej rozmowy.

Po długiej przerwie bielskie spotkania „z Kawą nad Książką” wracają do kawiarni Oskar. W najbliższą niedzielę będziemy omawiać niezwykle ciekawą pozycję z gatunku literatury rosyjskiej, która za każdym razem potrafi zaskoczyć czytelnika i zbudować niesamowity, wyjątkowy dla niej nastrój. Historia opisuje alkoholika-intelektualistę Wieniczkę jadącego pociągiem na 125-kilometrowej trasie z Dworca Kurskiego w Moskwie do Pietuszek, do ukochanej i dziecka. Pietuszki – cel podróży – opisywane są w utworze jako miejsce idealne, utopijne. Główny bohater został zwolniony z posady brygadzisty z powodu swego alkoholizmu. W pociągu bohater poematu wygłasza monologi dotyczące alkoholu, filozofii, historii, kultury i polityki, a także rozmawia z innymi towarzyszami podróży, śpiewa z nimi, pijąc wódkę.

Co wyjdzie z tych rozważań? Ile mądrych prawd i okazji do rozważań da nam powieść Jerofiejewa? O tym przekonamy się już na spotkaniu, gdzie jak zwykle rozmowę rozpoczniemy od książkowych rozważań, a później popłynie ona w różne bardzo nieprzewidywalne strony.