#kuantum

Sn. Adnan Oktar Anlatıyor; "Hiçbir İnsan Beyninin İçinde İzlediği Mönitörün Başından Kalkamaz"

MaşaAllah Avrupa aydınları da bu oyunu çok ciddi fark etti ama çok sarsıldılar. Ama onları sarsan bir şey de madde hakkında yaptığım açıklama oldu. Yani o daha da şiddetli etkili oldu.

Çünkü gece gündüz anlatıyorlar, diyorlar ki, kardeşim diyorlar işte göze ışık ışınları gelir, gözde o ters döner, işte irise gelir. Oradan o kimyasal enerjiye dönüşür, beyne gider, biz de beyinde görüyoruz.

Ha demek ki sen beyinde bir monitörün başında dünyayı seyrediyorsun beyninin içinde. Beyninin içinde yaşıyorsun. Bu açık bir gerçek, kendi anlattıkları gerçeği düşünmüyordu insanlar. Bu sefer müthiş dehşete kapıldılar, bir de baktılar ki, hakikaten dünya hayal.

Fabrikasına bakıyor, beyninin içinde monitördeki bir görüntüsüyle görüşüyor. Mesela evine bakıyor, eşyalarına bakıyor, dolarlarına bakıyor, hepsi monitörde görünüyor. Monitörün başından kalkamıyor insanlar. Monitörün başından kalkması mümkün değil yani hiçbir insan monitörün başından kalkamaz. Dünyayı illaki monitörden seyredecek.

Bunu fark ettiler yani bu iki şeyi, yani Allah'ın hayal olarak yaratmış olması görüntüyü. Dışarıda madde var fakat biz hayaliyle muhatap oluyoruz.

Evrenin en derin katmanına indiğimizde karşımıza ne zarif küreler ne de minyatür gezegen sistemleri çıkar. Orada kuarklar, gluonlar ve sürekli dalgalanan alanlar vardır. Kuantum Renk Dinamiği ya da kısa adıyla QCD, bu tuhaf dünyanın güçlü etkileşim kuramıdır. Protonları ve nötronları bir arada tutan temel düzeni açıklar. Fakat QCD yalnızca bir fizik teorisi değildir; aynı zamanda doğanın görünmez…

Büyük Patlama’yı zihnimizde canlandırırken genellikle karanlık bir boşluğun ortasında patlayan dev bir ateş topu görürüz. Ne var ki bu etkileyici sahne, bilimsel açıdan yanıltıcıdır. Büyük Patlama, uzayın içinde gerçekleşen bir patlama değil; uzayın kendisinin genişlemeye başlamasıdır. Ortada bir merkez, çevrede sessizce bekleyen bir boşluk yoktur. Sahne, perde ve oyuncular aynı anda ortaya…

Kuantum dolanıklık, fiziğin en şairane ama en yanlış anlaşılmaya açık kavramlarından biridir. İki parçacık bir zamanlar ortak bir kuantum durumunu paylaştığında, aralarına galaksiler girse bile ölçümleri arasında şaşırtıcı bir bağıntı görülür. Birinin durumu ölçüldüğünde, diğerinin sonucu sanki kozmik bir fısıltıyla belirlenmiş gibi görünür. Einstein’ın buna “uzaktan hayaletimsi etki” demesi…

Kuantum Zeno Etkisi, kulağa bir bilimkurgu kılıcı gibi gelir: Sisteme yeterince sık bakarsan, değişmesini engellersin. Fizikte bu, kararsız bir kuantum durumunun sürekli ölçüm altında beklenen geçişini yapamaması anlamına gelir. Elbette öğrenciler elektron değildir; teneffüste dalga fonksiyonuyla simit almazlar. Ama metafor güçlüdür: Bir zihni sürekli ölçersen, onun dönüşme cesaretini…