Rower szosowy. Czyli właściwie jaki?
Zacznijmy od próby zdefiniowania, czym w ogóle jest rower szosowy. Pierwsze co nam przychodzi do głowy, to że naturalnym środowiskiem dla szosówek jest asfalt. Myślimy rowery szosowe, mówimy - dobrze utrzymane, asfaltowe drogi. I choć to troszkę uproszczone myślenie, bo przecież nawet w wielkich tourach jeździ się nie raz po kocich łbach, czy ubitych duktach, to jednak generalnie prawda jest taka, że szosówka jest na asfalt.
Szosówki mają cienkie opony, bardzo mocno napompowane, dzięki czemu mają niskie opory toczne i powietrza. Kształt i pozycja kierownicy, kąt i długość trójkąta głównego i główki kierownicy sprawiają, że pozycja kolarza jest bardzo pochylona i doskonale aerodynamiczna (aczkolwiek niezbyt wygodna).
Przyjrzyjmy się czym jest rower szosowy dla UCI, czyli Międzynarodowej Unii Kolarskiej. UCI dopuszcza tylko pionowe rowery o obu kołach o tej samej średnicy, najczęściej 650c lub 700c. Unia dodatkowo nakłada też szereg innych limitów. Jeszcze do niedawna na przykład wedle przepisów tej organizacji, aby rower mógł być dopuszczony do zawodów, powinien mieć maksymalnie 10 przełożeń, czyli dwie zębatki z przodu i max. 5 z tyłu. Dziś ta zasada nie obowiązuje, i choć praktycznie wszystkie rowery dla zawodowców mają nadal dwie zębatki z przodu (czasem w amatorskich stosuje się trzy), to już z tyłu mamy nieraz 9, a nawet aż 11 zębatek.
Kształt ramy, o którym już wspomniałem na początku, że zapewnia aerodynamiczną pozycję, również jest dokładnie opisany przez UCI. Rozmiary głównego trójkąta muszą mieścić się w wyznaczonych przez Unię limitach. Podobnie jest z trójkątem tylnim, jak i z kształtem i nachyleniem widelca.
Wyścig zbrojeń wśród producentów rowerów polega przede wszystkim na chęci stworzenia jak najlżejszego roweru i jak najwyższej liczby przełożeń przy zachowaniu jak najmniejszego oporu powietrza roweru z rowerzystą. Jednak jeśli chodzi o wagę całkowitą roweru, to nie może być ona niższa niż 6,8 kg. Zbyt lekki rower szosowy także jest wbrew przepisom!
