#koendemeester

The Caretaker (alias van James Leyland Kirby, ook bekend onder de naam V/Vm) is de maker van de meest melancholische muziek die we kennen. Hij bereikt zijn doel door oude platen uit lang vervlogen tijden te verwerken tot spokende loops. Het resultaat is op een vreemde manier ook troostend en zelfs humoristisch. Het was al van We Drink to Forget the Coming Storm uit 2014 (onder de naam Leyland Kirby) geleden dat we nog nieuws van de man hoorden. Nu blijkt dat Kirby niet stil gezeten heeft en met Everywhere at the end of time aan een eerste van vijf Lp’s voor de volgende jaren is begonnen. Het geheel handelt over vroegtijdige dementie. De reeks wil de voortgang van het proces schetsen. Het resultaat: schitterende collagemuziek, nieuw verdriet uit een ver verleden.

Tabula Rasa. Qua grote muzieksalto’s, kan deze tellen. Sommigen zullen 22, A Million als een soort van commerciële zelfmoordplaat afdoen. Gemuteerd zijn de zoetgevooisde akoestische parels, gebleven is de gebalanceerde klankwereld met deze keer elektronica als smaakpalet. Justin Vernon overtuigt met dit amalgaam van klanken en flarden. Typerend: we schreven zelfs de naam van Tom Waits op bij het negende fragment en de ‘songs’ hebben allemaal een nummer en een symbool, Prince is dus nog niet dood! Een iconoclastische plaat met gedurfde en tegelijk lieflijke elektronica en zodoende een triomf.