#knabino

En hospitalo, du ĵus naskiĝintaj beboj babilas. — Hej, ĉu vi estas knabino? — Jes ja! Kaj vi? — Mi estas knabo. — Sed kiel vi scias tion? — Nu, atendu ĝis la flegistino eliros el la ĉambro, kaj mi montros ĝin al vi — diris la knabo ruzmiene. — Hej, ŝi jam eliris. Montru nun! La knabo levas sian litkovrilon: — Jen: miaj ŝuoj estas bluaj. (Nekonata aŭtoro, Esperantigis el la portugala:…

1. Антикоррупционный протест в России 12.06.2017

Mi havis tiun bildon en mia kapo dum multa tempo (eble jaroj). Aktivu subtekstojn.

La unua fojo mi renkontis la teksto de José Martí estis tra la voĉo de Óscar Chávez, kiu musikiĝis la poemo. Tiu kanto havis tre fortajn frazojn por mi tiutempe kaj oferis multajn vidajn materialojn. Mi speciale memoras

Estis lia frunto ¡la frunto ke mi amis plej en mia vivo! ... kaj Tie en la frostigita volbo, ili metis ŝin sur du bankoj: mi kisis ŝian akrigitan manon mi kisis ŝian blankajn ŝuojn.

Tiam, deziranta de scii pli, mi faris iun esploron kaj la historio kiu originis la tekston impresis min eĉ pli.

Ŝajne , la poemo rakontas realajn okazaĵon kiu estis farita mito, parte danke al la teksto. Por fari mallongan, la historio kiu povas esti trovita profunde en pli bonaj fontoj, Martí, el Kuba, kutimis iri al la domo de Generalo Miguel Garcia Granados, prezidanto de Gvatemalo, kie estis faritaj renkontiĝoj de altsocio, kie la poeto sciis pri Ĝenerala filino, Maria Garcia Granados. Inter ili venis amaferon, kvankam José Martí estis engaĝita al virino nomita Carmen. Ŝajne, Maria, “La Knabino el Gvatemalo” sciis pri tia interrilato sed lia admiro kaj amikeco por Marti estis tiel granda, ke ŝi simple ignoris tion.