#klaiw

N o s t a l g i a

Δεν ξέρω πως να ξεκινήσω. Γενικά, με σένα δεν ξέρω τίποτα και ποτέ δεν θα μάθω. Είπες πολλά, έκανες λίγα. Σχεδόν τίποτα. Στο σχεδόν πάντα εμείς ο δύο. Σχεδόν φιλικά, σχεδόνερωτικά. Τίποτα από τα δύο ή και τα δύο μαζί. Νιώθω μέσα μου κάτι να με πνίγει, κάτι να με τρώει. Μάλλον είναι το  απωθημένο που γεννιέται. Τελειώνουν οι μέρες μας και έχω ελάχιστα πράγματα να θυμάμαι από σένα. Δεν με άφησες να έρθω κοντά σου. Γιατί; Από φόβο; Από ξενέρα; Δεν ξέρω. Απ' ότι κι αν ήταν έπρεπε απλά να μου το πεις. Είναι 2 τα ξημερώματα και σε σκέφτομαι. Πάλι. Πάντα. Δεν ξέρω, νιώθω πως προσπάθησα για σένα. Εσύ, όχι. Κι αν ναι, σε έχασα μέσα από τα χέρια μου εκείνο το βράδυ. Ίσως, έκανα κι εγώ λάθος. Δεν θα μάθω ποτέ. Κράτα το μεγάλο σου μυστικό, κράτα και το κλειδί. Κλείδωσε και άφησε με απ' έξω, όπως πολύ καλά κάνεις τόσο καιρό. Άφησέ με στο σχεδόν μας. Αφού αυτό είμαστε. Ένα τόσο κοντά στα πάντα. Ένα σχεδόν φίλοι. Ένα σχεδόν μαζί. Ένα σχεδόν τίποτα. Πάντα σε δικαιολογούσα, ακόμα και όταν δεν έπρεπε. Ακόμα και αν αδικούσα εμένα. Το μεγαλύτερό μου λάθος, γενικά, στην ζωή μου είναι ότι πάντα βάζω τους άλλους πάνω από εμένα. Και λέω λάθος, γιατί μάλλον δεν το κάνει κανείς αυτό για μένα. Μάλλον είμαι κι εγώ μαλάκας. Μάλλον εγώ χαλάω την ψυχή μου στα λάθος άτομα. Και μάλλον κι εσύ είσαι ένα από αυτά. Όμως, έστω, αυτά τα λίγα θα τα έκανα ξανά και ξανά. Δεν θα μάθω γιατί δεν περάσαμε από το σχεδόν μας, στο ακριβώς μας. Απλώς θα προσπαθήσω να αρκεστώ στο "για κάποιον λόγο γίνονται όλα". Ελπίζω, όταν και αν με σκέφτεσαι, να χαμογελάς και να ξέρεις πως θα μπορούσες να έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο που, πραγματικά, νοιάζεται για σένα. Όμως, με τις επιλογές σου, τον κλείδωσες απ' έξω κι έμεινες με το μεγάλο σου μυστικό και το κλειδί στην κλειδαριά. Μία ξεκλείδωνες και άνοιγες. Σχεδόν ερωτικά. Και μετά σκοτάδι, μετά κενό. Σχεδόν τίποτα. Ένα βράδυ μου είπες πως όσο είμαι μαζί σου να μην φοβάμαι τίποτα Τώρα που, σχεδόν, τρέμω, που είσαι; Περίμενα και περίμενα και περίμενα. Περίμενα πολύ αλλά δεν φάνηκες και ούτε θα φανείς ποτέ. Μάλλον πρέπει να το πάρω απόφαση. Δεν μπορώ, όμως, γιατί, διάολε, ακόμα ελέγχεις την διάθεσή μου. Δεν πειράζει. Καλή καρδιά. Εγώ, λοιπόν, θα μείνω με το σχεδόν μας. Εσύ, απ' ότι φαίνεται, θα μείνεις με το μυστικό σου. Και η ζωή συνεχίζεται. Ακόμα και χωρίς το ακριβώς μας, μωρό μου. Υ.Γ. Να προσέχεις τον εαυτό σου, πιπίκο μου. Ο κόσμος είναι κακός κι εσύ δεν είσαι σαν αυτούς.

θα το χρειαστώ πολύ φέτος αυτό το γκιφάκι 

Το 1 και το 6 τα απάντησα