Hey canım hayat Senin ben ismini ilk kez aç yattığım çok yağmurlu bir akşamda Bu bulutların kimlerin baraj kapaklarında kapana kısıldıklarını Ve böylece kurumaya mahkum edilmiş avarları Düşündüğüm anda gürleyen gökten işittiydim Önce üzüldüydüm zor ettiydim sabahları Seni daha evvel tanımalı bu sırrı çok önce çözmeliydim diyeyse de Sonra sen söyledin ve bende anladım ki matem cenazelere yaraşırdı Bizim olan için ise mücadele etmek gerekliydi Artık bir döğüşümün olmasına gayet sevinçliydim Senden dinleyeceklerim sana diyeceklerimden fazla değil Bilirsin halk ürkütülmeden uyandırılırsa aşka gelir Arza değer ne başım ne naaşım o salt umudum Ey dipdiri meyyit senin adına hayaller kurdum Şimdi, şuracıktan atlasam nerlerimden kırılırım Şimdi, şuracıktan biraz hüzün damıtamaz… Ah neyse.. Gökten gene düşerse böğrüne saplansın diye adem’in Ben hep minarelerin mızraklardan esinlendiğini hayal ettim En çok da burada yanıldığımı Iki elim ve bir başımı Ve nehirlerin de bir gün kuruyabileceğini Asla kabullenmedim Yine de Çapaya giden kadınlarımız var bak hey Yüreği torna tezgahlarında işlenmiş abilerimiz Mensubu olduğu dünya görüşünü sahiplenmiş kardeşlerimiz Ve bunla beslenen smokinler, görüyorum, hep kan dişleriniz Biz de biliriz en az bir bel kadar siper neye yarar Ama bilmekteyiz ne ulyanov’un ağabeyine ne fanya kaplan’a yapılanlarda haklılık var Seni avuçlamak Sarıp seni bağrımıza dökülen kurşun sarmalamak Koşun çocuklar koşun sabah üzerimizden gidiyor hem bizi harcamadan Nakışlanmadan derimize hak analarımızın ahşap kasnaklarında Ve putlarımızı kırmadığımızdan pot kırmaz tiranla doldukça çevremiz Ürkekliğimizi gizlemek için Bir peygamber ile sürekli aramıza Koyacak farklar da buldukça biz Elbet bilemeyiz hürriyet nedir Çünkü Bırakmaz ki bizi coşalım Dışımızda kurulan değil asıl içimize kurduğumuz sistemimiz Hey canım hayat, sen en duru sanat Çok ıssız tavaf, tek kurulu saat Sen albatros, uçarken dans eden kanat En az uçurumlar kadar güvenilir Vahalarca sıcak Şu arz ve arş tanımaz yüreciğime inen vaat Gel kalabalıkları bırak, ben bıraktım bak Çünkü tek bağışlama mücadelemizi durduramaz Yahu korkmak da ne Sade bedenlerimizdir görünür olan Gazlı bez ve bandajlar değil mi ki korniştir Bir kuşun göçtüğü ağaca öncesinde kaç tanesi ilişmiştir Yapabileceğimiz en iyi iştir bu dünya da ormanlar suvarmak Sonra sana avuçlarımdan biraz çiçek ve solgun yüzler toplarım hayat Hey canım hayat, sen en duru sanat Çok ıssız tavaf, tek kurulu saat Sen albatros, uçarken dans eden kanat En az uçurumlar kadar güvenilir Vahalarca sıcak Şimdi hangi silahı tutsam, önce bana doğrulur Hangi kadını öpsem sancısından biliyorum Tüm cihanı doğurur Fakat Bana tandırlardan ekmek kokusu değil, bana kükreyen alevler Kanatlarıyla içinde bulunduğu kafesin anahtarını takas eden Kuştan bahsettiydiler İşte beni de cezbeden budur