#kharoon

Kanatlanıp uçuran şarkılar... #Kharoon

Yılın en iyi albümlerinden biri, memleketin önemli müzisyenlerinden bir grubun bir araya gelerek oluşturduğu ‘Kharoon’ projesiyle birlikte hayatımıza girdi. Bülent Ortaçgil’in vokal tarzını anımsatan albüm, biraz klasikten, biraz Türk sanat müziğinden, çokça da cazdan tınılar taşıyor. Ülkemizin önde gelen müzisyenlerinin bir bölümünün bir araya gelerek oluşturduğu Kharoon’u, bir gruptan çok,…

Uzaklarda olmayı -durmayı sonrasında -kalmayı  tercih edenlere.

Sayfamda bir avucuz, biliyorum. Dokunabildiğim herkes ile paylaşmak istediğim bir albüm.

‘ kharon ya da kharoon;

yani ölülerin kayıkçısı, hayattaki karşılıklarını sessiz sakin yürüten bir algı düzeneğidir aslında, bir tasarı olmaktan çok...

amacı vitrine çıkmak değil, camları kırmak olduğu için, bu müzik albümü girişiminde dahi gizli bir şüphe, duruşunu anlamsızlaştıran bir şey olabileceği tedirginliğini atabilmiş değildir üzerinden...

ama hayat devam ediyor... yitirdiklerimiz ve onlara kavuşma saati...

her şey mümkün, çünkü herşey imkansız...

yaşamak bir imkan olmaktan çok, derin bir teesür halinde peydahlanan acımasız bir yokluk hissi. gideceğini bildiğin bir yerde bulunma zorunluluğu; gideceğini bildiğin ama nereye olduğunu bilmediğin bu yerler... belki müziği de aşırı insani yapan budur; bir tür iç konuşma gibi... hatta o bile değil; zihin akışımız gibi.

amaçsız ve anlamanın önemli dahi olmadığı halimiz gibi değil mi müzik...

işte; nerede olduğumuzu biliyoruz; nerede olduğunu biliyoruz; bilmediğimiz yerlere giderken belki elele tutuşmak, belki, uzaktaki pırıltının, kalbimize dalacak bir hançerin ışıltısından değil, bir dostun gözbebeklerinden yansıdığını sanmak türünden bir kandırmacının suç ortakları... ılık bir soluğun peşinden, sevgi dolu bir kelime duyma arzusuyla yanan kulaklarımız ve tuşların üzerinde çırpınan parnaklarımız...

yoksa; nedir? ki... entelektüel faaliyet elbette beyhudedir... zaten büyüsü de burada değil mi?

anlamak mutlu etmez kimseyi? anlamadıklarını çoğaltarak dehşetini anımsatır durmaksızın ve sonra da... dostlarını uzakta aramak en derin açmazı değil mi insanın? yanıbaşındakinin değerini yitirdiğinde anlamak. kollarındakinin anlamını; unutmanın soğukluğundaki boşlukta anımsamak... ten’in içindeki gizde yitip, soğurulmak, arzusunca bedenindeki aç hayvanın...

ölüm bizi terbiye mi ediyor, yoksa arsız varlığımızı kışkırtan bir şey midir?

biz bunları bilemeyiz...                                                                                           bilir ise kharoon bilir...