Ik heb een hypothese. Hiervoor moeten we terug naar de middeleeuwen. In die tijd was er een systeem dat draaide om het gegeven dat de aarde plat was en werd geregeerd door de wil van God. Toen kwam de Renaissance die niet voor niets ook wel de Verlichting wordt genoemd. Wat de Renaissance kenmerkte, was dat het nieuwe denken – vertegenwoordigt door mensen als Rousseau en Voltaire – op geen enkele wijze paste in het bestaande, Middeleeuwse systeem. Het was zó radicaal anders dat het systeem moest breken. Geen evolutie maar revolutie. Of anders gezegd: er was geen sprake meer van innovatie - verandering binnen het huidige paradigma - maar van incarnatie: de geboorte van een nieuw paradigma. Er was een totaal nieuw systeem nodig om de nieuwe ideeën te grondvesten. Mijn hypothese is dat we opnieuw voor zo’n moment staan. Daarbij heeft het woord verlichting opnieuw een prachtige symbolische lading. In de Renaissance ging het licht aan na eeuwen lang middeleeuws duister; nu geldt datzelfde voor een periode van ongebreideld turbokapitalisme. De vrije markteconomie heeft ons rijker gemaakt, maar niet gelukkiger. Nu komen we tot de pijnlijke conclusie dat geluk toch echt het enige is wat telt, en moet er een systeem komen dat daar recht aan doet. Dat vereist dat het bestaande systeem waarin het draait om de prijs der dingen – je bent wat je bezit - op z’n kop gaat en plaats maakt voor een systeem waarin het draait om de werkelijke, wezenlijke waarde der dingen: je bent wat je betekent. Ik noem dat nieuwe systeem daarom de betekeniseconomie.
