De mens kan tegenwoordig zeer precies materialen maken. De samenstelling is nauwkeurig bekend en we weten veel over de eigenschappen. Ook voor kunstenaars is dat een goede zaak. De materialen die hij gebruikt gedragen zich zoals verwacht. Er zijn echter ook kunstenaars die dat streven naar perfectie willen doorbreken en het toeval weer willen toelaten. Neem dit schilderij van Kees de Goede. Het is een tondo. Zo worden in de schilderkunst schilderijen genoemd die rond zijn. De cirkel heeft iets van perfectie, iets ongenaakbaars. Op het doek brengt de kunstenaar stippen van roet aan. Ik vermoed dat hij het schilderij aan het plafond hangt en met een walmende vlam voorzichtig die zwarte stippen aanbrengt. Het is een proces dat je nooit volledig onder controle hebt. Kees de Goede speelt hier dus met het toeval. En dat doet hij heel erg mooi. De tondo werd gebruikt om de overgang tussen het hemelse en aardse te verbeelden. Of de overgang tussen binnen en buiten wereld. Kees de Goede voegt daar nog een verbeelding aan toe: Die tussen controle en loslaten.