Όταν η ησυχία τρυπά

με τον θόρυβο της τα αυτιά μου,

και ο ταβάνι γίνεται

ο καμβάς των σκέψεων μου,

κάπου εκεί

σε συναντώ,

Κάπου εκεί

σχεδόν κάθε βράδυ,

Κάπου εκεί,

με χάνω.

Μέσα σε ψευδαισθήσεις ,

ταξιδεύοντας με τα μάτια ανοιχτά

και κλειστή την συνείδηση μου.

Κάπου εκεί

η  τυφλότητα του σκοταδιού

μ’ αγκαλιάζει σαν κρυφός εραστής

να μην την δεις εσύ.

Εσύ,

που δεν πρόκειται να χαθείς ποτέ.

Δεν υπάρχεις μα σε βλέπω,

σε αγγίζω,

σε νιώθω,

σε απεχθάνομαι.

Και φθείρομαι.

Φθείρομαι.

Φθείρομαι.

Εξαφανίζομαι.

Έτσι, όπως εξαφανίστηκες και εσύ.

Σε απεχθάνομαι.

Με απεχθάνομαι κάτι βράδια σαν κι αυτό.